Śpiewać każdy może…

… nawet Julia 🙂

Kto by pomyślał, że Jula może być muzyczna… Tzn. geny są jednoznaczne – mama i tata grają na gitarach, śpiewają w zespole, tata gra jeszcze na bębnie. A wczoraj również Jula pokazała, że lubi śpiewać. Nie byłam tego świadkiem, bo akurat stacjonowałam u rodziców na pogaduchach, ale ciocia Monia przybiegła do nas z wiadomością, że tata gra na gitarze, a Jula wtóruje mu swoim 'GA', które zmieniło się w 'AAA'.

Dziś rano podczas oglądania Prosiaczka i przyjaciół śpiewała na każdej piosence.  Potem wyciągnęłam gitarę i dalej sobie śpiewałyśmy. Najwyraźniej jej się to bardzo podoba. Bo się śmieje za każdym razem, jak tylko może śpiewać 🙂

Gdzie króliczki, kic, kic?

Jeszcze coś o naszej komunikacji z Julią… Wczoraj pół dnia zaciekle ćwiczyliśmy pokazywanie wzrokiem. Na stoliku od Kimby położyłam trzy zabawki w różnych rogach i pytałam gdzie która jest. Tylko króliczki spotykały się z entuzjazmem Julki i współpracą, kaczuszka i żabka chyba nie są dość atrakcyjne, żeby Jula na nie musiała patrzeć, bo na pytanie "gdzie żabka, kum, kum", patrzyła albo w sufit albo w drzwi 🙂 Nie mniej, widzę postępy… Coraz częściej się dogadujemy bez słów 🙂

I jak wrócił tata, to bezbłędnie wskazywała wzrokiem na telewizor, mamę, tatę, komputer i … króliczki. Chyba tata powinien zająć się ćwiczeniem komunikacji – Jula uwielbia się przed nim popisywać, chwalić. 

100 dni

Do terminu porodu zostało 100 dni… Niestety kończy się dobry, poczciwy drugi trymestr. Wczoraj miałam pierwszą zgagę (okropność!!!), powoli coraz ciężej mi się ułożyć do snu, a Marysia tak kopie, że cały brzuch mi się rusza. Ale najgorsze, że mój kręgosłup też już daje się we znaki. Jeszcze jakoś radzę sobie z przenoszeniem Julki czy z trzymaniem jej na kolanach, ale obawiam się, że konstrukcja mojego rosnącego brzucha (cały wysunięty do przodu) już w krótce będzie ogrooomną przeszkodą 😦

Szkoda, że końcówka się musi dłużyć… Pamiętam jak mi leciał czas jak byłam z Julą w ciąży. Kiedy doszłam do 7 miesiąca, to tak się zaczęło wlec wszystko. Chciałabym, żeby już był sierpień, po porodzie, w domku 🙂 Ja i moje dziewczyny 🙂

Krew pępowinowa

Ostatnimi czasy badania nad komórkami macierzystymi posuwaja się bardzo do przodu. Jakiś czas temu mama Precla pisała również o tym, że pracuje się nad tym, aby zastosować je w przypadku leczenia SMA (http://preclowastrona.blox.pl/2008/03/Aktualnosci-naukowe.html ). W związku z tymi doniesieniami (zresztą nie tylko z nimi) coraz częściej myślę o pobraniu krwi pępowinowej po porodzie od Marysi (krew pępowinowa jest bogatym źródłem komórek macierzystych). Właściwie jestem pewna, ale jak przeglądam oferty banków komórek macierzystych to jedyne czego doświadczam to oczopląs…

Może Wy macie jakieś doświadczenia w tym temacie – może sprawdzony bank, teorię, cokolwiek… Możecie mi pisać na maila (aniabartczak@gmail.com ) albo w komentarzach (ktoś jeszcze może na tym skorzysta)…

‚GA’

Wczoraj Julia wzruszyła nas do łez… Ale po kolei!

Jak już pisałam Jula wydaje dźwięki, takie stękanie, kwilenie, coś na kształt 'mhm' – wszystkie idą przez nos. I choć przez jakiś czas umilkła całkowicie to od jakiegoś czasu znów się "rozgadała". Woła nas (czasem nawet krzyczy), a przez sen płacze głośno jeśli trzeba odessać, zmienic boczek do spania albo podać picie. Jednak wczoraj wydała z siebie całkiem nowy dźwięk – bardzo przemyślany i z ogromnym wysiłkiem.

Trzymałam ją na rękach, a wujek Karol puszczał jej ukochane bańki mydlane (nadmienię, że jak przestawał to Julia wpadała w płacz). Kiedy pytaliśmy ją czy chce jeszcze, to kręciła głową w każdą stronę (ostatnio dużo kręci głową na przytaknięcie, ale nie wiem czy to do końca jednoznaczne komunikaty). W pewnym momencie z  buzi wyszło to 'GA' – dźwięk bardzo delikatny (wyraźny, bez chrapania, ale dość głośny) i prosto z gardła. A radość jaka temu towarzyszyła, zarówno Julii, jak i moja i wujka, była nie do opisania. Potem już cały czas napinała wszystkie mięśnie, żeby tylko powiedzieć to swoje 'GA'. A wieczorem, jak przyjechał tata z delegacji to jemu też chwaliła się cały wieczór. I tylko jak jej nie chciało wyjść (bo to nie takie proste wbrew pozorom) to się bardzo denerwowała. Dziś bardzo się starała, żeby pokazać pani Grażynce (pielęgniarce) nowe umiejętności, kręciła buzią i całym ciałem, wydawała mnóstwo innych dźwięków (tych przez nos), aż w końcu się dwa razy udało.

Cieszy mnie świadomość, że coś się w tej materii rusza do przodu i to, że Julia ma świadomość swojego głosu – bo ten dźwięk wydaje zupełnie celowo i wtedy kiedy chce (jeśli się jej uda oczywiście), a to znaczy, że jest kolejny krok dalej w rozwoju psychicznym. Był moment, że ani ja ani nasza pani logopeda nie wiedziałyśmy jak Julkę zmotywować do odpowiedzi na pytanie "czy chcesz…". Teraz powoli widzę, jak ona sama chce coś przekazać tymi dźwiękami wszystkimi i ostatnio bardzo wyraźnie też przez kręcenie głową – na TAK – skienieniem, a na NIE – kręceniem na boki. I choć jak już napisałam wcześniej nie jest to wszystko jeszcze jednoznaczne, to daje nadzieję na dalszy postęp. A to nowe wczorajsze 'GA' może być tu też bardzo pomocne, a przede wszystkim może być bazą dla wypowiadania kolejnych sylab…

Jednak trzydniówka

No i po gorączce…

… za to z masą krosteczek/plamek na brzuchu, szyi, plecach… Zabawne, że tak często diagnozę poznaje się dopiero na koniec przebycia choroby… Ale przynajmniej trzydniówkę mamy za sobą – pierwszą chorobę zakaźną.

To by było na tyle jeśli chodzi o stan zdrowia Julii. Odsypianie tych gorączek jeszcze trwa, ale już zaczynamy wracać do normalnego rytmu dobowego.

Pozdrawiam wszystkich trzymających kciuki 🙂

Odsypianie

Nie wiem czy to już koniec… Oby! Wczoraj mieliśmy tylko dwa kryzysy po 38 stopni (rano i popołudniu) – to nie to co cztery przedwczoraj po 39. Więc już jest postęp. Noc upłynęła spokojnie. Wprawdzie dziś rano też się jeszcze pojawiło 38 na termometrze, ale póki co od tej pory nic się nie dzieje. Humor dopisuje, no poza czasem kiedy śpi, a śpi baaaardzo dużo. Teraz już godzinę, a po nocy do 13-tej spokojnego snu. Wygląda na to, że obie odsypiamy wirusa i leczymy rany. Bo ja dziś z przed  13-stą nie wyszłam z łóżka (poza karmieniami i przewijaniem i odsysaniem – ale to przecież norma).

Co do wyczekanej przeze mnie wysypki. Hmm… Coś tam jest, ale czy to wysypka od trzydniówki, czy od uczulenia jakiegoś to nie umiem jednoznacznie stwierdzić.

Jedno jest pewne, za oknem słońca więcej, a z nim nadzieja na "precz wirusom" i na wytęsknione spacerowanie…

39stC

No i mamy jakiegoś potwornego wirusa 😦

Gorączka od dwóch dni 39 stopni i wyżej. Pani doktor osłuchała dokładnie, ale nic nie usłyszała niepokojącego (a mówią, że jak anestezjolog nie usłyszy to nikt nie usłyszy), stwierdziła lekko zaróżowione gardło, ale nie na tyle, żeby siać panikę. Narazie zbijamy gorączkę, poimy jak się da (i tu się przydał patent z zestawem kroplówkowym podłączonym do sondy – kropelka po kropelce leci woda z sokiem malinowym) i czekamy. Na zapalnie bakteryjne to nie wygląda (podobno inaczej przebiegają). 

I choć wydawałoby sę, że Jula powinna być na wskroś wyczerpana (ja bym była napewno), to ona zachowuje się jak raptem trochę osłabiona. Oczywiście w ekstremum gorączki jest bardzo rozżalona (trzeba wtedy przytulać), ale gdy już temperatura spada to można się pobawić i pośmiać. Teraz zasnęła, ale niestety niespokojnie. Męczy ją to paskudztwo. Mam nadzieję, że to się w końcu okaże trzydniówka, przyjdzie prawdziwa wiosna i będziemy mieli święty spokój.

Tymczasem przełączam się na tryb czuwanie i czuwam… tak jak wczoraj…  Ale Wy wyśpijcie się za nas dwie!!!

Po świętach

Wróciliśmy dzisiaj z naszej Józefowskiej przygody z Wielkanocą… Trochę zmęczeni, ale szczęśliwi i choć tata nabawił się przeziębienia to i tak to były nasze najpiękniejsze święta – za co jesteśmy przeogromnie wdzięczni Ojcom i klerykom 🙂

Brak krzątaniny przedświątecznej (niezbędnej w domowych warunkach), dużo czasu na przeżywanie tego co w tym czasie naistotniejsze, przegadane godziny na poważnie i na mniej poważnie, świeże powietrze, a przede wszystkim wszystko to w cieniu naszego sanktuarium – niesamowite przeżycia. Gdyby tak człowiek mógł, to by jeździł w każde święta i nie tylko.

Jula też zadowolona z wyjazdu, bo w pokoju był telewizor i w wolnym czasie można było coś obejrzeć 🙂 Poza tym tyle wujków ją zabawiało. Najbardziej spodobała się naszej Julce "grzechotka" przywieziona bodajże z Afryki – zresztą to była jedyna zabawka, którą znaleźliśmy w Emilówce (dom Ojców się tak nazywa).

Szkoda tylko, że aura nie dopisała. Były prześwity słoneczka, ale za mało, żeby skorzystać więcej ze świeżego nadwiślańskiego powietrza… A śnieg w lany poniedziałek to już był hit 🙂 – co absolutnie nie przeszkodziło niektórym ojcom urządzić wielkie polewanie (klerycy tylko donosili wodę we wiadrach). Całe szczęście, że miałam dyżur z Julą w domku 🙂

Nasz pobyt w Józefowie skończyliśmy grilem urodzinowym o. Mirka w poniedziałek wieczorem. Ach, ta karkóweczka 🙂 – miodzio. A we wtorek o 6 rano wyruszyliśmy w stronę Bydgoszczy, odwiedzić jeszcze przyjaciół i stamtąd prosto do domu. No i jesteśmy – chociaż ciałem na Rotmance, to jeszcze sercem w Józefowie. Przy naszej MTA…

Kołysanka

A na dobranoc dla moich Maleństw nauczyłam się śpiewać to: 

Śpij Maleństwo już

 

Śpij Maleństwo już,
Słodkie oczka zmruż,
Tyle chcesz przejść nieznanych dróg,
a tu czas na spanie.


Śpij Maleństwo już,
Z gwiazdek leci srebrny kurz,
Nie dorastaj, nie masz czas,
Niech Cię sen otuli.
Słuchaj mnie, ułóż się,
Ziewnij sobie, dobrej nocy to znak.
Oczy zmruż, zawsze będę Cię kochać tak mocno.


Śpij Maleństwo już,
Nad Tobą księżyc świeci tuż,
Twój cichy sen raduje mnie.
Więc, śpij Maleństwo już,
W senne trasy rusz,
nie dorastaj jeszcze, nie.