Jak już pisałam, Marysia intensywnie przygotowuje się do porodu. Mówią i piszą, że pod koniec ciąży dzieci są mniej ruchliwe, a ja mam wrażenie, że z dnia na dzień coraz bardziej mi się wierci i rozciąga już i tak napięty brzuch…

Dziś w ramach przyspieszania porodu moja mama i ciocia wymyęliły pieszą wyprawę do Pruszcza (3km), oczywiście z Julką… Gdy wychodziłysmy z domu pogoda była nawet znośna, ale po pierwszych 10 minutach marszu w ruch poszły parasole i pokrowiec na wózek:

Potem zerwał się jeszcze wiatr:

Trochę posiedziałyśmy na gościnie u cioci Moni i wujka Pawła. I gdy nabrałyśmy sił na dalaszy spacer i się wypogodziło wyruszyłyśmy na podbój lokalnych sklepów. Po dwóch godzinach buszowania w torebkach, sukienkach i innych ciuszkach doładowałyśmy akumulatory goframi i poszłyśmy z powrotem do domu. I znów zaczęło padać i wiać. Ledwo doszłam… Już nie wiedziałam czy mnie boli brzuch od kolki czy od skurczy… Tak czy inaczej, jestem już w domu, dotleniona, wykończona – a akcji porodowej jak nie było tak nie ma i dalej czekamy…

A Jula jak to Jula – porozglądała się, pospała, nałykała świeżego powietrza i ma nową zabawę – ze smoczkiem. Cały czas go wypluwa a potem pokazuje oczami żeby jej dać z powrotem i znowu wypluwa i tak w kółko…

Nie rozpisuję się w tygodniu, bo prowadzimy bardzo monotonny tryb życia – rano pobudka, śniadanie, sprzątanie i bajki, spacer, obiad, rehabilitacja, dżemka, powrót taty i zabawy z tatą, dobranocka, kolacja kąpiel i spać… I tak przez pięć dni w tygodniu.

Co robimy w dwa dni pozostałe? Zawsze obiecujemy sobie, że tym razem odpoczniemy w domu (ew. w ogrodzie) 🙂 i pewnie dlatego w ten weekend łapaliśmy słońce w towarzystwie Wojtusia i jego rodziców – ale nie w ogrodzie, ale w Sopocie, w Pruszczu na deptaku i na działce na Kaszubach.

W sobotę wybraliśmy się na spacer po molo, które okazało sie super atrakcją dla Wojtusia – biegał od barierki do barierki i krzyczał z radością 'woda, woda'. Parę godzinek nam zeszło na tym wędrowaniu. Przy okazji bylismy świadkami zlotu miłośników harleyów, które z hukiem przejachały przez Monte Casino. Za nimi przejechała parada samochodów "ze złotej ery amerykańskiej motoryzacji" – była to zapowiedź cars&lejdis. Autka były cudowne 🙂 Julii też się podobało, tylko mrużyła oczy na huki z gaźników… A było głośno. Sobotnie spacerowanie skończyliśmy na puszczańskim deptaku, gdzie zjedliśmy obiad w naszej ulubionej pizzerii.

W niedzielę zawinęlismy się na Amalkę. To dość przełomowy nasz wypad na działkę, ze względu na to, że Jula pierwszy raz była w jeziorze. Wprawdzie moczyła nogi tylko z tatusiem, ale bardzo jej się podobało. Poza tym, dzięki pięknej letniej pogodzie mogła się trochę poopalać. Więcej oddadzą zdjęcia 🙂

Wieczorem pojechaliśmy do cioci i wujka na mecz. I choć Polska przegrała (mimo naszych barw na twarzach), to przynajmniej zjedliśmy pyszna pizzę 🙂 A osobiście żałuję, że nie widziałam jak jechał Kubica, bo Formuła1 bardziej mi podchodzi niż piłka nożna. Julce natomiast wszystko jedno, bo ona każdy sport lubi, czasem nawet z dziadkiem ogląda Snookera z zainteresowaniem…

Yoco jest słodziutkim, 8-tygodniowym, czarnym bolończykiem (właściwie bolończką), przywiezionym specjalnie z Czech (bo u nas są tylko białe takie pieski) dla Michała, o którym już Wam pisałam.

Dziś z Julką poszłyśmy poznać Yoco. Trochę się bałam, że Jula się przestraszy, bo ona odważna jest do psów, ale tych za ogrodzeniem. Uwielbia jak szczekają, skaczą, bacznie je wtedy obserwuje. Ale okazało się, że Yoco była bardziej zaniepokojona niż Jula. Przynajmniej na początku. Julii podobał się piesek, a pieskowi dobrze się spało pod ręką Julki. Fajnie, że Yoco jest leciutka, więc spokojnie mogła wędrować po Julce nie robiąc jej krzywdy, co zresztą spotykało się z uśmiechem mojej księżniczki. Niestety zdjęcia nie oddadzą wszystkiego, bo o ile Jula lubi pozować, "mała czarna" nie za bardzo. Także musi Wam wystarczyć moje zapewnienie, że spotkanie z psiakiem było super udanym pomysłem 🙂 Może następnym razem Yoco bardziej się ośmieli w zabawie z Julą i przed obiektywem…