Dzisiejszy (właściwie wczorajszy bo już po północy) poranek był straszny. Dziewczynki obudziły sie obie jednocześnie, Marysia atakiem duszącego kaszlu, Julia zalana maksymalnie. Całe szczęście babcia z góry jeszcze nie wyszła do pracy to zbiegła i pomogła mi opanować sytuację. Dziadek zadzwonił po pediatrę z przychodni na osiedlu – dzięku Bogu istnieje coś takiego jak wizyty domowe. Pani doktor przyszła w południe, osłuchała Marysię, obejrzała gardło i stwierdziła że wszystko ok, ale gdy Maryśka zakaszlała od razu wypisała receptę na antybiotyk. Podobno to częste u dzieci – wszędzie czysto, a kaszel jak u gruźlika – jakieś zapalenie krtani. Poza antybiotykiem masa innych preparatów do połykania. O zgrozo! Na szczęscie mamy inhalator i chociaż coś można podać inaczej. Po południu Julinkowa pani doktor postanowiła Julce też wprowadzić antybiotyk – objawy podobne, stan podgorączkowy, wszędzie czysto, a jednak nie tak jak powinno. Tym sposobem mamy mały szpital w domu 😦

Jedyne pocieszenie, że teraz już musi ruszyć ku lepszemu – pod warunkiem że antybiotyki trafione. Eh…

A w telewizji straszą pandemią grypy. Brrr… Mam nadzieję, że skończy się tylko na straszeniu!

Już mi dokucza baaardzo chroniczny brak super ekstra wiadomości, ale życie jest jakie jest…

Mikołajkowy poranek przywitał nas gorączką 38,5 u obu dziewczynek. Zamiast szukania w butach prezentów były akcje odsysania Julii i próby podania przeciwgorączkowego leku Marysi, która na sam widok lekarstw rzuca się i pluje jak popadnie. W południe udało sie opanować sytuacje na tyle, że obie trochę odpoczęły, gorączki zmalały.

Jednak farby od Mikołaja do malowania łapkami muszą poczekać. Julia źle przechodzi infekcję 😦 Jest strasznie smutna i zmęczona. Marysia notomiast, poza atakami płaczu (podejrzewam, że spowodowanego bólem dziąseł) jest w dobrej kondycji psychicznej. Wystarczy jej ściągnąć rajstopki i już zajmuje się swoimi nogami i świata poza nimi nie widzi.

Teraz obie śpią. Czoła maja jeszcze ciepłe, Julkę co chwilę przebudza katar, a Marysię jej własny okropny kaszel (też zresztą od kataru). A jutro o świcie wyjeżdżam do Koszalina, gdzie będę trzymać do chrztu Kasię. Mam nadzieję, że tata da sobie radę, czemu nie, w końcu zawsze sobie daje radę…

Przez trzy dni szukaliśmy przyczyny fatalnej formy psychicznej Julii. Mało spała, wciąż płakała, ciężko było odwrócić jej uwagę. Nie pomagały nawet ulubione bajki. Niby gorączka przeszła w sobotę wieczorem na dobre, ale jeszcze pojawiły się kilka razy stany podgorączkowe, problemy z odessaniem, kilka godzin czuwania w nocy. Dziś już prawie jechaliśmy na Polanki, żeby zrobić serię badań, kiedy pani Grażynka zaproponowała, że pobierze morfologię, mocz i posiew z rurki w domu i zawiezie do szpitala. Wyniki okazały się dobre – nie ma stanu zapalnego. I wtedy coś mnie tknęło, żeby wymacać porządnie buziaka. Znalazłam dwie wybijające się piątki – dwóch winowajców 😦 Dałam jej na noc przeciwbólowy Ibufen, wysmarowałam żelem stomatologicznym i póki co śpi, ale co jakiś czas postękuje przez sen – biedna kruszynka. Serce mi pęka, kiedy płacze. Tak nie wiele można zrobić… 😦 Może macie jakieś sprawdzone sposoby?

Jakby nie było mało, to ja jestem na antybiotyku. Mam anginę ropną, katar i zatkane jedno ucho. I tylko cieszę się, że Marysia wyszła z kataru bez większych komplikacji i rozbraja nas swoim uśmiechem i śmiechem.Mam nadzieję, że zęby Julki się szybko wybiją i znów zacznie się do nas uśmiechać…

Pierwsze BE to mój kręgosłup. Niby było lepiej, ale po dzisiejszej nocy (nieprzespanej w dodatku) znów dokucza.

Drugie BE to katar Marysi, przez który kaszle jakby co najmniej miała gruźlicę. Od wczoraj robię jej inhalacje nawilżające, podaję sól morską i więcej witaminek – widzę, że jest lepiej, ale w głowie mam różne wizje, szkoda gadać (tak się ma jak się za dużo przebywało na oddziałach szpitalnych)…

Trzecie BE to 38,3stC u Julki. Temperatura juz się na szczęście zbiła, ale Julka jest marudna i ma dużo wydzielinyTo pewnie kolejny wurus w jej stylu (mam nadzieję, że nic więcej).

I to wszystko właśnie wtedy gdy nie ma taty, a nasza pani doktor na urlopie.

Teraz obie śpią, a ja zabieram się za zaległe drugie śniadanie i obiad…

Dziś rano mój mąż pojechał w tygodniową delegację. I pewnie nie byłoby źle, gdyby nie to, że obudziłam się dziś z potwornym bólem pleców. Nie mogę się schylać ani skręcać (tzn. mogę, ale boli). Anka rehabilitantka uważa, że się przedźwignęłam. Hmm – nie trudno sie przedźwignąć nosząc na rękach 7-kilogramową Marysię. Mam nadzieję, że szybko to rozchodzę, chociaż ten tydzień bez tatusia będę musiała częściej wołać o pomoc babcię z góry. Całe szczęście jutro przyjeżdża wsparcie w postaci cioci Ewy 🙂

Pierwszy dzień zakończył się fantastycznie. Jest 22:00, a obie dziewczyny śpią – to naprawdę sukces! Ja też idę wyciągnąć się i może nasmaruję sie czymś, co by przestało boleć…