Posucha

Ach te wakacje! Podobnie jak mamy Pawełka i Precla oserwuję MEGA spadek oglądalności. Ale co się dziwić, mnie też co chwila nie ma w domu…

Co do Julki: Chwilowo siedzimy w domu i leczymy katar, który zagościł w naszej trzyosobowej rodzince. Najpierw Julka, potem tata, a teraz ja. Leje się nam z nosów strasznie! Gorączkowe przygody już zapomniane, teraz tylko katar: Sterimar do nosa, odsysanie z nosa i smarowanie Bactrobanem (taka świetna maść przeciwbakteryjna do noska – polecam do domowej apteczki).

Dziś rysowałyśmy. Ale była zabawa. Oczywiście kolory pisaków (kredkami ciężko się rysowało) Julka sama wybierała. Nawet się dziwiłam, bo różowy przegrywał ze wszystkimi kolorami. Julia też sama wybiera sobie ubrania. Pokazuję jej dwie rzeczy do wyboru, prawie zawsze wybiera te bardziej wzorzyste 🙂

A tak w ogóle to czekamy na sobotę (!!!będzie roczek!!!) oraz na wyjście Leny ze szpitala. Lena jest dwa miesiące starsza od Julki. Poznały się na OIOMie. Przez dwa miesiące leżały na jednej sali. Julka wyszła, a Lena została, ale teraz ma już swój respirator i jak tylko wyleczy się z infekcji, którą złapała przedwczoraj, to wychodzi do domu. Będzie mieszkać w Pruszczu Gdańskim, czyli będziemy sąsiadami 🙂

Gorączka

Wczoraj byliśmy na działce nad jeziorkiem Gowidlińskim. Pogoda była cudowna… Zresztą dziś też jest 🙂 Niestety Julka nie była zachwycona klimatem tak bardzo jak my. Cały czas z buzi lała się ślina, a z nosa woda… Już nie wiem czy to od pyłków (ja jestem alergikiem wziewnym jak pół mojej rodziny) czy może kolejne zęby. Tak czy inaczej nasza sielanka skończyła się, gdy w domu po kąpieli Julkę położyliśmy spać, a ona miała akcję serca powyżej 160. O czwartej rano zmierzyłam jej temperaturę. 38,6stC, akcja prawie 180. Może to i nie dramat, ale ja wciąż pamiętam trzy miesiące spędzone w szpitalu. Tak więc, aby tego uniknąć, rozebrałam ją do pampresa, podałam ibufen na zbicie gorączki, zamiast mleka, które miała dostać wlałam w nią herbatkę rumiankową, zrobiłam zimny okład na wątrobę i czuwałam. Kiedy w końcu się uspokoiła i zasnęła ok. 5:30, ja również przysnęłam, ale co pół godziny przestawiałam budzik, żeby niczego nie przespać. O 7:00 obudziła się witając mnie swoim czarującym uśmiechem z akcją 130. Teraz znowu śpi, już nie ma gorączki, akcja ok. 140… Zobaczymy. Oby to były zęby!

ZOO

W związku z tym, że do mojego 12-letniego brata przyjechał kolega z daleka, postanowiliśmy zorganizować chłopakom wyjście z domu. W sobotę zapakowaliśmy więc wózek, chłopaków i wybraliśmy się do oliwskiego zoo. Od czasu kiedy tam ostatnio byłam, wiele sie zmieniło – wszędzie wyłożona kostka, zrobione podjazdy (tylko w jednym miejscu musieliśmy wózek wnosić po schodach, ale to dlatego, że zboczyliśmy z trasy). Obeszliśmy wszystko co się dało. Z początku Julka nie była za bardzo przejęta wycieczką, powiedziałabym, że wręcz znudzona i zmęczona, ale gdy doszliśmy do małpiarni, to się ożywiła. Podobały jej się skaczące po linach małpy, wykrzykujące obelgi w stronę ludzi nie dających im bananów. Muszę przyznać, że na mnie też robiły wrażenie. Julka patrzyła uważnie, a jak one krzyczały ona się "zanosiła" śmiechem. Podobnie reagowała na słonie, tygrysa i niedżwiedzia. Bacznie przyglądała się również papugom i hipopotamom. Natomiast zwierzęta kopytne w ogóle jej nie interesowały. Wycieczkę skończylismy wypadem do McDonalda. Obowiązkowo lody z polewą karmelową…

ZDJĘCIA Z ZOO

Pleśna

Miała być dwutygodniowa przerwa, ale nie wytrzymałam 🙂

Ostatni tydzień spędziliśmy w Pleśnej nad morzem (kawałek za Koszalinem). Dużo ludzi, dużo dzieci, dużo świeżego, morskiego powietrza, dużo słońca i wiatru, dużo wolnego czasu…. Jednym słowem Julka była w swoim żywiole. Najbardziej cieszyła się z towarzystwa. Codziennie do naszego pokoju przychodziły "pielgrzymki" dzieciaków, które kazały jej robic 'kosi, kosi', 'tup, tup', bawić się lalkami, robić 'a kuku' i inne rzeczy. Julka zdawała się być tym w ogóle nie zmęczona, a po powrocie do domu to nawet tata się zdziwił, że tak jej rączki dobrze pracują 🙂

Mama nauczyła się również nowych, ciekawych rzeczy, które ma zamiar rozwijać dalej w domu. Mianowicie aRtystyczne (Marcin Ty wiesz 🙂 ) prace ręczne. Może nie jestem jakaś wybitnie uzdolniona w tym kierunku, ale zawsze lubiłam robić okazyjne kartki czy różne ozdoby. A teraz poznałam nowe techniki. Może jak dojdę do wprawy zaprezentuję wam moje prace 🙂

MOJE ZDJĘCIA Z REKOLEKCJI W PLEŚNEJ 

ZDJĘCIA D.J.S.

ZDJĘCIA DZIADKA

‚Tup, tup’

W końcu udało mi się wrzucić krótki filmik. Jest to 17-sekundowa migawka, podczas której moje małe zdolne dziecko prezentuje nową umiejętność. Robi 'tup, tup' zapamiętane z nowego ulubionego wierszyka:

"Rączki robią klap, klap, klap

Nóżki robią: tup, tup, tup

Tutaj swoją głowę mam,

a na brzuszku sobie gram – bam, bam, bam"

A potem oczywiście 'nie, nie, nie – mamo nie kręć tego!' Może uda mi się nakręcić coś więcej to będę wrzucać.

Wspólnotowy zlot

Parę godzin temu wróciliśmy z Bydgoszczy. Uczestniczyliśmy tam w Ogólnopolskim Spotkaniu Związku Rodzin Szensztackich, do którego należymy od zeszłych wakacji (dla 'wtajemniczonych' – IX kurs).

!!!Część zdjęć z tego spotkania możecie obejrzeć tutaj!!!

Bardzo chcieliśmy pojechać na to spotkanie z Julką i udało się. W piątek późnym popołudniem z duszą na ramieniu i zapakowanym po brzegi samochodem wyruszyliśmy w drogę. Całe szczęście dwie trzecie podróży Julka przespała. Obudziła się przed Bydgoszczą, ale była spokojna. Patrzyła na migające za szybami światła, (bo ciemno już było). Gdy dojechaliśmy do Kolankowa (piękne miejsce położone w lesie) było po 22. Po ciepłych powitaniach od razu ruszyliśmy do cioci na nocleg. Mała nawet nie poczuła różnicy. Wykąpaliśmy ją w zlewie (na zdjęciu) i położyliśmy spać. Może trochę dłużej rozglądała się po pokoju, zanim zasnęła.

W sobotę rano dojechaliśmy na prezentację naszej grupy, najmłodszej we wspólnocie – a jest ich na razie dziewięć. Cały dzień spędziliśmy na świeżym powietrzu. Pogoda trochę się zmieniała, ale daliśmy radę upałowi, wiatrowi, deszczowi… Oglądaliśmy konika, popisywaliśmy się umiejętnościami przed mnóstwem cioć i wujków, bawiliśmy się z innymi dziećmi, podziwialiśmy drzewka w lesie.

I choć nie za bardzo docierały do mnie treści spotkania, bo musiałam wciąż (na zmianę z tatą) pilnie obserwować reakcje Julki na nowych ludzi, inny klimat, co jakiś czas odsysać, itp., to cieszę się, że tam dojechaliśmy. Ludzie, których spotkaliśmy, w większości znają Julkę z Internetu, modlą się za nią i wspomagają finansowo. Bardzo chciałam, żeby zobaczyli na własne oczy, że Jula może normalnie egzystować na swoim wypasionym wózku, mieszczącym całą aparaturę. Zresztą ona sama swoimi uśmiechami w realu podbijała serca wszystkich po kolei (zwłaszcza wujka Stacha 🙂 ). Nie ominęła nas rozmowa z Szefami Związku na świecie – Renatą i Norbertem Martin z Niemiec (łamaną anielszczyzno-niemiecczyzną) i z arcybiskupem gnieźnieńskim – Henrykiem Muszyńskim.  

Najcudowniejsze były jednak dzieci, które co chwilę podchodziły i zadawały mnóstwo pytań: a co to za rura?, a co robi na maszyna?, a po co to (odsysanie)?, a jak ona je?, a czemu ona się nie rusza?, a dlaczego ona jest chora?… Tak bardzo chciałam na wszystkie pytania jak najprościej odpowiadać i czasem mi się udawało. Później już te dzieciaki, które wiedziały o co chodzi tłumaczyły następnym 🙂 

W sobotę wytrzymaliśmy do 20:00. Pojechaliśmy do cioci na noc, tak samo spokojną jak poprzednią. Zanim jednak Jula zasnęła popisywała się nowymi minami – zamykaniem oczu i marszczeniem brwi i oczywiście na każde pytanie odpowiadała kręcąc głową 'nie, nie, nie'.

W niedzielę pojechaliśmy prosto na Piaski w Bydgoszczy, gdzie znajduje się Sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej (jedno z sześciu w Polsce). Tam uroczystą Mszą Św. zakończyliśmy spotkanie.  

Uwielbiam takie 'imprezy'. W Ruchu Szensztacki działam już 15 lat (zaczynałam jako Apostoł Maryi, potem młodzież żeńska, teraz w rodzinach). W Związku Rodzin są też moi rodzice – tylko w kursie IV (Gniazdo Zawierzenia).

Bardzo mnie cieszy fakt, że choroba Julki nie zamyka nas w domu i że możemy dzielić się tym naszym, trochę odmiennym, życiem z innymi ludźmi. Myślę, że jest to cenne zarówno dla nas, jak i dla nich…

Porywy serca

!!!Na początek jeszcze raz dziękujemy wszystkim, którzy pomogli naszej córeczce wpłacając pieniądze na jej konto (również za 1% podatku) oraz tym, którzy wyciągnęli do nas rękę w inny sposób – pomagając w różnych sytuacjach!!!

W ostatnim czasie doświadczyliśmy bardzo wiele dobroci, otwartości i zainteresowania sprawą Julii od innych ludzi, zarówno tych nam bliższych, jak i tym całkiem nieznanych. Puszczając w świat nasz apel o pomoc nie przypuszczaliśmy, że zbierze on aż takie żniwo. W tym czasie życie weryfikowało pewne kwestie (m. in. nie musieliśmy zakupić respiratora, gdyż wzięło nas pod opiekę Hospicjum Sue Ryder z Bydgoszczy, zapewniając nam ten sprzęt).

Za pieniążki, które wpłynęły na konto fundacji do tej pory kupiliśmy Julii specjalny wózek, łóżko, fotelik do kąpieli, matę do hydromasażu, ssak i pulsoksymetr akumulatorowy oraz inne mniejsze akcesoria niezbędne przy codziennej pielęgnacji (opaski tracheotomijne, sondy, poduszki i wałki przeciwodleżynowe, itp.). Z tych pieniędzy opłacana jest również rehabilitacja, zarówno ruchowa (cztery razy w tygodniu) jak i logopedyczna (dwa razy w tygodniu) oraz pomoce do rozwoju ruchowego (materac do ćwiczeń, wałki, kliny, w niedalekiej przyszłości – plastry do tapingu lub ortezy). W dalszej perspektywie (kilka lat) leży kupno komputera i specjalnych akcesoriów do niego, większy wózek i fotelik samochodowy.

Nie chcą pozostać dłużni doświadczonej dobroci, postanowiliśmy podzielić się zebranymi funduszami (jest ich na koncie znacznie więcej niż Julia jest w stanie wykorzystać w tym czasie) i zgodnie z umową, jaką mamy podpisaną z fundacją, chcemy kupić parę niezbędnych rzeczy innym potrzebującym dzieciom. W ostatnim roku mieliśmy okazję poznać ludzi, których los obdarzył niepełnosprawnością dziecka. Nasza wrażliwość na ten problem wzrosła niewyobrażalnie i dlatego nie chcemy pozostać obojętni. Może w przyszłości założymy stowarzyszenie lub fundację, żeby móc pomagać jeszcze więcej i więcej…

Wszystko na ‚nie’

Od kiedy Julka robi 'nie, nie, nie' wszystko jest na 'nie' jak tylko otworzy oczy. Ćwiczenia – nie. Jedzenie – nie, zabawa – nie, na dwór – nie, w domu – nie itd. Oczywiście protestuje ze znanym powszechnie uśmiechem 🙂

Jak mi się uda, to spróbuję tu umieścić jakiś "nie-niowy" filmik, żeby nie było, że sobie zmyślam (chociaż niektórzy czytelnicy widzieli Julki 'nie')… Narazie nie bardzo mam koncepcję jak to zrobić, więc proszę o cierpliwość.

Poza tym, Julia ma teraz etap poznawania twarzy… maminej twarzy. Uwielbia, kiedy jej podnoszę ręce do mojej buzi. Wtedy puka mnie w nos, gilgocze w rzęsy, próbuje mi wsadzić ręce do buzi, ciągnie za włosy. I już chyba rozpoznaje nosy 🙂

Białko mleka krowiego

Kiedy po 6 tygodniach życia Julce nie zniknął trądzik niemowlęcy, zaczęliśmy się zastanawiać, czy to nie skaza białkowa przypadkiem. Lekarze zalecili mi odstawić nabiał (wtedy jeszcze karmiłam mlekiem z piersi), potem wstawiliśmy dodatkowo Nutramigen (kto zna, ten wie co to za świństwo:) ).  Wysypki zeszły, kupy się zmieniły i jakoś tak zostało. Niedawno zaczęłam podawać biszkopty, ale wysypka się pojawiła, stwierdziliśmy, że to gluten teraz. Zresztą nikt w rodzinie się nie dziwi, skoro zarówno ja, jak i moi trzej bracia do trzeciego roku życia byliśmy na dietach, bo nas wszystko uczulało (od mleka po banany).

Ale do czego zmierzam… Podałam wczoraj Julce 10ml deserku z twarożkiem – tak dla sprawdzenia. Byłam pewna, że coś wyskoczy na buzi lub rękach albo, że kupa będzie nie taka. I…

…i nic!!! Dziś spróbujemy znowu troszeczkę, kto wie? Może to koniec alergii, a może nigdy jej nie było, tylko przedłużył się trądzik niemowlęcy? Jakby się okazało, że już możemy mleczne przetwory, to rozwiązałoby parę problemów żywieniowych. Więc trzymajcie kciuki. Powoli wprowadzam nabiał! A za tydzień, dwa może się okaże, że gluten też już nie szkodzi…