Maj zaczęliśmy pielgrzymką do Matemblewa. Ja i Marysia poszłyśmy pieszo razem ze stuosobową grupą szensztatowców z Pomorza. Natomiast tatuś z Julką dojechał do samego Matemblewa samochodem, bo Julki wózek nie za bardzo się nadaje na leśne spacerowanie. Elektryczny to by dał radę, ale jeszcze nie mamy jak go przewozić. Wędrówka super! Mary grzeczna. Tylko raz musiałam ją wyciągnąć z wózka (akurat pod górkę było).

W niedzielę w ramach relaksu zaprosiliśmy przyjaciół na pierwszego w tym roku grilla w ogródku. Na szczęście pogoda dopisała, więc mogliśmy siedzieć z dzieciakami na dworze. Objedliśmy się, pograliśmy w karty, pośmialiśmy się…

3 maja czyli dzisiaj – deszcz pokrzyżował całkowicie nasze plany. Mieliśmy ochotę na spacer w Parku Oliwskim, a skończyło się na obżeraniu pizzą i grą w „solo”. Ze spacerowaniem będzie trzeba poczekać na powrót słońca…

…ale mówią, że w domu najlepiej… Hmm… Dziś się z tym nie zgadzam…

Wróciliśmy z Józefowa ok. godz. 3 ubiegłej nocy. I choć w domu już wpadliśmy w wir codzienności, to moje serce jest cały czas tam nad Wisłą. Nie wiem czy to przyciąganie MTA z Sanktuarium Syjonu, czy arcy-zacne towarzystwo Ojców Szensztackich, czy mazowieckie powietrze, czy może zapach sosen, śpiew ptaków i skaczące po drzewach wiewiórki sprawiają, że coraz trudniej nam się stamtąd wyjeżdża…

To było naprawdę cudowne 5 dni. Trochę udało nam się odespać/odpocząć. Ominęły nas zewnętrzne świąteczne przygotowania, dzięki czemu mogliśmy skupić się na Liturgii Triduum Paschalnego oraz na rekreacji – spacerach po lesie, zabawach na boisku, wieczornych spotkaniach przy kominku. W Wielki Piątek braliśmy udział w Misterium Męki Pańskiej z aktorami – moja komórka miała bardzo ważną rolę – wydawała odgłos koguta 🙂 natomiast tata grał Szymona z Cyreny. Wieczorem miałam okazję obejrzeć film "Popiełuszko: Wolność jest w nas" – kto nie widział, temu gorąco polecam!

W niedzielę byliśmy na spacerze w Wilanowie, a wieczorem graliśmy w świąteczne bule 😉 i w karty. W poniedziałek natomiast (oszczędzeni przez lejących wodą) odwiedziliśmy rodzinkę Precla.

Ominęło nas wielogodzinne koczowanie przy stole, jak to bywa w święta – i to nam się też bardzo podobało…

Dziewczynki zachowywały się cudownie. Dzielnie zniosły podróż w obie strony. Julka była wyjątkowo spokojna przez cały czas, a Marysia popisywała się swoim gadulstwem i zapoznawała nowych kolegów i koleżanki z okolicy. Obie zachwycały się przyrodą – wysokimi sosnami, ptakami i pieskami, Purą i Borko, biegającymi po terenie. Zapytajcie się Marysi jak robią wiewiórki 🙂 Odpowie "kra, kra"…

Jutro postaram się dorzucić zdjęcia, dziś zmykam odsypiać wczorajszą podróż…

Pierwszy wypad w tym roku Julka ma już za sobą. W miniony weekend mieliśmy spotkanie naszej wspólnoty w Bydgoszczy w cieniu Sanktuarium Zawierzenia na Piaskach.

Marysię zostawiliśmy w domu pod czujnym okiem cioci Ewy. Jak się okazało obie świetnie sobie poradziły, świetnie do tego stopnia, że Marysia wołała na nocnik i przespała całą noc – co wcześniej się jej nie zdarzało. Ale największą zmianą przez ten weekend jest zdecydowanie odstawienie Mary od piersi. Już od czterech dni nic nie piła i nawet w nocy się nie domagała. Wydaje mi się, że to ja z większym żalem żegnam się z tym etapem macierzyństwa, chociaż dziś od rana kilka razy Mary podeszła do mnie i próbując się dobrać do mnie mówi „sią” (są), ja na to, że są ale mleczka już nie ma, a ona na to takim rozczulającym głosem – „troszkę”. Wzięłam się w garść i znalazłam ciekawszą rozrywkę – układanie puzzli. Mam nadzieję, że teraz już będzie z górki.

Co do naszego wyjazdu: Było jak zwykle fantastycznie, dużo wszystkiego (budowania więzi, modlitwy, zadumy, śmiechu, ciekawych nowych treści), a nawet więcej… Julka bardzo spokojnie zniosła podróż w obie strony, a na miejscu raczej wolała sobie siedzieć w pokoiku z bajkami niż wśród ludzi – z resztą nie było dzieci innych, więc tez mi frajda przesiadywać z dorosłymi. Dzięki temu że nasz pokoik był na parterze tuż obok sali konferencyjnej mogliśmy bez problemu ogarnąć wszystko – i opiekę nad Julką i uczestnictwo w spotkaniach. A nocami, jak to jest za każdym razem, jako ostatnia gasiłam światło. niektórzy mówią, że warto odpocząć na takich wyjazdach, a mi tak szkoda czasu, że czekam do końca, aby nie stracić ani jednej okazji do spotkania z ludźmi…

Kolejny wyjazd już za tydzień i dwa dni. Jedziemy do Józefowa (k/Warszawy) na Triduum Paschalne i Święta Wielkanocne tak jak dwa lata temu. Może tam trochę odpoczniemy…