Znowu u siebie

Od soboty mieszkamy znów w swoim M2. Niestety nie jest to koniec roboty – czekamy wciąż na szafę, w związku z czym część rzeczy leży w kartonach. No i jeszcze trzeba przedpokój zrobić… Ale dziś cieszę się porządkiem, który udało nam się zrobić i tym, że możemy spać we własnym łóżku. A i Julka jest zadowolona – nareszcie w swoim pokoju pełnym Kubusiów i innych mieszkańców Stumilowego Lasu.

Zabawki

Już w wakacje, podczas naszego spotkania z Preclem i jego rodzicami, Julka dostała takie małe pluszowe zabaweczki na magnesiki. Okazało się, że to bardzo trafiony prezent. Łatwo się trzyma i cieszy niesłychanie. Od tamtego czasu wciąż intensywnie myślę nad rozwiązaniami zabawkowymi dla Julki, tak aby mogła uaktywniać ręce i bawić się sama.

Ostatni tydzień przyniósł ze sobą parę pomysłów. Najpierw pani logopeda przniosła takie drewniane kółeczka kolorowe (do firanek zamieszania na karniszach). Jula przekładała je z ołówka na ołówek. Postanowiłam takie kupić, ale wszędzie są tylko drewniane jednokolorowe (gdyby ktoś gdzieś zobaczył kolorowe, to proszę o sygnał)…

Wczoraj wpadliśmy z Darkiem do IKEA i znaleźliśmy fajną rzecz:

Dziesięć pacynek na palce – prosto z morza… Julce strasznie się podobają. Nakładamy jej na paluszki, a ona sobie macha nimi i ogląda z każdej strony:

I jeszcze jedno kupiliśmy:

Lusterko na takim "wysięgniku" (jak to mówi mój mąż). Julia uwielbia patrzeć w lusterko – ćwiczy miny w ten sposób. Dodatkowo można coś dowiesić (tu dzwoneczki), a i dla mnie znalazło się zastosowanie:

Mogę patrzeć czy się nic nie dzieje z nią, nie wstając z łóżka 🙂 Wystarczy tylko odpowiednio ustawić i gotowe.

Terapia grupowa

Zaczął się wrzesień, skończyły się urlopy, wyjazdy… Na nowo zaczęliśmy ćwiczyć, zarówno fizycznie jak i intelektualnie. Wróciła Anka i ostro wzięła się za Julkę, któa przez ostatni miesiąc trochę się rozleniwiła, ale nie do końca, bo jak się okazało – nóżki lepiej się ruszają, głowa super się wierci, barki zaczęły pracować, tylko ręce jakoś nie zainteresowane światem. Może to taki okres, w którym bardziej chce się Julce gadać i obserwować niż bawić rękami…

W związku z tym, że Julka ma tych samych terapeutów co Lena, aby zaoszczędzić czas postanowiliśmy robić zajęcia zintegrowane u nas w domu. Niezła "zadyma", ale po ćwiczeniach dziewczyny padły obie jak kawki, a my – mamuśki, mogłyśmy sobie na spokojnie pogadać…

Remont

Jak już pisałam jesteśmy w stanie remontu. W związku z tym mieszkamy sobie u babci i dziadka i powoli wszyscy zaczynamy świrować 😉 A Tata naprawia, cekoluje, maluje, i takie tam. Co chwilę cos odpryskuje i trzeba od nowa, ale idzie do przodu… Póki co nasze M2 wygląda tak:

Dwa ogłoszenia

Pierwsze ogłoszenie kieruję do naszych znajomych: Czy ktoś z Was ma naszą (moją i Darka) płytę z wesela? Zaginęła nam, a chcielibyśmy odświeżyć sobie te chwile… Wzięło nas po obejrzeniu płyty ze ślubu Pawła.

Drugie ogłoszenie dotyczy mojego nowego hobby. Kiedyś napisałam, że robię kartki. Postanowiłam je pokazać "światu" i w miarę możliwości czasowych będę je publikować na blogu Moje wycinanki 

Rozgadana Gwiazda

Kierując się głosem tłumu komentujących 😉 umieszczam najnowsze oblicze Julki. Jednocześnie zmieniam jej imię na Rozgadana Gwiazda. Jęczy sobie jak najęta. Jak tylko złapie przeciek na respiratorze już ją słychać. Chrapanie zniknęło prawie całkowicie i teraz wychodzi cały czas taki jakby jęk, coś jakby "yhy". Najgorsze, że nie można rozróżnić pojękiwania z radości od tego z żalu, no i przez sen też czasem sobie piszczy, a ja latam co chwilę sprawdzić czy to nie płacz aby. Jednak cieszę się z tego latania i podjudzamy ją, żeby trenowała głos jeszcze bardziej.

A tymczasem przeprowadzamy się do babci i dziadka piętro wyżej i zaczynamy remont generalny naszego zalanego przed laty dwoma mieszkania. Nie wiem jak długo to potrwa 😦 i już nie moge się doczekać nowego koloru naprawionych ścian…

Głos

Wczoraj napisałam Wam o tym, że Julka świadomie chrapie, ale dziś od rana już wychodzą jej konkretne dźwięki. Strasznie spodobało jej się to "mówienie". Prosimy żeby powiedziała "A", a ona od razu kombinuje, rusza buzią, chrapie i czasem coś wychodzi. Podczas dzisiejszego siedzenia na nocniku nie zamykała jej się buzia… A kiedy leżała na brzuchu przed południową drzemką, to wydawała taki jakby jęk, płacz, ale nie płakała, tylko śmiała się (Gosia! To było coś jak Precel sobie tak "piszczy"). Tylko czekać, aż zaczną wychodzić sylaby 🙂 a potem słowa, zdania…

Niesamowite. Jej głos…

Emocje

Rzeczą, która mnie ostanio wyjątkowo cieszy, są emocje, uczucia, odczucia (nie wiem jak to nazwać), których doświadcza Julka.

Do tej pory pokazywała tylko radość z obecności ludzi, zabawek (uśmiechając się i zagadując cmokaniem), czułość (przytulaniem się), zainteresowanie (rozglądając się dookoła), niepokój z powodu wydzieliny w rurce, zmęczenie i dyskomfort z przepełnionego pampersa.

Kilka dni temu pierwszy raz widziałam, że jest zazdrosna o siostrzenicę cioci Moni. Gdy trzymałam Maję na kolanach wyraźnie dawała znaki minami, że jej się to nie podoba. Dopiero gdy położyłam Maję obok niej i bawiłam się znimi obiema była zadowolona.

Dzisiaj natomiast pierwszy raz ujawniła sie jej wrażliwość na krzywdę. Wujek Karol się zakrztusił i musiałam go klepnąć w plecy. Gdy kaszląc krzyknął, że go boli, Kulka zrobiłą współczującą minę i zaczęła płakać. Musieliśmy jej wytłumaczyć, że nic się nie stało, a kiedy wujek sparodiował całą scenę roześmiała się i już było dobrze.

I jeszcze bywa uparta i wybredna. Kiedy wczoraj podgrzałam sobie mleko, nie spuszczała oka z mojego kubka. Nie wiem czy wspominałam, ale ona jak widzi, że ktoś coś je, to od razu otwiera buzię i też chce. I dostaje wszystko do buzi, dla smaku, bo połykanie to inna bajka. Wracając do mojego mleka – nie za bardzo chciałam jej dawać gorące mleko, więc przygotowałam jej w szklance herbatkę, ale ona wcale jej nie chciała, cay czas gapiła się na mój kubek i kręciła oczami i głową, aż dałam jej łyżeczką do spróbowania tego mleka. Wtedy dopiero "dała mi spokój".

Wszystko to świadczy, że mała się rozwija emocjonalnie prawidłowo – doświadcza zarówno tych dobrych jak i tych negatywnym emocji, a to chyba dobrze…

Poza tym coraz lepiej idą próby "mowy". Julka znalazła sposób jak obejść rurkę i świadomie wydaje dźwięki. Narazie jest to chrapanie, ale ćwiczenia czynią mistrza. Może gdy technicznie to usprawni, to nam pogada. Wiem, że się da, bo słyszałam jak płacze głośno wyraźnym, niechrapliwym głosem. Do tych prób głosu dołączyła nowe miny. Za sprawą misia z lusterkiem (trafiony prezent – dzięki Iza 🙂 ) robi do siebie różne miny. Najlepsza ostatnio jest "eoeoeoe" – tak układa buzię jakby mówiła e! o! i trzeba jej wtórować, co jest nie lada wyczynem, bo robi to w galopującym tempie.

Evan Wszechmogący

Dziś znowu miałam wychodne. Ostatnio coraz więcej mam zaufania do innych członków rodziny, którzy umieją zaopiekować się Julką (do taty, babci i dziadka, cioci i wujków) i pozwalam sobie na małe wyjścia. Jest to cenne też z tego powodu, że Julka nie jest uzależniona od mojej obecności i  nie boi się zostawać z innymi. Raz byłam u koleżanki na imieninach, innym razem z mężem na spacerze, parę razy na małych zakupach, a dziś po ponad rocznej przerwie poszłam do kina z moja przyjaciółką. Wybrałyśmy "Evana Wszwchmogącego". Film poprostu super, nie tylko jako komedia (a w mojej rodznie komedie tego typu są codziennością), ale również jako przesłanie(nie będę zdradzać szczegółów filmu, bo może ktoś chce zobaczyć). Każdy z nas jest takiem Evanem, który ma do zrobienia coś ważnego w życiu. Często nie wiemy po co, nie rozumiemy, ale wszystko co nam przygotowano z pewnością ma sens, który kiedyś poznamy (albo nie?) tak jak Evan pod końcu filmu. Jeszcze jedną ważną rzecz przekazuje film: możemy zmieniać świat przez małe gesty altruizmu. Tak więc do dzieła: uśmiechajmy się do sąsiada, nakarmijmy bezdomnego psa i zorganizujmy dzieciom wycieczkę, a świat będzie lepszy…  

Rysujemy

Kiedy próbowaliśmy zacząć przygodę z rysowaniem kilka miesięcy temu, okazało się, że nie jesat to takie proste. Kredki były za słabe, pisaki za ciężkie, Julka nie była zainteresowana bazgrołami na kartce, i inne takie tam… Dopiero podczas naszego wyjazdu do Świdra ciocia Monia przywiozła Julce z podróży poślubnej 😉 m. in. magiczną tablicę z opiłkami żelaza, które pod wpływem przyciągania ze specjalnego długopisu układają się w to, co się zechce narysować… Pierwsze próby rysowania zakończyły się niepowodzeniem. Dopiero po powrocie do domu coś się ruszyło i Julka bardzo polubiła rysować. Ja tylko podtrzymuję jej ręce pod nadgarstkami i czasem blokuję długopis, żeby nie wypadł. Najlepiej wychodzą Kulce kółka – małe, duże, chude, grube, elipsy, okręgi, półkola… tylko czasem szóstki – trzy pod rząd dają wiele do myślenia 😉 Podobno jak miałam rok to też już rysowałam kółka… Poniżej zamieszczam rysunek Julii (tylko jedno kółko, to u góry, jest pokazowe – moje).

Mam nadzieję, że ciocia Ewa potwierdzi nowe umiejętności Juli – w końcu spędziła z nami cały weekend, więc wie… A w ogóle to dziękuję cioci za pomoc w zajmowaniu się Julką, za czytanie bajek i za towarzystwo oczywiście 🙂