Tak jakoś leci… Spokojnie jak na Wielki Post przystało. W "skrócie" co u nas:

Julia jak zawsze dużo ćwiczy. Ostro pracujemy nad ostatecznym zdefiniowaniem TAK i NIE i coraz lepiej nam idzie. Wszyscy się uczą – dziadki, wujki, ciocie… TAK – mrugnięcie, NIE – oczy uciekają do góry i czasem dźwięk "y y".

Masowanie buziaka daje widoczne efekty. Może niewielkie, ale my domownicy zauważamy zwiększoną ruchliwość Julinkowej paszczy 🙂

Wyjątkowo ruchliwe są też nogi Julki. Szukamy dłuższej wanny, żeby Jula mogła się swobodniej ruszać podczas kąpieli, bo w tej naszej wanience już nie może wyprostować nóżek 😦 Jeszcze do nóżek: musimy uważać na bioderka – są bardzo wiotkie i boimy się, że mogą wypaść ze stawu, dlatego podczas ćwiczeń zakładamy spodenki od niebieskiego TheraTogs. Zaczęliśmy również stosować ciepłe okłady przed rozprostowaniem przykurczy w kolankach.

A kiedt tata wraca do domu to grają sobie z Julią na bębnie w rytm np. Jamala a my z Marysią sięewakuujemy bo nie lubimy hałasu 🙂

Marysia dalej ząbkuje. Po powrocie od Antosia wybiły się prawa jedynka i dwójka, a teraz spuchnięte są lewe dziąsełka. Młoda jest coraz bardziej ruchliwa, nie można jej zostawić bez opieki na podłodze, bo za chwilę już jest przy kablach, rurach od respiratora, gramoli się na co popadnie, wszędzie wstaje. Jedyne bezpieczne dla niej miejsce to kojec, który mamy pożyczony od Andrzejka (Dziękujemy!). Czasem jak się zajmie zabawkami to się bawi nawet przez godzinę, ale częściej stoi i płacze/krzyczy żeby ją wyciągnąć. 

A ja zaczęłam robić serię Wielkanocnych karteczek (do obejrzenia w GALERII) i nawet udało mi się przeczytać kolejną książkę Pattersona "Piąty Jeździec Apokalipsy" (taka kryminalna) – w wolnym czasie czyli między 21:00 a 1:00 z przerwami na karmienie Marysi i odsysanie Julii.

Bałwan najpierw nie chciał się kleić, a kiedy już udało nam się go z Weroniką zbić ze zbrylonego podczas odśnieżania śniegu, to odpadła mu część twarzy od wciskania kamieni w miejsce oczu. Twarz jakoś uratowałyśmy, Jula zatwierdziła wygląd bałwana i stoi sobie bałwan w ogrodzie. Ma czapkę Mikołaja chociaż "niedługo" Wielkanoc. Najważniejsze, że Julii się podoba…

Razem z raczkowaniem Marysi weszliśmy w okres upadków, często bolesnych… Na raczkowaniu się nie skończyło. Kilka dni po rozpoczęciu przemieszczania się Marysia zaczęła siadać, a wczoraj zauważyliśmy że próbuje wstawać. Wszystkiemu towarzyszy kolebotanie całego 9-kilogramowego ciałka, które często kończy się płaczem, bo szafka za blisko głowy, bo klocki pod brzuchem, bo ręcę się zaplątały, itd. Dla nas to zupełna nowość… Tak więc najczęściej powtarzanymi przez nas ostatnimi czasy jest wyrazami jest ‚BAM’ i ‚BĘC’. 

W związku z Marysinymi podbojami świata jesteśmy z tatusiem padnięci i każdego wieczoru nie mamy siły na nic poza snem. Dlatego też nie piszę na czas…

W poniedziałek odwiedziła nas ciocia Monika ze swoimi dzieciakami: Andrzejkiem, Franiem i Majką. Było jak w domowym przedszkolu: cztery dwulatki i jeden niemowlak. Potem dołączyła do nas jeszcze Lenka z mamą i było jeszcze weselej.

Był taki moment, że cała trójka gości siedziała grzecznie na krzesłach. Julka siedząc na swoim siedzisku i klikała (jak zwykle) obrazki, a mali koledzy i koleżanka mówili co jest na obrazku. Był to cudowny widok. Julia miała jakby "władzę", bo to ona zmieniała obrazki. Mam nadzieję, że tak będzie uczyć młodszą siostrę również, zwłaszcza teraz, kiedy ma nowy program z większymi możliwościami. 

W czasach studenckich, kiedy jeszcze maszerowałam w szeregach turystycznego klubu FIFY, każdy dzień kończyliśmy "Czarnym bluesem o czwartej nad ranem". Ostatnie dwie noce przeżywam tego bluesa na nowo, ale tym razem zamiast kłaść się spać o 4-tej, wstaję o tej porze (o zgrozo!). Marysia nie chce się cicho bawić sama, tylko radośnie popiskuje, a właściwie pokrzykuje ‚mama’, ‚tata’, ‚baba’ i dlatego musimy emigrować do drugiego pokoju żeby nie obudzić Julii i taty. Mała bawi się w najlepsze, a ja spod półprzymkniętych powiek pilnuję, żeby nie zrobiła sobie krzywdy. Całe szczęście po maksymalnie półtorej godzinie Marysia jest już zmęczona, zaczyna trzeć oczy i wtedy szybko ją usypiam i wracamy do łóżek. Tylko co to za spanie? Mam nadzieję, że jej tak nie zostanie na dłużej, bo nie wyrobię…

A tak poza tym to od dwóch dni przeżywamy radość raczkowania 🙂 Od dłuższego czasu młoda pełza do tyłu, podnosi pupę do góry i próbuje siadać, a teraz już powoli rusza do przodu.Jeszcze się ślizga, koleboce, wywraca, ale ma do tego pełne prawo i tak zaczyna dużo szybciej niż jest to napisane w kalendarzu rozwoju dziecka.