Przedświąteczne spotkanie

W wirze przygotowań do Świąt Bożego Narodzenia połączonych z codzienną walką o dobry nastrój ciężarnego żołądka i korzystając z chwili snu mojego starszeo dziecka (młodsze nie wiem jeszcze co robi, bo nie czuję), pragnę opisać z opóźnieniem wydarzenie jakie miało miejsce w ubiegłą sobotę…

Otóż…

Zebraliśmy się całą rodziną od strony taty na spotkaniu "wigilijnym". W związku z tym, że jedna ciocia mieszka w Szwecji i nie ma urlopu na święta, a była w Polsce i tym, że wujek Krzysiu – franciszkanin ma w święta dużo pracy w swojej parafii za Koszalinem, postanowiliśmy przyspieszyć święta o tydzień. Dawno, a może nawet nigdy, nie było takiej okazji, żeby spotkać się w tak licznym gronie. Obie ciocie ze swoimi przyjaciółmi, wujek, my z Julą i oczywiście dziadkowie. Było dzielenie się opłatkiem, kolędowanie (giatara i bębny), wspólne celebrowanie stołu i rozdawanie prezentów. To ostatnie przyniosło najwięcej radości zarówno Julii jak i całej reszcie. Julka jak zaczarowana wpatrywała się w drewniany latający statek, który przyjechał do niej ze Szwecji.

 

 

W ogóle było bardzo miło, ciepło – tak rodzinnie i trochę europejsko. Każdy miał okazję spróbować swoich sił anglojęzycznych, gdyż wujek Johnny jeszcze polskiego nie zna. Najwięcej trenował tata Julki, bo w poniedziałek pojechał w delegację do Szwecji (jego pierwsza służbowa wyprawa za granicę). Wraca dzisiaj dopiero, na szczęście, bo padam po tych dwóch dniach i nocach z nóg. A jeszcze tyle pracy przede mną, w końcu za kilka dni święta. Najbardziej się cieszę na kucharzenie… Mam ambitne plany, mam nadzieję, że je zrealizuję 🙂

Pozdrawiam wszystkich i życzę spokojnych i owocnych przygotowań do Bożego Narodzenia…

Ssak

Dostałam ostatnio informację o to, że pewna pani doktor z naszego regionu stara się, aby ssaki były refundowane przez NFZ. W związku z tym potrzebne są jakieś głosy, że rzeczywiście jest to potrzebne. I tu zwracam się do wszystkich rodziców, którzy podobnie jak my bez ssaka nie mogą żyć. Znajdźcie chwilę czasu i napiszcie list (odbiorcą będzie Pomorski Oddział Wojewódzki NFZ w Słupsku, ul. Poniatowskiego 4, 76-200 Słupsk) o tym, jakie miejsce w Waszym domu zajmuje ssak. Listy wyślijcie do Ośrodka Wczesnej Interwencji i Wspomagania Rozwoju w Gdańsku (u. Tysiąclecia 13A, 80-351 Gdańsk) z dopiskiem "SSAK".

Ssak jest jest najważniejszym sprzętem w naszym domu. Ssak i ambu. Bez ssaka nie możemy sie ruszyć nawet do góry do rodziców. Ciężko mi sobie wyobrazić, co bym zrobiła gdyby wysiadły mi wszystkie ssaki w domu, a mamy 4 (stacjonarny, nożny, akumulatorowy i jeszcze jeden stacjonarny, który nam ktoś pożyczył dawno temu). Wyjeżdżając z domu, mam zawsze ssak na baterię, wszystkie do niego kable i w bagażniku nożny. Odsysanie jest czynnością, którą wykonujemy praktycznie na okrągło, czasem z przerwami dłuższymi (do godziny) czasem krótszymi (5 minut).

Gdy poznaje się diagnozę SMA, to pierwszą rzeczą jaką należy zakupić, to właśnie ssak. Wtedy (a było to rok temu) zakup ssaka był dla nas nieosiągalny (to pieniądze rzędu kilku tysięcy złotych). Gdyby ssaki były refundowane oszczędziłoby to nam wielu stresów.

Chorzy

Jestem chora… Czuję sie fatalnie. Mam katar, gardło mnie boli, jestem strasznie słaba no i jeszcze mdłości. Mam dużo pić, a nic mi nie wchodzi z płynów. W ogóle nic mi nie smakuje. Ostatnio taka chora byłam pół roku temu jak Julka była w szpitalu, wtedy zaraziłam się tam, a teraz.. Hmmm… Ta pogoda jest paskudna.

Dobrze że Julka jest odporniejsza ode mnie. Szybko przeszła jej gorączka. Ma jeszcze gęstą wydzielinę, ale nie jest tak źle, żeby musiała brać antybiotyk. Pani doktor powiedziała, że taka uroda jej płuc. Raz są w lepszej raz gorszej formie. Za to formę psychiczną ma idealną, po czym wnioskuję, że nie czuje tego co ja. Bo mi się nie chce nic poza spaniem. Chce mi się też pić, ale nie ma takiego płynu który by mi smakował. Pamiętam jak byłam w ciąży z Julką to też tak miałam. Dopiero po 3 miesiącach zaczęła mi smakować na nowo herbata…

Pozdrawiam Was spod koca i proszę: Nie dajcie się jesiennym wirusom!!! Chociaż Wy… 

Awaryjny wypad

W sobotę pojechaliśmy w czwórkę 🙂 do Słupska, odwiedzić przyjaciół… Wszystko było cudownie, zostaliśmy bardzo serdecznie przyjęci i ugoszczeni przez babcię i dziadka Wojtusia. Bardzo dziękujemy Im jeszcze raz… Tylko Julka taka trochę nie w sosie była, co jak się później okazało, spowodowane było przeziębieniem ostrym… W południe pojechaliśmy razem z Wojtusiem i jego rodzicami do Oliwki. Oliwka jest miesiąc starsza od Julki (to ta dziewczynka co zna literki 🙂 ). Tam Julka miała lepszy humor, Oliwka tak bardzo chciała się do niej prztulać, głaskać… Tylko raz jak zrobiła "buc barana" to Jula się rozpłakała… Poza tym była zachwycona towarzystwem, zarówno Oliwki jak i Wojtusia.

 

 

I wszystko byłoby super gdyby nie magiczne 38,8… Tak więc znów w ruch Ibufen, wit. C, wapienko, dużo picia i nawilżanie. Całe szczęście to tylko jakiś wirus, szkoda tylko że dopadł też mnie 😦 Dziś ledwo chodzę… Obie śpimy ponad normę…

Nie mniej w Słupsku ubawiliśmy się po pachy, zwłaszcza późnym wieczorem 🙂 W domu zlądowaliśmy o 3 w nocy…

Nowa nadzieja i nowa siła

W sumie, to chciałam poczekać z tymi wiadomościami, ale z drugiej strony… ktoś powiedział, zawsze to trochę więcej osób się będzie modlić 🙂

Tak więc ogłaszam wszem i wobec, że Julka za niecałe osiem miesięcy będzie mogła przytulić swoją siostrzyczkę lub braciszka. Na razie, to maleństwo przytulam tylko ja pod swoim sercem. Ale żeby było radośniej, to w tym samym czasie Julce urodzi się kuzyn albo kuzynka, bo pod sercem cioci Moni też rośnie takie maleństwo.

Istna epidemia "ciężarówek":) Może ktoś jeszcze się dołączy?…

Jednocześnie, w związku z naszym "obciążonym wywiadem rodzinnym" zwracam się do Was z prośbą o modlitwę o zdrowie dla obu maluszków, o siły dla nas, rodziców, zarówno te fizyczne jak i te psychiczne, byśmy mieli więcej radości z oczekiwania niż niepokoju o przyszłość.

Walczymy o 1%

Jak już wiadomo w przyszłym roku nie będzie można odpisać 1% podatku na konkretną osobę, będącą pod opieką organizacji pożytku publicznego. W związku z tym, że wiele zawdzięczamy starym przepisom, umieszczam Apel o spowodowanie zmian w tych nowych przepisach (apel pochodzi ze strony Natalki). My to może sobie jeszcze jakoś poradzimy, ale są inne dzieci i ich rodzice, którym brakuje środków do życia, jako takiego, a co dopiero do zapewniania swoim dzieciom "ekstra" rehabilitacji, czy pomocy w tym zakresie.

Zwracam się do Was więc z prośbą, o potraktowanie sprawy poważnie. Ja już wysłałam pismo do posłą na którego głosowałam…

Apel:

Szanowni Internauci, Rodzice Dzieci Niepełnosprawnych, Osoby Niepełnosprawne i Wszyscy Ludzie Dobrych Serc, chcący pomóc
Aktualnie obowiązująca ustawa o podatku doch. od osób fizycznych uniemożliwia przekazywanie przez Was 1% Waszego podatku dochodowego wybranym przez Was osobom – podopiecznym Organizacji Pożytku Publicznego. Jeśli uważacie, że trzeba to zmienić, to – wykorzystując internet – prosimy:

a/ zwrócicie się – jako Wyborcy – do Waszych Parlamentarzystów (tu jest ich lista uzależniona od okręgu wyborczego; po kliknięciu nazwiska posła pojawi się ikona poczty, pod którą jest ukryty adres mailowy: http://www.sejm.gov.pl/poslowie/okregi6.htm)przesyłając im poniższy tekst z prośbą o spowodowanie zmiany w ustawie w przyszłości oraz prośbę – propozycję wykorzystania aktualnych rozwiązań prawnych, tak aby było możliwe przekazanie 1% ze wskazaniem osoby w rozliczeniu PIT za 2007 rok,

Tekst dla Rodziców dzieci niepełnosprawnych
Tekst dla pozostałych Podatników

PROSZĘ UZUPEŁNIĆ W WYSYŁANYM TEKŚCIE DANE OSOBOWE WŁASNE I POSŁA ORAZ POPRAWIĆ FORMĘ JĘZYKOWĄ OZNACZONĄ KOLOREM CZERWONYM

b/ proście swe rodziny, znajomych o przesyłanie powyższych próśb do ich parlamentarzystów,

c/ nagłaśniajcie powyższe rozwiązanie i prośby na forach internetowych, kontaktujcie się ze znanymi Wam mediami w tej samej sprawie.

STWÓRZMY NACISK MAILOWO-MEDIALNY NA DECYDENTÓW –
MIEJMY WPŁYW NA NASZĄ RZECZYWISTOŚĆ!

ZBLIŻA SIĘ CZAS ROZLICZANIA PIT 2007!

Forma fizyczna

Dziś o formie fizycznej rodziców 🙂

W związku z tym, że Jula coraz większa (86cm i 10,2kg) czas się zastanowić na swoją formą. Od ciągłego schylania nie chce mi się już prostować, kręgosłup zawsze miałam słaby, a Jula lubi być czasem na rękach. Zresztą ja lubię czasem ją mieć na rękach 🙂 A sztuką jest złapać ją tak żeby było jej wygodnie i jeszcze temu kto ją nosi… Tak więc wcieliłam w życie mój plan chodzenia na aerobik w formie tańca i dziś byłam pierwszy raz. I jestem zachwycona 🙂 Potańczyłam, poruszałam się, rozciągnęłam… Zobaczymy jak jutro będę chodzić… Polecam wszystkim! A jutro sauna i basen w Dworku Oliwskim…

Żeby nie było, że tylko ja się dopieszczam, tatuś chodzi na siłownię raz w tygodniu i na basen. Jednak on to taki trochę wyczynowy pływak, nie kręcą go sauny i jacuzzi, tylko pusty tor na pływalni, łapki na ręce i GO!!!

Jak widzicie, w ciągłym ruchu, jak nie z Julą, to sami… W ogóle zapowiada się gorący okres w naszym życiu. Niby jesień/zima, powinno się siedzieć w domu, a my już kilka wyjazdów mamy zaplanowanych, kilka spotkań… Życ nie umierać 🙂

Zez

Jula robi zeza (?). Nie wiem jak się nauczyła, ale taką ma radochę z tego, zwłaszcza jak jej mówimy, że nie można zeza robić. Julce ciężko jest coś zabronić, właściwie to nawet nie wiem czego mogłabym jej zakazać. W tej całej sytuacji jest taka grzeczna, pogodna. Jednak z tym zezem mamy okazję powiedzić "nie wolno" i co się okazuje? Że nasza dziewczynka jest bardzo przekorna (po mamusi) i z jeszcze większym uśmiechem zezuje dalej… Wygląda to przezabawnie 🙂 Ale staramy się zachować kamienną twarz i konsekwentnie tłumaczyć, że nie można zezować… Brzmi to dość dziwnie (w końcu co za problem, niech sobie zeza robi), ale na takim drobiazgu mała ćwiczy charakterek… 

W domu

Wróciliśmy do domu. Pełni nowych wrażeń, przeżyć, wspomnień i doświadczeń. Niby nic, taka kilkudniowa wizyta u przyjaciół, a tyle emocji, tyle pozytywnych wibracji… Aż chce się żyć… A mimo to – tak cicho mi dziś, tak smutno. Ledwie jedna noc upłynęła, a ja już tęsknię za Poznaniem, za Wojtusiem, wołającym "ciocia! Jula! wuja!", za Anią i Przemkiem, uczących mnie innej perspektywy patrzenia na świat, za naszymi pogadankami o życiu, za wspólnym wyjściem do kościoła, za wspólnym śpiewaniem, za pysznym jedzonkiem, za tramwajem niskopodłogowym, za… cytrynówką i tym niepohamowanym śmiechem, któego tak rzadko doświadczam.

Ernie: Kto by uwierzył, że znamy się raptem trzy miesiące? Staliście mi się tak bliscy… Dziekuję Wam za wszystko, za odciążenie i za otwartość… Przepraszam za te nożyczki 😉 i za wszystko co może nie wyszło tak jak powinno. Do zobaczenia w Słupsku 🙂   

ZDJĘCIA Z POZNANIA

Jula właśnie zasnęła, ja się rozpakowywuję. Zaraz przyjdzie pani rehabilitantka.

Ezoteryczny Poznań

Już trzeci dzień jesteśmy w Poznaniu, u naszych przyjaciół. Mieszkamy na ósmym piętrze w wieżowcu na osiedlu Batorego. Codziennie jeździmy windą. Całe szczęście Kimba razem ze sprzętem i Julą na pokładzie mieści się do niej bez problemu. Mam tylko nadzieję, że się nie zepsuje do jutra 😉

Co tu dużo pisać… Jest super. Właśnie tata, ciocia i wujek poszli na basen, a ja zostałam z dziećmi (byłam na basenie przedwczoraj). Jula i Wojtuś śpią, więc mam okazję coś napisać.

Wojtuś przechodzi samego siebie. Już wie kiedy i gdzie włączyć ssak, kiedy go potrzebuję, podaje mi ambu… Poza tym Julę tradycyjnie ściska, całuje, przytula, podaje zabawki. Razem oglądają bajki. Dzięki niemu ja też mam okazję przekonać się po raz kolejny jak to jest mieć w domu takiego rozbrykanego dwulatka…

Wczoraj Jula pierwszy raz jechała tramwajem i była w centrum handlowym PLAZA…

 

 

Do tej pory kierowana przesadną troską nie wychodziłam z nią na dwór jak było poniżej 13stC, omijałam wszystkie sklepy i środki komunikacji miejskiej. Może ktoś powie, że to nieodpowiedzialne narażać ją na innych ludzi, niekoniecznie zdrowych, ale przecież ludzie w sklepie nie podchodzą i jej nie całują, a poza tym podłączona do respiratora oddycha przez rury, które zaopatrzone są w trzy filtry, z czego dwa są przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe. Cieszę się, że się przełamałam… Ania, to Twoja zasługa 🙂 Musisz mnie częściej mobilizować 🙂

Zresztą nie tylko to się zmieniło. Druga rzecz, to zaufanie innym ludziom, dotyczące opieki nad Julką. Już nie wiem czy bardziej zaufałam wujkowi czy MTA… Pewnie bez zaufania Matce Bożej nie zostawiłabym Juli z wujkiem… Wujek cały czwartek uczył się pielęgnacji Julki, odsysania, karmienia, przebierania, podnoszenia, obserwowania parametrów respiratora i zachowań Julki, pomagał przy kąpieli. Dzięki jego chęciom i sercu jakie ma do dzieci, już w czwartek razem z ciocią mogłam iść na basen, pochodzić po sklepach i nie martwić się. Nawet wstał o 6 rano Julę nakarmić (normalnie robi to tata, ale dojechał dopiero dzisiaj). Myślę, że jak wrócę do domu, częściej wykorzystam chęci cioci Moni (szykuj się bratowa!) i babci, żeby wyjść gdzieś, na zakupy czy do kina…

Mój apel do mam dzieci z problemami:

Nie zamykajmy się w domu, zaufajmy bardziej ludziom, dajmy szansę naszym dzieciom pobyć z kimś poza nami oraz innym z naszym wyjątkowym dzieckiem, więcej śpijmy i starajmy się regularnie jeść, czasem idźmy potańczyć, raz na jakiś czas do kina, zadbajmy o swoją formę (ja zaczynam od przyszłego tygodnia chodzić na aerobik w formie tańca) i nie martwmy się o wszystko, Maryja się zatroszczy…