Jarmark Dominikański

W sobotę z rana nawiedzili nas znajomi z Bydgoszczy. Żeby nie marnować czasu na siedzenie w domu, postanowiliśmy więc pojechać gdzieś i co nie co zobaczyć. W związku z tym, że goście są z bardziej centralnej Polski, więc logicznym pomysłem był wypad nad morze (czyt. zatokę). Pojechaliśmy więc do Brzeźna na molo (niektórzy mówią, że to Zaspa). Najpierw złapała nas policja za przekroczenie prędkości… brrr…. Na deptaku zjedliśmy lody, popatrzyliśmy przez lornetkę i ruszyliśmy do Gdańska na Jarmark Dominikański. Chyba dawno nie byłam na Jarmarku, bo to zobaczyłam mnie zaszokowało. W każdej uliczce stragany, pełno ludzi, momentami ciężko było przejechać wózkiem – koszmar. Chyba wolę spokojny Gdańsk poza sezonem. Nie mniej napatrzyliśmy się na przepiękne rękodzieła – z bursztynów, witraże, obrazy i in. Najpiękniejsza była, jak zwykle zresztą, ulica Mariacka. Tylko Julce się nie podobała, bo tam bruk jest 😉 i  trochę trzęsie w wózku…

 

W drodze powrotnej zjedliśmy obiadek z pizzerii w Pruszczu Gdańskim i wróciliśmy do domu. Na kolację zrobiliśmy sobie szaszłyki – mniam, popijając wódkę kawową produkcji gości – też mniam, tylko mocne… A w niedzielę goście pojechali dalej, a my przyzwyczajamy się po powoli do bycia w domu, chociaż przed nami jeszcze tydzień urlopu taty, więc pewnie za dużo w domu nie posiedzimy!

Wspólnota

Wróciliśmy do domu z naładowanymi akumulatorami i nowymi numerami telefonów 😉

Ostatni tydzień tworzyliśmy wspólnotę i muszę przyznać, że jak na sześć dni razem, poszło nam całkiem nieźle. Bo skoro dorośli ludzie w wieku od 20 do 40, o różnych charakterkach oraz zawodach, w tak krótkim czasie zawiązują krąg "przyjaźni" to znaczy, że jest nieźle – a to dopiero początek… W Związku Rodzin Szensztackich kursy (nasz jest IX) zawiązują się na zawsze. My jesteśmy na samym początku drogi, więc czeka nas dużo pracy nad sobą, nad więziami. Jednak początek jest bardzo ważny i w związku z tym, ja osobiście uważam, że start mamy dobry 😉 Parę ładnych godzin przedyskutowaliśmy na poważne oraz mniej poważne tematy, śpiewaliśmy poważne i mniej poważne piosenki, uczestniczyliśmy w ciekawych wykładach dotyczących małżeństwa, a dodatkową atrakcją był wypad do Muzeum Powstania Warszawskiego w stolicy (tylko ja z Julką zostałyśmy w domu rekolekcyjnym). W zasadzie każdemu polecałabym taki aktywny duchowo czas wypoczynku.Oczywiście nie tylko dorośli tworzą wspólnotę. Dzieci mamy co nie miara, od rocznika 1992 do 2008 (ten ostatni bobasek jeszcze jest w brzuchu mamy). Julka ma troje rówieśników z 2006: Wojtusia-żółwika (mały uśmiechnięty cherubinek), Oliwkę-B!A!B!A! (najmądrzejsze roczne dziecko jakie poznałam do tej pory) i Amelkę-śmieszkę do potęgi (mówicie, że Julka jest śmieszka, ale przy Amelce wysiada). Julka bardzo polubiła zostawać z dziećmi w pokoju zabaw, szczerze mówiąc, to żałuję, że zaczęłam ją tam zostawiać dopiero pod koniec rekolekcji. Zwłaszcza, że zabrałam do Świdra mojego brata Karola, żeby mi pomógł w opiece, za co OGROMNIE JESTEŚMY MU WDZIĘCZNI (m. in. zostawał z nią wieczorami jak już zasnęła, dzięki czemu mogliśmy z Darkiem do nocy biesiadować i zawierać nowe przyjaźnie). Bo w sumie inne dzieci w jej wieku też chodziły (albo jechały) z siostrą i "dziewczynami do dzieci" i bawiły się z innymi. Tak więc przełamałam w sobie strach i zostawiłam parę razy Julkę z dziećmi, a jak coś się działo (czyt. marudziła, leciało z nosa czy buzi) to mnie wołali i ok. Dzieci polubiły Julkę z jej rurkami, zwłaszcza Jagódka (3 latka). Wszystkim tłumaczyła, że Julka jest chora i ma ała w nosek (sonda), i woziła ją w wózku, i głaskała. Oliwka też była zainteresowana, ale najbardziej chciała Julę bujać w wózku, do czego Kimba w ogóle się nie nadaje 😦 A tak w ogóle i w szczególe: JA UWIELBIAM WSZYSTKIE DZIECI!!!

Na rekolekcjach był też piesek – Lajla. Julia lubi pieski. Nawet głaskała Lajlę, jak już można było się do niej dostać, bo Lajla miała największe wzięcie podczas naszego pobytu w Świdrze.

Szkoda tylko, że wszystko się kończy tak szybko i musieliśmy się pożegnać, z większością na pół roku (niektórych będziemy spotykać co miesiąc na spotkaniach). W czwartek wszyscy pojechali do domów (do Słupska, Bydgoszczy i Trójmiasta), a my umówiliśmy się na spotkanie z rodzicami Precla. Tak jak już napisała Gosia: Precel z dystansem odnosił się do nowej koleżanki, zwłaszcza jak trzeba było ją odessać. Na sam koniec dał się skusić na poleżenie na jednej kanapie. A my pogadaliśmy miło, ale krótko, bo by nam siostry zamknęły bramę. Został więc niedosyt, który będzie trzeba zaspokoić następnym razem (może nad morzem?). Dziękujemy Wam, Gosiu i Danielu, za zaproszenie i do następnego razu!

W piątek odwiedziliśmy jeszcze Ojców Szensztackich w Józefowie niedaleko Świdra. Spędziliśmy tam pół dnia wśród dzikiej przyrody i komarów. Wieczorem zapakowaliśmy się w auto i o północy dojechaliśmy do domu.

WIĘCEJ ZDJĘĆ

Spotkania

Ten tydzień to prawdziwy tydzień różnych spotkań: zaczynając od tych spotkań w gronie rodziny i przyjaciół związanych ze ślubem, przez odwiedziny przyjaciół z dziećmi (wczoraj Leny, jutro Miłoszka), wyprawy na spotkania z trojaczkami i Antosiem, kończąc na wielkiej wyprawie w piątek na spotkanie z rodzinkami ze wspólnoty…

Ale od początku!

O ślubie pisałam, więc przejdę dalej. Z rodzicami Leny spotkaliśmy się we wtorek – takie towarzyskie, wesołe, jak zwykle, spotkanko…Tym razem dziewczyny się sobą nie za bardzo interesowały. Za to nam wyjątkowo humor dopisywał 😉 Beata! Lena przecudnie wygląda w dwóch kucykach 🙂

Środa! Wypad do Sopotu. Najpierw problem z transportem, a później, gdy już dojechaliśmy do Majki, Andrzejka i Franka (trojaczków) okazało się, że mama-guła zapomniała aparatu 😦 Posiedzieliśmy w ogrodzie trochę, a po południu ruszyliśmy na podbój Sopotu, gdzie razem z Julką i wujkiem Karolem umówiłyśmy się na molo z Antosiem i jego rodzinką, która spędza swój urlop nad morzem. Muszę przyznać, że było to przemiłe spotkanie, za co bardzo dziękujemy rodzicom Antka. Niesamowite, jak wiele nas łączy… Bardzo chcemy, żeby nasze dzieci żyły jak najnormalniejszym życiem, dzięki czemu moglibyśy gadać i gadać do nocy, ale Antoś był już zmęczony oddychaniem Sopockim "pseudo" morskim powietrzem (respirator został w samochodzie), a czekała ich jeszcze droga powrotna do Juraty. Wypiliśmy więc tylko coffee i poszliśmy na deser: Antoś zjadł czekoladowego loda, a Julka bitą śmietanę z mojego gofra.

Antek podarował Julce książeczkę do nauki obrazków. To strasznie bystry chłopak. Cały czas przerywał mamie i chciał, żeby opowiadała o tym, o czym on chce. Świetnie się komunikują. Z Antosia oczu można wyczytać prawie wszystko. Mam nadzieję, że nie było to pierwsze i ostatnie nasze spotkanie…

WIĘCEJ ZDJĘĆ

Jutro czekają nas jeszcze odwiedziny Miłosza i jego mamy, mojej przyjaciółki z czasu studiów… Miłosz raczkuje już, więc będzie wesoło 🙂 Potem pakowanie i w piątek wiśta wio, kierunek Warszawa – jedziemy napełnić akumulatory na rekolekcjach w Otwocku. Mamy zamiar skorzystać przy okazji pobytu w okolicy stolicy i poznać osobiście Precla i jego rodzinkę.

Odezwę się po powrocie (za tydzień)…

Nowy członek rodziny

W sobotę 4 sierpnia wujek Paweł poślubił ciocię Monię… Co to był za ślub!

Co tu pisać? Wybawiliśmy się, wytańczyliśmy, aż nogi bolały, najedliśmy, napiliśmy 😉 Julka na weselu była obecna do godz. 21:30, później zawiozłam ją do domku, gdzie spała do rana pod czujnym okiem pani pielęgniarki (BARDZO DZIĘKUJEMY P. GRAŻYNCE I POZDRAWIAMY!!!). Tata odpadł ok. godziny trzeciej, natomiast mama (czyli ja) bawiłam się do końca (do czwartej), wykorzystując każdą chwilę, wolną od ciągłego czuwania, czy Julka jest bezpieczna. I tego mi było trzeba – szaleństwa na parkiecie z moim szalonym na maxa bratem Marcinem (chrzestnym Julki i świadkiem na ślubie Pawła)…

Następnego dnia (w niedzielę) – poprawiny. Już nie takie szaleństwo jak w sobotę, ale też wspaniała okazja do spotkania z rodziną, a przede wszystkim do filozoficznych rozmyślań (M. – jeszcze wrócimy do tej kropki 😉  ), które doprowadziły do stwierdzenia, że Julka jest jak JAZZ!

Dziś kolejne imprezy poprawinowe – trzeba przerobić jedzonko, które się ostało po weselisku, a było pyszne. Babcia przyjmuje gości, a Państwo Młodzi wsiedli w samochód i pojechali do Zakopanego w podróż poślubną. Tak się zaczyna ich wspaniała przygoda – małżeństwo.

Reasumując: Monia stała się pełnoprawną ciocią Julki i moją bratową…

Wanienka

Wczoraj podczas codziennej kąpieli Julki, tata stwierdził, że niedługo mu plecy wysiądą od tego trzymania małej, a do tego Julka już ma podkurczone nogi (w końcu długa jest – 80cm) i podczas kąpieli z hydromasażem nie może ruszać nimi swobodnie. Postanowiliśmy więc, że wkrótce musimy zacząć szukać jakiegoś nowego rozwiązania kąpieli. Nie wiem kto nas podsłuchiwał 😉 ale dziś rano zadzwonił wujek Patryk z wiadomością, że znalazł nam wygodną, większą wanienkę na kółkach (to się nazywa szybka interwencja). Tak więc, od dziś mamy nowy mebel w domu, a Julka podczas kąpieli już nie musi się martwić czy tata nie upuści jej głowy i może się skupić na zabawie kaczuszką… Wanienka rzeczywiście jest dłuższa, szersza, wyższa i zaopatrzona w wygodną foczkę. Dodatkowym bajerem jest odpływ – wodę nalewa się prysznicem, a potem otwiera korek i rurą woda spływa np. do toalety.

Julka i Lena

W ubiegły piątek, po półrocznym pobycie w szpitalu na Polankach, do swojego nowego domku wróciła Lena. Już w sobotę pojechaliśmy w trójkę przywitać Lenę w Pruszczu Gdańskim. Dziewczyny patrzyły na siebie z zainteresowaniem, ale najbardzej wzruszającą chwilą naszego spotkania, był ich uśmiech, kiedy położyliśmy je obok siebie na kanapie. Dwa małe słoniki (z sondkami w noskach), uśmiechnięte po uszy, delikatnie dające sobie cześć…

ZDJĘCIA Z TEGO SPOTKANIA

Wciąż jest dla mnie niesamowite, że akurat w tym samym czasie trafiliśmy do szpitala, nasze córeczki mają podobny problem (chociaż Lena nieźle macha rękami, nawet próbowała wyciągnąć Julce sondę z nosa), obie są pod respiratorem, w tym samym wieku, mieszkamy prawie w sąsiedztwie (5km), tak samo chcemy wychowywać (traktować) nasze córki jak zdrowe, fajnie się nam gada i wiele innych rzeczy (np. Marcin – tata Leny pracuje z kuzynem Darka 😉 )… Ostatnio nawet stwierdziłyśmy z mamą Leny, że może szkoda, że poznałyśmy się w takich okolicznościach, ale dobrze, że w ogóle się poznałyśmy. Tak sobie myślę, że Pan Bóg w przedziwny sposób postawił nas na naszych drogach, abyśmy w tym co nas spotkało, nie pozostali osamotnieni.

Tak więc, Lena powoli się klimatyzuje w swoim pokoiku, rodzice na nowo uczą się swojego dziecka (pamiętam te chwile sprzed czterech miesięcy)… Byle do przodu! 

Konto Leny

Lena ma już swoje subkonto w Fundacji "Zdążyć z pomocą", na które możecie wpłacać pieniążki potrzebne na rehabilitację i niezbędny sprzęt wspomagający, usprawniający i poprawiający jakość życia małej Lenki. Za okazane serce i dobre słowo serdecznie dziękują rodzice Leny – Beata i Marcin.


Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą" – Cetrum Charytatywne

01-685 Warszawa, ul. Łomiańska 5

90 1020 1156 0000 7002 0051 6088

z dopiskiem w tytule wpłaty "na leczenie i rehabilitację Leny Janickiej"


Lena

Wczoraj pisałam o śmierci, dziś kolejny raz piszę o życiu… O życiu pogmatwanym przez chorobę, zależnym od różnych urządzeń, potrzebującym naszej pomocy, ale też życiu szczęśliwym, bo pełnym miłości – o życiu dziecka. Zamieszczam list mamy Leny, którą poznałam w dniu, kiedy Lena została przewieziona na OIOM i położona łóżeczko obok naszej Julki.

"Historia Lenki dziwnym zrządzeniem splotła się z historią Julki i jest do niej bardzo podobna.

Choroba, szpital połączył historie naszych rodzin. Lena podobnie jak Julka ma problem z mięśniami. Problem, który wciąż ostatecznie nie został zdiagnozowany, niemniej jednak to oczywiście nie zatrzymuje postępów choroby.

Przyszedł czas, w którego istnienie trudno nam uwierzyć. Czas, w którym nadzieje na nadejście lepszego, zastąpiła nauka akceptacji rzeczywistości i życia z urzeczywistnionymi lękami. Teraz mierzymy się z nimi. I może trudno w to uwierzyć, ale uczymy się od początku świata. Wieść o chorobie dziecka nigdy nie przychodzi o czasie. Nie ma takiego czasu!

Nagle zdaliśmy sobie sprawę z tego, że smutek jest ciszą. Ciszą, która wdarła się do mojego wnętrza i postawiła zaporę przed światem zewnętrznym. Smutek, który stal się rozpaczą, bezsilnością, modlitwą i błaganiem o litość. A zewsząd odpowiadała cisza.

I co dalej, kiedy serce z naszych serc, miłość z naszej miłości, dziecko z naszego kochania jest chore. I co dalej???? Krzyk i czekanie na znak.

Każdy dzień spędzamy nad jej łóżeczkiem a ona odpowiada nam swoim uśmiechem, któremu respirator odebrał głos. Obdarza nas swoim cudnym spojrzeniem, obejmuje miłością i zapominamy, że coś nie jest tak jak być powinno i całymi godzinami, które spędzamy przy niej, nie myślimy o bólu i chorobie. Poddajemy się słodkiemu złudzeniu.

Tak bardzo staramy się nie zabić wiary, że będzie inaczej. Jakiś czas temu dowiedzieliśmy się, że Lenka nie jest w stanie sama oddychać, że zabrakło jej sił. Trudno nam w to uwierzyć, odrzucamy te myśli, a potem zaczynamy sobie wszystko racjonalnie tłumaczyć i wiemy, że nasz opór niczego nie zmieni. A dom już zapomniał, że kiedyś pachniał dzieckiem. Teraz staramy się tylko walczyć o to, by mieć ją przy sobie. Pragniemy, by była przy nas. Nie możemy oddać naszej córce naszych płuc, nie możemy dać jej naszych mięśni.

Damy jej tylko to, co potrafimy. Pomimo, ze ona daje nam wszystko my możemy tak niewiele.

Lenki mięśnie są zbyt słabe, by mogły sobie poradzić z oddychaniem. Jednak jest respirator, który będziemy mogli zabrać do domu i który pomoże Lenie oddychać. Jak się okazuje będziemy potrzebowali też innych sprzętów usprawniających jej życie. Chcielibyśmy zebrać niezbędne środki na ich zakup. Trudno do tego się przyznać, ale potrzebujemy pomocy materialnej, gdyż sami nie zgromadzimy środków, które pozwolą nam na zakup tych wszystkich urządzeń.  

 

Korzystając zatem z uprzejmości Rodziców Julki, chcielibyśmy przedstawić Lenę, która obecnie ma 14 miesięcy i od 6 miesięcy przebywa w szpitalu. Lena wciąż nie ma postawionej ostatecznej diagnozy jednakże obraz kliniczny wskazuje na jedną z miopatii pierwotnych. Lena chyba o wiele lepiej niż my znosi cały ten pobyt na sali szpitalnej, która w zasadzie stała się dla niej domem, a pielęgniarki i lekarze odpowiednikiem rodziny J. Niemniej jednak już niebawem będziemy mogli ponownie cieszyć się jej obecnością w domu. Jak wspomniałam wcześniej, chcielibyśmy wkrótce zacząć gromadzenie środków na sprzęt dla Lenki (wózka, materaca, łóżka, fotelika itd.), a także opłacenie indywidualnej rehabilitacji. Otrzymaliśmy już niezbędne dokumenty z Fundacji „Zdążyć z Pomocą”, która zgodziła się na założenie stworzonego do tego celu subkonta. Jak już wszystkim formalnościom stanie się zadość, umieścimy ten numer na stronie Julki i będziemy wdzięczni za każdą okazaną nam pomoc.         

A oto Lenka J

 

Beata i Marcin,

Rodzice Leny"

   

     

Tragedia

http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,4334225.html

Dziś zginęli dwaj chłopcy, Jaś i Pawełek – dzieci przyjaciół naszej rodziny. Osierocili rodziców i kilkumiesięczną siostrzyczkę. Jeszcze pamiętam jak bawili się na naszych weselnych poprawinach 3 lata temu…

Niezrozumiałe są wyroki Niebios dla mnie…  Ja, podobnie jak niektórzy rodzice innych nieuleczalnie chorych dzieci, jestem "oswojona z myślą straty" dziecka, choć nie są to proste myśli. Żyję każdym dniem tak, jakby miał być ostatnim i cieszę każdym nowym dniem, jak z daru Nieba.

Dziś płaczę… tak bardzo żal mi rodziców Jasia i Pawełka… Tacy byli szczęśliwi, niespodziewający się niczego… Jaki więc musi być ich ból, gdy nic nie zapowiadało tragedii? Chciałabym zabrać im tego bólu choć trochę…

Modlę się więc o siłę dla nich, o to, aby przeszli razem przez to bolesne doświadczenie mocni wiarą, stali w nadziei i wytrwali w miłości. I Was proszę o modlitwę, bo teraz takiego wsparcia najbardziej im potrzeba.

Roczek

Minął rok…

Rok pełen zmian, tych zewnętrznych i wewnętrznych, rok pełen nowej rodzicielskiej miłości, pełen chwil szczęścia i radości, pełen bólu i łez, pełen pokory, pełen zawierzenia, rok przełamywania barier – pierwszy rok walki – pełen zwycięstw i upadków – trudny piękny rok… – dla nas.

A dla Julki – pierwszy rok życia – rok uśmiechu, rok nowych zadań, poznawania świata, zdobywania nowych umięjętności,  rok przemieniania i zdobywania ludzkich serc…

Świętowaliśmy więc ten rok, jak przystało – balonami, czapeczkami, tortem z racą i szampanem, w gronie dziadków, wujków, cioć i przyjaciół. I wspominaliśmy dzień 21 lipca 2006 roku, śmialiśmy się, celebrowaliśmy pierwsze urodziny, nie wybiegając do przodu, nie zaprzątając sobie głowy myślami o przyszłości. Było cudownie. I Julka była cudowna – pogodna jak zawsze, w nowej sukience i butach bawiła się nowymi zabawkami, smakowała tort i wszystkich obdarowywała uśmiechami. Teraz śpi i nabiera sił na kolejny roczek…

ZDJĘCIA Z URODZIN