RTV

Dawno nie pisałam. Przepraszam Was, ale tak mi spowszedniało wszystko, że nie wiem co pisać. Choroba Julki przestała być chorobą tylko codziennością. Już nie widzę rurek, aparatów, wszystko staje się tak normalne. I życie jest coraz prostsze. Coraz też więcej osób angażuje się w opiekę Julii. Nie gonimy już za medycznymi sensacjami, żyjemy sobie spokojnie, coraz częściej wychodząc z domu i może dlatego ostanio więcej wpisów z naszego wspólnego życia, Julki, ale też rodziców… Nie mniej, dzisiaj będzie tylko o gwiazdeczce 🙂

Tytuł Was pewnie zastanawia. RTV i Julka, ciekawe co maja wspólnego 🙂 Otóż wiele… Jula nie dość że jest telemaniakiem to jeszcze coraz bardziej lubi słuchać muzyki, zwłaszcza jak na zdjęciu poniżej 🙂

W słuchawkach leci Marta Bogdanowicz. Polecam dla wszystkich dzieci 🙂 "Kosi, kosi" i inne takie… Jula zawsze się śmieje jak słyszy te piosenki, i krzywi jak wyłączam je. Poza tym też słuchamy w ciągu dnia "Klasyki Bobasa", a na dobranoc "Usypianki Bobasa" – www.muzykabobasa.pl – naprawdę świetna muzyka, sama lubię jej słuchać.

Tak więc Jula siedzi w swoim wózku, który ostatnio trochę "przekombinowałam". Jest teraz przodem do kierunku jazdy i bardziej siedząco…

… i słucha muzy, a mama na gadu-gadu zaspokaja swoje potrzeby towarzyskie…

A wracając do telemanii… Jula uwielbia telewizję. Hmmm… Gdyby była biegającym albo choć trochę umiejącym się zająć sobą dzieciakiem, to pewnie niechętnie włączałabym jej bajki, ale że TiVi jest dla niej jakby oknem na świat, pozwalam jej na tą rozrywkę, a w tym czasie mogę zając się domem lub chociażby swoją toaletą. Jula przed telewizorem zapomina, że ślina przeszkadza, że sama jest itp. Jest wciągnięta do tego stopnia, że gada do telewizora, kręci głową, puszcza buziaczki, robi miny. Oczywiście tylko na bajkach… i to nie na wszystkich, niektórych nie lubi ewidentnie. Reklamy działają na nią hipnotyzująco (otwarta buzia, zero kontaktu), natomiast podczas programów dla dorosłych (wiadomości, filmy) zaczyna sie nudzić. Wtedy najczęściej szuka mnie wzrokiem (prawie zawsze jestem w części kuchennej mieszkania) i mnie zagaduje…

Jej telamaniactwo zauważają też wszyscy, którzy przyjdą podczas porannej lub popołudniowej bajki. Nawet nie spojrzy w stronę gości. Gapi się w telewizor, ale na ich głos uśmiecha się i co najlepsze, wykona każde polecenie (buziaczki, miny, rusza rękoma, nogami, wyda dźwięk), ale nie spojrzy się w Twoim kierunku jakby mówiąc "no dobra, robię, ale już nie przeszkadzaj"…

Miasto Aniołów

Mam nadzieję, że mi wybaczycie, że dziś napiszę trochę znowu o rodzicach, a nie o Julce… 

W piątek przyjechali do nas przyjaciele z Poznania (rodzice Wojtusia, którego poznaliście wcześniej). Aby uczcić kolejne spotkanie, postanowiliśmy sie wyrwać z domu. Julka została pod czujnym okiem babci w domu. Zresztą spała cały czas, tylko alarmy się włączały podobno co chwilę… Ale babcia daje sobie świetnie radę nawet z alarmami, co dopiero z Julką 🙂

A my… na balety. Miasto Aniołów to dyskoteka nad Motławą w Gdańsku 🙂 Słuchajcie! To niesamowite… Wyrwać się na typową dyskotekę. Muzyka: techno i dance, do picia: piwo – jak za starych, dobrych studenckich czasów. Szaleństwo na parkiecie, mnóstwo ludzi. Zwłaszcza ciocia Ania się wytańczyła, zresztą to ona rokręciła imprezę 😉 Ciocia Monia zaraz dopisze, że muzyka nie do tańca 😉 Ale mi się podobało, było przefantastycznie… Tak bardzo było mi potrzebne takie wyjście z przyjaciółmi i to jeszcze potańczyć (a kocham tańczyć!!!). Teraz doceniam te imprezy w czasie studiów i żałuję, że tak często się od nich wykręcałam…

Proszę, nawet nam zrobili zdjęcie 🙂

 

Tylko tatusia gdzieś ucięło 😦 Ale jego znacie, taki przystojniak 🙂 Pawła i Monikę też znacie (to mój brat i bratowa), a tu jeszcze ciocia Ania i wujek Przemek (ależ oni szaleją na parkiecie 😉 ) A tak w ogóle, to oni specjalnie przyjechali na to wyjście… Ania, Przemek – jesteście cudowni!!! A tak w ogóle to jeszcze w październiku przyjeżdżam do Poznania z Julką, więc szykujcie nam jakieś miejsce do spania 🙂

Wspólny wieczór

Normalnie Julka zawsze śpi o tej porze (21.00), ale dziś chyba chciała pobyć z nami, rodzicami i obejrzeć debatę w telewizji… Więc tak sobie siedzieliśmy w trójkę… Tak rzadko nam się to zdarza. Coróż coś: ja – prawo jazdy, Darek – angielski i tak się mijamy… Już nie wspomnę o pracy, delegacjach.

5 pokoleń

Od wczoraj w naszym domu mieszka pra-prababcia Julki, babcia mojego taty. Ma już 95 lat i do tej pory mieszkała sama, ale kłopoty z chodzeniem coraz bardziej dawały się we znaki i rodzice postanowili ją zabrać do siebie. W ten sposób nasz dom stał się dosłownie "wielopokoleniowy". Julka, mama – ja, babcia – moja mama, prababcia – mama mojej mamy (mieszka u nas od czasu do czasu) i teraz jeszcze pra-prababcia. Babcia Miła (tak mówimy na naszą prababcię), jest bardzo pogodną i wesołą osobą, ale niestety już nie samodzielną, chociaż bardzo by chciała wrócić do swojego mieszkania. Obcowanie z nią wygląda trochę jak zajmowanie się dzieckiem. Babci już wszystko się plącze, ale śmieje się z tego i pyta 10 raz w ciągu godziny, jak się nazywa jej mąż i czemu on się nią nie zajmuje (już nie żyje 23 lata). Zapowiada się ciekawy, ale zarazem trudny etap naszego życia. Mam tylko nadzieję, że babcia się przyzwyczai do nas i do naszego aktywnego trybu życia.

Dworek Oliwski

Na ostatnim spotkaniu naszej grupy dużo mówiliśmy o spędzaniu wolnego czasu, o tym jak ważne jest żeby go spędzać razem, z mężem/żoną. Jednakowoż czasem trzeba się wyrwać i spędzić czas z… koleżankami.

Dziś był właśnie taki dzień, na który zaplanowałyśmy (w pięć) wypadzik do Dworku Oliwskiego. Julka została z tatusiem, a ja razem z ciocią Monią i trzema koleżankami pojechałyśmy do Dworku Oliwskiego, aby tam przez kilka godzin korzystać z basenu, saun różnego rodzaju, jacuzzi, sztucznego słońca, a przede wszystkim z własnego towarzystwa. Pewnie bym o tym nie pisała, ale (jak się przekonacie sami) nie mogłam się powstrzymać…O godzinie 18:20 byłyśmy już na miejscu. Dostałyśmy po ręczniczku, prześcieradełku i kluczyku do szafki. Ja dostałam poza tym firmowe kapcie (bo zapomniałam klapek). Już w szatni humor nam dopisywał, zwłaszcza Joli 😉 Zaczęłyśmy od sanarium (najlżejsza sauna – 60stC, z światłami różnymi), potem prysznic i kolejna sauna – fińska (tam było najgoręcej), prysznic i sauna turecka z miętowym zapachem (pełno pary aż oczy szczypią)… Kolejną atrakcją były plotki w jacuzzi, potem basen i sztuczne słońce… i tu się zaczyna najlepsze 🙂 Pod sztucznym słoneczkiem (takie słabsze solarium) były 3 leżaczki. Kiedy dziewczyny wyleżały swoje, położyłam się ja i bratowa.. W pewnej chwili na opalanie przyszedł mężczyzna, ale jaki mężczyzna… Radek Pazura we własnej osobie 🙂 Musiałam trochę dziwnie wyglądać… No i co Wy na to? Opalałam się z Radziem… Cały czas serce mi waliło, nieczęsto spotyka się sławy i w dodatku w samych slipkach. Fantastyczna przygoda. Nie dość, że sam wypad był czymś wyjątkowym, to jeszcze wzbogacony taką atrakcją. Po tym zdarzeniu jeszcze kręciłyśmy się po obiekcie, nie odwiedziłyśmy tylko siłowni. Nasze relaksowanie skończyłyśmy o 22:00 (wtedy zamykają).

Postanowiłyśmy z dziewczynami powtarzać przynajmniej raz na dwa miesiące taki relaksik… Kto wie, z kim się będziemy opalać następnym razem?

Pojechali

I pojechali… 😦

Wojtuś i jego mama byli u nas od poniedziałku. Wojtuś jest pół roku starszy od Julki i jest bardzo żywym dzieckiem. Mimo tego, że jest w ciągłym ruchu, był bardzo czuły i delikatny dla Julki. Głaskał ją, całował po rękach, przynosił zabawki, grał na różnych instrumentach. Czasem bardzo chciał żeby Jula towarzyszyła mu i ciągnał ją za rękę i krzyczał 'chodź' – to było przeurocze. Próbował ją też podnieść sam, albo prosił mnie żebym ją posadziła obok niego na podłodze. Super jest też to, że nie próbował wyciągać sondy, łapać za rury ani nie majstrował przy aparatach. Tylko trzeba było uważać, żeby w przypływie czułości Julki nie zgniótł albo nie wykręcił paluszków…

Dla mnie to też był taki szok. Pierwszy raz miałam okazję tyle czasu spędzić z takim zdrowym, żywym dzieckiem. Zetknęłam się z problemami, których z Julą nie doświadczam (m.in. uważanie na to żeby nie rozbić głowy, karmienie, gdy nie chce się jeść, potykanie się o wszechobecne zabawki). Zdałam sobie sprawę, że mój dzień wygląda całkiem inaczej, o inne rzeczy musze się martwić. I właściwie nie mogę teraz sobie wyobrazić życia z takim brzdącem w domu na stałe. Tzn. nie wiem czy dałabym radę sprostać oczekiwaniom i Julki i jej (daj Boże) zdrowego rodzeństwa, zwłaszcza w tym wieku do 3 lat… Pewnie bym dała, bo co innego miałabym zrobić… I pewnie z czasem się o tym przekonam 🙂

Ale wracając do naszych gości… Poza tym, że Julka miała towarzystwo, ja też rozkwitałam towarzysko: 3 babskie wieczory – chyba umiecie to sobie wyobrazić – ple, ple, ple do czwartej rano… A do tego wcale nie jestem zmęczona 🙂

Ania! Przyjedź jeszcze do nas, tylko następnym razem zabierz Przemka (coby Darkowi się nie nudziło z samymi babami) 🙂

Z ulgą

Właściwie najgorsze już za nami. Po tej nocy mogę to spokojnie powiedzieć. Przespała całą, nawet nie mruknąwszy… Z nosa się jeszcze katar wydostaje, ale to w końcu dopiero 4 dzień… Póki co siedzimy w domu, nawilżamy nosek (solą morską – Sterimar – POLECAM) i łykamy różne witaminki.

Pod napięciem

Jest dobrze… Nasza dzielna dziewczynka zwalcza to… coś (przeziębienie, wirus). I choć ma stan podgorączkowy, jest w świetnym humorze. Dziś przyjechała do nas pani doktor, osłuchała, wymieniła rurkę (żeby nic się od niej nie zasiało) i kazała dużo nawilżać nosa… Przejdzie samo. Nie mniej wciąż pozostaję pod napięciem, a właściwie napięta. Najgorsze są noce, co trzy godziny się budzi zalana katarem i potem. A potem jak już jej pomogę, to zasypia jak gdyby nigdy nic, ale ja już nie mogę spać… Nie mniej, jest już lepiej.

A jutro przyjeżdża narzeczony do Julki z mamą do mnie 😉 Będzie się działo! Nie mogę się doczekać!

Katar i chomik

Jak zwykle u nas parami nowe wieści przychodzą… Tylko czemu zawsze musi być jedna dobra, a druga zła?

Hmm… Od której zacząć? Zacznę od gorszej: Jula ma MEGA katar. Leje jej się z nosa non stop, aż szkoda odsysać… Z buzi ślina, z nosa woda (DEJA VU – już to kiedys przerabialiśmy) – katar leczony tydzien, nie leczony – 7 dni. Najważniejsze, że poza tym nic się nie dzieje, póki co… W każdym razie, musiałam ją położyc spać na brzuchu, bo inaczej, cała ta woda spływa koło rurki do tchawicy i trzeba odsysać. A leżąc na brzuchu wszystko spływa na… pieluszkę. Tylko trzeba często pieluszki zmieniać, bo kto by chciał na mokrej spać? 

Gorsza nowina za nami, to teraz dopiero się rozpiszę nad lepszą 😉

Wiecie jak robi chomik? Tak noskiem i usteczkami, raz w jedną, raz w drugą stronę? Myszki też tak robią… Wiecie! No to Julka też tak robi 🙂 Wszystko za sprawą wszechobecnych w jej otoczeniu lusterek. Ona tak uwielbia robić miny, że ho! ho!  Oczywiście, od razu nadalismy nowej minie nazwę chomik, a Julka w mig chwyciła o co chodzi i teraz jak zapytasz: 'Jak robi chomik?' to od razu chomikuje 🙂 Swoja drogą, nikt nie umie robić tego tak szybko jak ona…

Od kilku dni też umie naśladować konika, nie wiem jak to się nazywa: 'klokanie'??? Oczywiście nie wiadomo jak konik wygląda (mama – guła jeszcze nie pokazała), ale zaczęło się od języka, któremu udało sie podnieść, żeby wydać to "klok". I teraz, przy dobrych wiatrach – bo język ciężko podnieść do góry, klokamy sobie…

Coraz częściej też świadomie wychodzą dźwieki z buzi. Najlepiej przy oglądanu bajek gada się do telewiora: ehe, yhy, yyy – "masz rację", "złap go", "uciekaj" i takie tam. Powoli zaczyna tez wydawac dźwięki, gdy się ją o to poprosi. Ciekawe co będzie z tego mówienia… Największy problem stanowi język, który nie ma siły się ruszać odpowiednio 😦

eh… Gdyby nie ten katar…