Zadania

Kilka dni temu odbyłam 1,5 godzinną rozmowę z panią Renatą – lekarzem pediatrą, mamą 5,5-letniego Piotrusia ze SMA I, autorką artykułu: "Rdzeniowy zanik mięśni typ I – postępowanie bezpośrednio po diagnozie". Po rozmowie usiadłam i spisałam wszystko, żeby nie zapomnieć, poniżej wyszczególniłam tylko część. (Jeśli ktoś doświadczony ma coś do dodania, niech skomentuje – każda rada jest na miarę złota)

1) Koniecznie zaopatrzyć się w ssak (mamy pożyczony), pulsoksymetr, ambu i tlen – na już; założyć konto w fundacji i zacząć zbierać pieniążki na koflator (asystor kaszlu) i respirator – trzeba byc przygotowanym na wszystko, bo jak napisała mi mama Precla "Potwór jest Potworem i nie wiadomo kiedy zaatakuje"…

2) Obserwować saturację i akcję serca na pulsoksymetrze – dobra saturacja to powyżej 95% w nocy…

3) Znaleźć anestezjologa dziecięcego, który podejmie się prowadzenia nieinwazyjnej metody wspomagania oddechu, która w naszym województwie nie jest powszechnie praktykowana (może nawet wcale) –  z tym może być ciężko, dlatego trzeba szukać już…

4) Ćwiczyć Vojtą (4 razy dziennie) i NDT, robić masaże i stymulować mięśnie międzyżebrowe… Ćwiczyć aby nie przemęczyć, ale wykorzystać cały potencjał…

5) Obserwować jedzenie… Ważyć raz w miesiącu… Nie można dopuścić do ubytku wagi!

6) Nie czekać bezczynnie – być przygotowanym!!!

To wszystko tak prosto brzmi, a tak ciężko to ogarnąć… Mam tylko nadzieję, że wszystkiemu podołamy. I oczywiście to wszystko nie wyklucza wiary w cuda. Po ludzku trzeba zrobić wszystko co się da, a z Panem Bogiem cały czas trzeba negocjować. I MPHC et V!!! (Mater Perfectam Habebit Curam et Victoriam – Maryja zatroszczy się doskonale i zwycięży)

Sylwester

Weszliśmy w Nowy Rok… W towarzystwie przyjaciół i Julki, która dzielnie wytrzymała do godziny pierwszej w nocy. Nie wiem skąd wiedziała, że o północy będą fajerwerki, ale od 21:00 czekała, wprawdzie trochę niecierpliwie, ale z szeroko otwartymi oczami. Gdy o 24:00 na niebie robłysły kolorowe światła odsłoniłyśmy okno i patrzyłyśmy. Musiało się jej podobać bo przestała na ten czas płakać. Dopiero po życzeniach, przed telewizorem, podczas fascynującego filmu 🙂 odpłynęła jako pierwsza w krainę snów (potem padła mama, tata, ciocia i na końcu wujek) 🙂 W ten sposób nasza dzidzia przetrwała pierwszego Sylwestra…

Julka w Sylwestra...

I po świętach…

I nie dopadło nas przeziębienie… Ufff!!! Święta były cudowne. Chociaż nie obeszło się bez małych wahań nastrojów naszej córci. Albo kolejne zęby idą, albo barszcz zaszkodził, bo dała taki popis wieczorem, że tata padł jak strzała po półgodzinnej batalii… Poza tym incydentem Julka bardzo dzielnie zniosła jazdy samochodem od jednej babci do drugiej i ciągłe koczowanie przy stole zastawionym smakołykami, których nie mogła spróbować w postaci oryginalnej. W jej życiu pojawili się też nowi przyjaciele: pan Miś i pan Żółw. Trochę niemrawi, ale ona świetnie się z nimi rozumie… A śmieje się do wszystkich (nawet do cioci Moni) i ręce wyciąga, żeby łapać wszystkich za włosy (poza dziadkiem, bo on ich nie posiada) czy korale no i swoje nogi… Najchętniej to by chciała, żeby jej cały czas te nóżki w góre trzymać tak, żeby widziała i mogła dotykać. Bo jak sie opuszcza na dół to się złości… I Elvis Presley 🙂 Wujek dostał płytę country. Tańczyłyśmy jak szalone, aż się zanosiła śmiechem… I jak tu nie wierzyć w cuda? Każdy uśmiech, każdy ruch ręki i nogi i przekręcenie głowy w lewą stronę to cuda, dzięki którym zamiast łez na twarzy pojawia się uśmiech, a głęboko zakorzeniona czujność pozwala się oderwać i nie myśleć przez chwilę o papierze z Warszawy… 

Julka z nowymi przyjaciółmi...

 

Pierwsze Boże Narodzenie!

Julka już pod choinkę zagląda, bo gwiazdor był rano i podrzucił paczki… Karpia w piwie nie posmakuje w tym roku, ale dostanie jutro w mleku pierogi i barszczyk 🙂 Chyba jej się podoba świąteczny nastrój, bo śmieje się do każdego kto się pojawi w jej polu widzenia…

A z okazji świąt życzymy Wam wszystkim i sobie nawzajem wiary, nadziei i miłości płynących z Betlejem…

Mamy ssak!

Pani Beata z hospicjum przywiozła dziś ssak: "nówka nie jeżdżony" 🙂 Narazie pożyczony (z czasem dorobimy się własnego), ale jest i przynajmniej jestem spokojna, że jak się Juliś przeziębi w święta (oby nie!!!), to nie będzie trzeba latać po lekarzach czy fizjoterapeutach (na oczyszczanie dróg oddechowych) tylko poradzimy sobie sami w domu.

Stała praca

Dzisiaj tata Julinka, dostał angaż na stałe w firmie Mercor… 🙂 Będzie co oblewać!!! Tylko jeszcze żeby obronił mgr inż… Termin obrony ma na 19 stycznia. (Kochanie! Musiałam tą wiadomość opublikować, żebyś już tego terminu nie zmienił…)

Siła modlitwy

W tym miejscu chciałabym podziękować wszystkim, którzy pamiętają o nas w swoich modlitwach. Dzięki Waszemu wsparciu mamy wewnętrzny spokój i siłę by iść do przodu i nie załamywać się. Nie mówię, że nie jest ciężko, są momenty, w których trudno zapanować nad emocjami. Jednak gdyby nie łaski płynące z modlitwy byłoby znacznie gorzej. Za wszystko jeszcze raz dziękujemy…

               www.szensztat.pl                      www.trojmiasto.szensztat.pl

SMA

Piąty miesiąc… Tu zaczyna się nasz dramat. 28 listopada dostałam list z Warszawy, z Instytutu Genetyki, z rozpoznaniem SMA u Julki. Nie wiedziałam co się dzieje, wszystko wydawało się jakimś złym snem. Właściwie nie miałam czasu na rozpacz. Zaczeliśmy szukać informacji, zostaliśmy objęci opieką przez Hospicjum Domowe, złożyliśmy wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności… Tyle tego… Najważniejsze czego się dowiedzieliśmy, to to, że należy bezwględnie chronić układ oddechowy małej, bo od jakości jej oddechu będzie zależało wszystko inne… Pech chciał, że w tym samym czasie Julcia się przeziębiła i strasznie była zasmarkana. Nietrudno sobie wyobrazić panikę w jaką wpadłam. Całe szczęście nasza dzielna dziewczynka poradziła sobie z infekcją, a my przy okazji nauczyliśmy się ją oklepywać i stymulować mięśnie mięzyżebrowe…

W ogóle Julka jest bardzo silnym dzieckiem. Nie męczy jej rehabilitacja, robi postępy, jest na dobrej drodze żeby podnieść głowę 🙂 Musimy teraz wycisnąć z niej co się da, żeby jak najwięcej się nauczyła swojego ciała. Tak wiele zależy od jej siły, od naszego zaangażowania i szybkich interwencji, i od szczęścia… Lekarze nie dają nam za dużo nadziei… Choroba jest nieuleczlna a statystyki nie obiecujące, zwłaszcza, że wykryta została tak wcześnie (na 90% jest to typ I – najgorszy)… Jedyne, co nam zostało, to wiara, że Bóg wie co robi i da nam siłę, aby to przejść, ciesząc się każdą chwilą i nie tracąc żadnej…

Piąty miesiąc..

A tu zamieszczam kilka linków do stron dotyczących SMA:

"Rdzeniowy zanik mięśni typ I – postępowanie bezpośrednio po diagnozie" – dr R. Laudan

Oddział Regionalny Polskiego Towarzystwa Chorób Nerwowo-Mięśniowych – są tam ciekawe artykuły

Preclowastrona

Rodzina SMA – strona amerykańska

Miesiąc szczęścia

W czwartym miesiącu żyliśmy pełnią życia. Julka zaczęła bardzo duże postępy robić na ćwiczeniach. Doszły masaże nóg i rąk. Zaokrągliła się nasza dziewczynka, przestała być taka "lejąca", zaczęła gaworzyć, jeść zupkę jarzynową i jabłuszko. To był piękny miesiąc. Wyobrażaliśmy sobie co będzie jak zacznie siedzieć, chodzić… Wciąż czekaliśmy na podniesienie głowy. Muszę przyznać, że martwiło mnie, że to tak wolno idzie, ale byłam cierpliwa.

Czwarty miesiąc...