Nobcio i Julia

Ten kto czyta Nobciowego bloga już wie, że środę spędziły nasze dzieciaki razem. Nobcio jest raptem tydzień młodszy od Julki. Poznałyśmy się 12 września 2006 roku na patologii niemowlaka w Akademii Medycznej. Od tametej pory regularnie umawiamy się na spotkanie, do którego doszło dopiero wczoraj. Nieźle! Ale tak to już jest – raz Nobcio był w szpitalu, raz my… Nie mniej, udało się.

Wprawdzie Norbercik nie interesował się Julką tak, jak ona by tego oczekiwała

ale nie obeszło się też bez gestów czułości

 

Ostatecznie Jula podziwiała drzewko

 

a Nobcio swoją ulubioną zabawkę

 Na do widzenia Nobcio jeszcze objął Julę, jakby mówiąc "nie martw się maleńka, ja Cię obronię" 

Nie powiem – para z nich dobrana 😉

Zawirowania techniczne

W związku z tym, że niechcący zlikwidowałam sobie ustawienia blogowe, nad którymi pracowałam dawno temu jak głupia, szukam teraz odpowiedniego szabloniku dla julinkowej strony. Trochę to potrwa ze względu na to, że jest parę tysięcy szablonów do przejrzenia ;), więc nie przejmujcie się częstymi zmianami.

Aktualizacja z wtorku godz. 23:00:

W sumie chciałam żeby było na żółto, ale teraz mi się podoba, więc nic nie zmienię (narazie). Wypróbowałam ponad 30 szablonów i szczerze mówiąc nie mam już siły… Dlatego musicie się przyzwyczaić do tych zieleni i zakładek po drugiej stronie…

Aktualizacja z środy godz. 15:00:

Na chwilę wracam do tego szblonu, ale nie na długo (coś pokombinuję z pomarańczowym)… Tylko bez protestów!

Aktualizacja z środy godz. 20:00:

Koniec pracy… I nie chcę słyszeć żadnych sprzeciwów. Jest słonecznie! W końcu mamy lato…

Nasz przyjaciel Michał

Michał [na fotelu] jest przyjacielem Karola [po lewej] – wujka Julki (mojego brata). Obaj maja po 12 lat. Dwa lata temu u Michała wykryto guza pnia mózgu. W drodze na operację do Warszawy nastapiło krwawienie, na skutek którego Michaś zapadł w śpiączkę. Trwał w niej przez 11 miesięcy. Lekarze nie dawali mu żadnych szans. W pewnym momencie padły nawet słowa "trzy tygodnie". Jego mama walczyła o niego każdego dnia. Wszystko robiła przy nim sama. Gdy się wybudził wywalczyła chemioterapię i naświetlania, które Michał dzielnie znosił przez ostatni rok, mimo iż lekarze przekonywali ją że tego nie przeżyje. Modlitwa i wiara w niemożliwe dokonały cudów. Michał jest tego dowodem!

Michał siedzi na fotelu

Dziś razem z Julką odwiedziłyśmy Michasia i jego dwóch braci – Kubę (6lat) i Maćka (3 miesiące). Michał nie wygląda na dziecko które przeszło chemię. Jest w świetnej formie. Powoli idzie do przodu. Jest bardzo inteligentnym i zdolnym chłopcem. Teraz ma zajęcia w domu, ale bardzo chciałby juz wrócić do szkoły, do kolegów. Nie jest jeszcze jednak wystarczająco silny, aby znaleźć się w grupie rozbieganych i hałasujących dzieciaków. Aby mógł całkowicie wrócić do swoich przyjaciół potrzebuje specjalnych pomocy rehabilitacyjnych m. in. roweru, porządnego wózka (który nie wywróci się gdy będą prowadzić go koledzy) i dużo rehabilitacji (w wakacje szkoła jej nie zapewnia), co wiąże się, jak wszystko, z kosztami. Dlatego zwracam się do Was kolejny raz o pomoc dla dziecka, dla naszego przyjaciela. Każdy grosz się tutaj liczy…

Wszyscy, którzy gotowi są pomóc Michałowi proszeni są o wpłaty na konto

Stowarzyszenia "Podaj Rękę" z Cedr Wielkich

BZ WBK 57 1090 1098 0000 0001 0573 6212 z dopiskiem „Michał”

Za wszelką pomoc z serca dziękują Rodzice Michała i on sam!!!

Nie! Nie! Nie!

Od wczoraj Jula robi 'nie! nie! nie!', czyli kręci głowa na boki na hasło 'nie'. Niekoniecznie wie, że 'nie' oznacza zaprzeczenie, ale bawi sie przy tym przecudownie. Lada dzień wykorzystamy to w naszej komunikacji alternatywnej.

Codziennością są dla nas 'buziaczki', z tym, że teraz buziaczki Julka puszcza do wybranych. Umie już całować w policzek i przesyłać buziaczki rączką, a właściwie paluszkiem – przystawia palec wskazujący do buzi i cmoka jak szalona. Na 'Do widzenia' obowiązkowo są 'buziaczki' i 'papa'…

Jest jeszcze 'ik'. Dla niewtajemniczonych: 'ik' to nasze wewnętrzne hasło, na które Jula wykonuje taki delikatny dźwięk gdzieś na końcu języka, podobny do przełknięcia śliny. Jest to cichutki dźwięk, ale jak się zainteresowany wyciszy to idzie go usłyszeć.

Niedługo czeka nas wizyta psychologa dziecięcego, który 'przepyta' Julkę z jej umiejętności, a nam podpowie jak można ją jeszcze stymulować. Tymczasem ćwiczymy zaciekle części ciała…

Julia w czołgu

Zamontowaliśmy Kulkę w Kimbie. Dziesięć razy przesuwaliśmy wszystkie elementy, żeby w końcu dopasować jak trzeba (chyba jak trzeba?!). Ostatecznie Julia prezentuje się jak poniżej:

Z powodu beznadziejnej pogody nie było nam dzisiaj dane przetrenować wózka w warunkach nie domowych, ale tańczyć się nim da, a to dla nas ważne, bo za półtora miesiąca wujek się żeni i będzie wesele… 

Kimba

Dzisiaj dotarł do nas długo oczekiwany wózek – Kimba firmy Otto Bock. Jestem trochę przerażona, bo wózek jest "kosmiczny" (po klasycznym Emmaljunga chyba każdy nowoczesny byłby dla mnie kosmiczny), ale myślę, że jak już zaczniemy używać go to się oswoję. Zaskoczyło mnie pozytywnie parę elemnetów: np. półka jest większa niż się spodziewałam.

Dzisiejszy dzień mieliśmy wypełniony atrakcjami: najpierw wizyta kolegi Mateuszka, potem logopedy, rehabilitantki i oczywiście prezentacja i nauka obsługi wózka. Za chwilę przyjedzie ulubiona ciocia Julki i pewnie będą się cały wieczór bawić 🙂 Nic dziwnego, że Julka nie miała jeszcze okazji porządnie usiąść w swoim nowym wehikule, więc nie zaprezentuję żadnego zdjęcia. Jak tylko podokręcamy co trzeba i zaczniemy się wozić, to od razu dam Wam znać!

Tymczasem lecę sprzątać… 

B4SMA

Wczoraj Julka dostała kocyk ze Stanów Zjednoczonych z organizacji B4SMA – Blankets for SMA kids. Szefową organizacji jest 19-letnia MJ, chora na SMA I+ (to taka łagodniejsza postać od tej co ma Julka). Kilka tygodni temu zalogowałam się na forum FSMA i napisałam o Julce parę słó moj łamaną angielszczyzną. Zamieściłam tez zdjęcie. MJ się do mnie odezwała i tak dostałyśmy kocyk 🙂

Teraz Julka ma już dwa specjalne, tylko dla niej, przykrycia – to z Ameryki i to od naszych polskich cioć kołderkowych. Fantastyczne są te inicjatywy… Może kiedyś też coś wymyślę, jak już znajdę więcej czasu wolnego!

 

 

Spotkanie pod Wielkim Młynem

W piątek po południu spotkaliśmy się w Gdańsku pod Wielkim Młynem z rodzicami Nulki. Przegadaliśmy prawie trzy godzinki: najpierw na ławce w parku, a później przenieśliśmy się do cukierni na pyszną coffee z kostką truskawkową. Dziewczynki (Nula i Jula) polubiły się od razu, uśmiechały się do siebie… Również polubiły nowych wujków i ciocie, do tego stopnia, że Nula wołała ‚tata’ do taty Julki 🙂 W ogóle bardzo zaczepiała nowego wujka swoimi minami – a miny robi fantastyczne. Na koniec spotkania dziewczyny ucięły sobie drzemki – tyle wrażeń…

Ewa i Robert: Dziękujemy Wam za miłe spotkanie i do zobacznia następnym razem!

Maruda w bąbelkach

Wczorajszy dzień od rana przepełniony był gośćmi i atrakcajmi. Najpierw pani pielęgniarka przyszła nas odwiedzić, potem wujek Patryk wpadł zaprezentować nam urządzenie do hydroterapii, które postanowilismy zakupić, po tym jak Anka-skakanka zrobiła wywiad wśród fizykoterapeutów i ostatecznie wyraziła zgodę/zaleciła kąpiele z hydromasażem, z zastrzeżeniem, że muszą być krótsze (5-7min), mniej intesywne (mała siła bąbelkowania) i częstsze (nawet codziennie). Ma to być dla Julii źródło bodźców, a nie masaż rozluźniający. Strach się bać, co by było jak by sie jeszcze bardziej wyluzowała 😉 Chwilę po Patryku przyszedł pan Bartek od rehabilitacji, godzinę później ciocia Iwonka – logopeda. Gdzieś między prezentacją hydromasażu, rehabilitacją Jula zaczęła tak marudzić i płakać, że prawie jej nie poznałam. Sprawdzałam czy to może coś z oddechem, ale nie. Z głodu? Raczej też nie… Po prostu miała taki kaprys albo bolała ją głowa, tak jak mnie. Uspokoiła sie dopiero wieczorem podczas kąpieli z bąbelkami. Najpierw trochę niepewnie, ale gdy wujek Marcin postanowił do niej dołączyć była cała szczęśliwa. Aż szkoda było ją wyciągać z wody. 5 minut bąbleków na początek i obserwujemy jakie mają na nią wpływ… Wpływu negatywnego brak. Była tak pobudzona, że poszła spać dopiero po "M jak Miłość" 🙂