Marysia

Dziś byłam na połówkowym USG. Oczywiście nie obeszło się bez przygód. Wchodzę do przychodni, mówię, że ja na USG do dr X., a tu się okazuje, że pan doktor już skończył przyjmować. Hmm… Ja na to, że przecież dzwoniłam i mi powiedziano, że mam być po 16-stej. A pani w rejestracji: że to napewno nie u nich. Ostatecznie okazało się, że zarejestrowałam się telefonicznie w przychodni kilka przecznic dalej, nie wiedząc, że taka tam w ogóle jest i że przyjmuje w niej ten mój pan doktor. Nie wiem jak ja to zrobiłam (?). W końcu poszłyśmy tam (bo byłam z przyjaciółką) – w kolejce z 15 kobiet w ciąży. O nie… Wróciłyśmy spowrotem do pierwszej przychodni i zapisałam się do innego lekarza (całe szczęście było miejsce jeszcze jedno wolne). Weszłam jako pierwsza. A pani doktor okazała się być bardzo miłą i wesołą … kobietą w ciąży 🙂

A teraz o samym USG. Otóż… Wszystko jest super: ręce (prawie cały czas złożone jak do pacierza), nóżki, paluszki, kręgosłup, głowa, serducho, żołądek, pęcherz, nerki, przepływy pępowinowe. Wszystko na miejscu i bez żadnych widocznych wad (w sumie to jest najważniejsze w tym połówkowym USG). Poza tym, pierwsze pytanie pani doktor brzmiało "Czy chce pani znać płeć?" 🙂 No i znam – panienka Marysieńka…

Zamieszczam zdjęcia dwa. Trzeba się naprawdę dobrze przyjrzeć, żeby zobaczyć na pierwszym zdjęciu twarzyczkę skierowaną w naszą stronę (trochę ją rozmazuje z lewej strony pępowina), a na drugim w górnej części złożone rączki.

Domowe przedszkole

Dziś po południu opiekowałam się Zuzią (3 miesiące starszą od Julki). Troche się obawiałam, czy dam radę, ale całe szczęście Zuzia nie tęskniła za mamą. Cały czas się ładnie bawiła, głaskała Julę, przynosiła jej książeczki i nawet nie przestraszyła się cioci i wujków, którzy przyszli w odwiedziny. Ciekawe jak to będzie jak urodzi sie dzidziuś. Czy będzie zazdrosna? Póki co nie jest o żadne dziecko, które do nas przychodzi, które trzymam na rękach czy przytula sie do mnie (tak jak Zuzia). Jednego jestem pewna – będzie wesoło!

A dziś jeszcze Lenka u nas była z mamą…

Półmetek

Za nami połowa… Zostało ok. 20 tygodni do rozwiązania. Brzuch rośnie, maleństwo kopie i się wygina. Fizycznie czuję się świetnie, mam dużo energii, gorzej jeśli chodzi o noszenie Julki i trzymanie jej na kolanach – powiększający się brzuch jest nie lada przeszkodą, a to dopiero początek…

   

A niżej uśmiechnięta starsza siostra w nowej fryzurze 🙂

Rok z rurą

Rok temu równo zrobili naszej Julce dziurę w szyi (http://julinek.blox.pl/2007/03/Rurka.html ). W Dzień Kobiet, taki prezent… Eh… W domu świętują wszystkie babki, dwóch braci ma urodziny i taka rocznica… Ale jak napisałam wtedy, że się oswoimy i się oswoiliśmy. Przez ten rok wiele się zmieniło, a tych zmian będzie pewnie jeszcze więcej z upływem lat, ale szkoda, że akurat Dzień Kobiet będzie się kojarzył tak, a nie inaczej. Gdyby zrobili zabieg kilka dni wcześniej albo później to pewnie bym zapomniała…

Julka rok temu:

Julka teraz:

 

A wszystkim Kobietom (tym dużym i tym mniejszym) dużo radości życzę w tym dniu i w każdym kolejnym również!!!

Oczywiście dwóm moim braciom (Pawłowi i Karolowi) życzę kolejnych wspaniałych lat!!!

I jeszcze Pani Doktor życzę dużo sił do pracy w szpitalu i wśród pacjentów w domach!!! Niech ich nie straci nigdy, bo kto wtedy będzie do nas przyjeżdżał i powtarzał jak Julka się przeziębi "A gdyby Twoje dziecko w okularach miało katar, to też byś odwołała imprezę?"…

Dylematy

Jak każdy człowiek także i ja/my przeżywamy dylematy związane z chorobą Julki. Tak było rok temu, kiedy zakładali jej tracheotomię (decydować się żeby wyjść do domu czy poczekać, może wróci na własny oddech?), kiedy wrócilismy do domu otoczeni sprzętem (tu było mnóstwo pytań jak sobie radzić), przy każdym kroku w kierunku ludzi (izolować, żeby nie była chora, czy integrować się?), nawet teraz przy zmianie "operatora" (przejść na Polanki czy zostać w Sue Ryder?)… Każdy ma zawsze dużo do myślenia. W końcu wszystkim zależy na najlepszych rozwiązaniach. Samo życie!!!

Ostatnio pojawił się temat przykurczy w kolanach… Problem polega na tym, że Julce robią się przykurcze w kolankach, co zresztą jest całkiem normalne przy takich problemach i kompletnie niezależne od rehabilitacji (bo dziecko ćwiczy po ok. godzinie dziennie, a pozostałe 23 godziny?). Jednak są różne sposoby myślenia nawet wśród naszych rehabilitantów. Z jednej strony powinno się dużo układać nogi prosto, a to najlepiej robić w pozycji leżącej, z drugiej przecież nie będzie Jula leżała cały czas, bo nogi mają być proste, ale będzie większość dnia siedzieć (póki jeszcze super toleruje tę pozycję), żeby mogła lepiej poznawać świat. Poza tym wpakowanie nogi w łuskę czy but na pół dnia spowoduje, że nie będzie możliwości ruchu, który jeszcze w tych nogach jest jako taki (zwłaszcza w stopach). I nawet nie o to chodzi, co wybrać, bo dla nas cenne jest to siedzenie i tu darujemy sobie przymusowe leżenie. Chociaż buciki kupimy po to chociażby żeby na dwór na boso jej nie zabiarać 🙂 Tylko tak sobie myślę, że jak się trafi na takich specjalistów, którzy zaczną straszyć przykurczami i krzywym kręgosłupem, to dziecko przeleży całe życie i nic nie zobaczy. Ja wiem że lekarze, rehabilitanci chcą jak najlepiej, ale często patrzą na problem z punktu jedynie medycznego, anatomicznego, a nie po życiowemu.

Ja np. żałuję że nikt mi nie powiedział, żeby próbować chociaż wodę dawać Julce do picia buzią w szpitalu (po czasie opowiedziała mi jedna mama, że tak robiła potajemnie ze swoim dzieckiem i dziś jeszcze połyka trochę), może by jeszcze połykała, ja słuchałam strasznych opowieści jak to dziecko się zaleje, zachłyśnie i kolejne zapalenie płuc przyjdzie itd. Zresztą czemu zaczęliśmy ją tak późno sadzać pionowo? Też z tego powodu – bo sie zaleje… Jak się zalewa to odsysamy.

Jasna Góra

W weekend cała nasza czteroosobowa rodzinka przeszła mały sprawdzian życia. Każde z nas na swój sposób. A wszystko za sprawą nocnego czuwania modlitewnego Ruchu Sznsztackiego na Jasnej Górze, na które to wybrałam się autokarem z 48-stoma innymi osobami z naszej diecezji.

Tata pierwszy raz został z Julą na dłużej niż kilka godzin, łącznie z nocą, Jula pierwszy raz została z tatą na dłużej i bez mamy, mama zostawiła swojego skarba pierwszy raz na ponad dobę i poddała swój organizm na próbę odporności, no i Fasolka – pierwsza taka wyprawa. O ile tata z Julą poradzili sobie profesjonalnie, mimo nocnego stanu podgorączkowego Juli, to dla mnie i Fasolki wyjazd, mimo przebogatych treści i spotkania z ludźmi, okazał się dość ciężki. Maleństwo chyba w ogóle nie mogło spać, cały czas oprotestowywało moją siedzącą pozycję kopaniem, a na Jasnej Górze reagowało na każdy śpiew.

Ja byłam dzielna do trzeciej nad ranem. Do tego czasu chłonęłam jak gąbka cały klimat spotkania – samo bycie u stóp Królowej Polski – zwłaszcza że na Mszy Św. siedziałam prawie pod samym obrazem w prezbiterium, spotkania z ludżmi z całej Polski, których tak rzadko się spotyka, konferencję na temat macierzyństwa, świadectwa ludzi, a także wykład o uczuciach i film o Janie Pawle II z Johnem Voightem w autokarze w drodze na Częstochowy. Jednak mój organizm odmówił posłuszeństwa po trzeciej. Zmęczenie i stan błogosławiony no i ta wichura spowodowały nadszarpnięcie mojej jak dotąd super odporności. Liczę, że mi przejdzie w ciągu kilku dni…

Pawełek

Dzisiaj razem z mamą Lenki pojechałysmy wieczorkiem do mamy Pawełka (niektórzy z Was pewnie znają Pawełka ze strony www.pavelek.blox.pl ).

W związku z tym, że mama Pawełka straciła na razie dostęp do internetu pozwalam sobie napisać co u nich słychać. Właściwie nie wiem od czego zacząć… Pawełka widziałam ostatnio w ubiegłoroczne wakacje. Od tamtego czasu bardzo się zmienił – urósł i stał się bardzo bystrym chłopcem. Mimo późnej pory dzielnie towarzyszył nam w naszych rozmowach, obserwował uważnie i nawet udało mi się go rozśmieszyć. Niestety jak wszystkie nasze dzieci ma jakąś infekcję wirusową, więc jego forma nie była najlepsza. Cały czas ma problem z wydzieliną i stany podgorączkowe 😦 Taka pogoda – wszyscy chorują… Udało mi się pstryknąć zdjęcie jeszcze przed spaniem (oczy mu się zamykały, ale do końca chciał słyszeć o czym rozmawiamy).

Gorzej wygląda sprawa z mieszkaniem dla rodziny Pawełka. Mama na blogu wyjaśniała to jakiś czas temu (tutaj). Póki co muszą przenieść się do rodziców na dwa malutkie pokoiki i nawet nie mogą wziąć ze sobą pieska, którego Pawełek tak uwielbia. Starają się wprawdzie o mieszkanie od miasta, ale póki co wodzą ich za nos w Urzędzie Miasta. Niby mogliby dostać takie do remontu, ale nawet o tym cisza. A sytuacja jest naprawdę bardzo trudna. Niedługo mama ma drugie spotkanie z wice-prezydentem Gdańska – może coś się zmieni w tej sprawie…

Bolesne jest gdy ludzie muszą znosić tyle przeciwności, jakby sama choroba dziecka nie wystarczyła. Jednak mimo wszystko najważniejsze, że Pawełek nie odczuwa tak bardzo tych wszystkich napięć, a przynajmniej mama nie pozwala żeby odczuwał i robi wszystko żeby był szczęśliwy, uczył się nowych rzeczy, poznawał świat i jak najwięcej usmiechał.

Na koniec zwracam się do Was: może ktoś z Was miałby jakiś pomysł na pomoc Pawełkowi i jego rodzicom? Może trochę nagłośnić sprawę, szepnąć coś odpowiednim urzędnikom… nie wiem – nigdy nie borykałam się z takimi problemami, ale jestem pewna, że bez konkretnej pomocy, ich czekanie na spokojne i stabilne życie będzie się przedłużało 😦

1 % podatku c.d.

Chciałam tylko podzielić sie z Wami informacją, że 1% podatku rzeczyczywiście trafia do Fundacji z adnotacją, że jest dla Julki. Jak mi przekazała pani księgowa, pierwsze przelewy już dotarły.

Trochę się martwiliśmy jak Urzędy Skarbowe podejdą do sprawy, ale widać, że wszystko jest tak jak powinno być 🙂

Już dziś dziękujemy za Wasz 1 %!!!

Dziwny wirus

Julę dopadł jakiś wirus. Wczoraj po powrocie do domu miała gorączkę 39stC, ale po podaniu Ibufenu w ciągu 20 minut wszystko sie uspokoiło. Pomyśleliśmy, że to takie odreagowanie po podrózy i całym pobycie w Wilkowie. Niestety dziś o tej samej porze (ok. 18stej) znów pojawiła sie gorączka 39,2stC, która szybko dała się zbić. Właściwie to poza tym nic się nie dzieje: żadnego kataru, kaszlu, wysypki, humor jej dopisuje… Dziwne takie…

Refleksyjnie

W weekend byliśmy w Wilkowie koło Koszalina na naszym wspólnotowym skupieniu zimowym. Wśród przyjaciół i w rodzinnej atmosferze rozważalismy myśli o małżeństwie, o Krzyżu, o Opatrzności Bożej, przegadaliśmy mnóstwo godzin, dzieląc się każdy swoim życiem. Nie zabrakło również śmiechu, zwłaszcza przed tym plazmowym telewizorem ;)))) I mimo, że było strasznie zimno, to atmosfera i żywiołowość ludzi ogrzewały nasze serca tak spragnione tego spotkania. I jeszcze nasze dzieci… – takie małe huragany rozbiegane po całym domu. No i Julka na swoim siedzisku z nowym statywem adorowana przez Wojtusia i rozbawiana przez Oliwkę i trochę starszą Julkę – szczęśliwa, że jest wśród dzieci…

Co do reflekscji – szczególnie utkwiły mi w głowie treści związane ze znakami Bożej Opatrzności w naszym życiu, jak to Pan Bóg otwiera przed nami coraz to nowe drzwi, czasem daje nam wybór czy chcemy je przekroczyć, czasem popycha nas nie dając go, ale za każdym razem za nimi daje siłę by iść dalej, daje środki (w naszym przypadku naszą wspólnotę), dzięki którym jesteśmy w stanie przejść to co dla nas przygotował. I chociaż nie do końca jesteśmy w stanie zrozumieć i przewidzieć cel pewnych wydarzeń, często trudnych, to wiara, że nie jesteśmy sami i świadomość, że są z nami ludzie, którzy nas wspierają dodaje skrzydeł.

I tak przekroczyliśmy kilkoro drzwi w naszym życiu zanim nie stanęliśmy w tych, w których pojawiła się Julka – uśmiechnięta z bystrym spojrzeniem, wywracająca nasze życie co dzień do góry nogami… I przeszliśmy dalej silni modliwtą i wsparciem ludzi, aby stanąć przed kolejnymi, powoli otwierającymi się – co za nimi będzie, przekonamy się za kilka miesięcy. Dziś wiemy tylko, że cokolwiek jest dla nas przygotowane dalej przyjmiemy to z wiarą…