… a raczej o braku snu. Marysia nie jest typowym noworodkiem. Nie można powiedzieć, że tylko je i śpi. Niestety. W niczym nie przypomina swojej starszej siostry, która była w tym okresie aż nudna, bo ciągle spała. A Mary śpi tylko na spacerze, czasem na rękach no i w nocy (oczywiście z minimum trzema minumum 40-minutowymi przerwami na karmienie). Poza tym albo się gapi na wszystko dookoła (chociaż jeszcze mało widzi), albo krzyczy. W tej chwili myślałam że pośpi w wózku, ale po 10 minutach drzemania otworzyła oczy i patrzy na kartkę papieru z czarnymi obrazkami, któa jej wydrukowałam – nawet coś do nich powiedziała, chyba że to był odgłos stękania 🙂 Właśnie zaczyna swój krzyk, więc kończę.

Korzystając z krótkiej chwilki (dosłownie) kiedy Julia jest na spacerze z panią Grażynką, a Marysia śpi w wózku (co nie będzie długo trwało) dzielę się z Wami moimi nowymi doświadczeniami podwójnej matki…

Obskoczyć dwie dziewczyny jednocześnie (bo one nie chcą się budzić osobno) jest niemożliwościowe (przynajmniej na razie – mam nadzieję). Do tej pory musiałam temu zadaniu sprostać tylko raz, bo w pozostałe dni miałam wsparcie drugiej pary rąk – cioci Ewy, taty i babci. Wszystko byłoby ok, gdyby nie fakt, że nasza młodsza pociecha jest niezłym krzykaczem – prawie cały czas jest głodna, mało śpi (również w nocy) – co nie podoba sie Julce. Jak tylko Mary zaczyna krzyczeć (bo płaczem to ciężko nazwać), Julia zaczyna też płakać – co najczęściej kończy się szybko potrzebą odsysania – no i nie da sobie wytłumaczyć, że malutkie dzieci krzyczą jak są głodne i nic im się nie dzieje złego…

Czekam z niecierpliwością na czas, w którym Marysia choć na chwilę zajmie się sobą (albo zabawkami)…

A teraz kończę – lecę zrobić sobie garnek czegoś do picia póki Młoda śpi – muszę pilnować, co by się mleko produkowało w odpowiedniej ilości dla naszego głodomora…

Pozdrawiam Was bardzo gorąco i dziękuję za wszystkie gratulacje, życzenia i pamięć…

W związku z tym, że Julka jeszcze uczy się obsługi sprzętu za pomocą nowej myszki, a Tata ma trochę niesprawny komputer, zostałam wyróżniona i dostałam hasło do julinkowego bloga;) Śpieszę więc Wam donieść, że Ania i Marysia pozdrawiają, niestety jeszcze ze szpitala. U Marysi wykryto bakterie i w związku z tym otrzymuje antybiotyk. Nie jest to nic groźnego, ale lepiej się tego pozbyć:P Obie dziewczyny czują się dobrze, wygladają pięknie (Mama szczególnie w różowej spineczce:P) i planują wrócić do domu w sobotę.

A Tata z Julką? Tęsknią, ale dobrze się bawią razem:) Wspólnie grają na komputerze, na spacerki chodzą, dziadków odwiedzają, gratulacje odbierają…

Pisała dla Was i pozdrawia – ciocia Ewa:)

P.S. Julka, wyśpij się dobrze przed przyjazdem siostrzyczki;) Wygląda na to, że Marysia, jako największe dziecko na oddziale, postanowiła pokazać wszystkim, że jest już na świecie. I co chwila przypomina o tym, żeby przypadkiem ktoś nie zapomniał:P

To ja, Marysia.

Urodziłam się kilka dni temu, a dokładnie 26 lipca 2008 r. o 7.20. Wyobraźcie sobie, że to było najtrudniejsze „przyjście na świat” w moim życiu. Podstawowym problemem stały się moje gabaryty. Ważyłam 4.33 kg i miałam już 59 cm wzrostu.

Ale od początku…

Moja Mamusia bardzo kochała Tatusia, a Tatuś bardzo kochał Mamusię… Potem długo, długo było ciasno. Nie wiem ile to trwało, ale przez cały czas miałam wrażenie jakby Mamusia się kurczyła. Starałam się temu zapobiec. W każdej wolnej chwili fikałam koziołki i rozciągałam się na wszystkie strony. W ekwilibrystyce prenatalnej stałam się mistrzynią. I nic. Ciągle było ciasno. W dzień imienim Mamy stwierdziałam, że to przesada i postanowiłam powiedzieć o tym Rodzicom osobiście. Akcję zaplanowałam na 5.00. Kombinowałam około dwóch godzin zanim zobaczyłam światełko. Nie pytajcie co było dalej, bo nie da się tego opisać…

No, ale już jestem. Trochę jest zimno, ale znacznie więcej miejsca. W sumie całkiem fajnie. Jeszcze tylko nauczę się mówić i wszystko Mamie wygarnę. A teraz idę spać.

P.S. Sorry Julka, że wbiłam się na Twojego bloga.