Do przodu i w tył

Dziś, po tygodniu przerwy w ćwiczeniach, przybyła Andzia (rehabilitantka) i ćwiczyła Julkę godzinę. Mała nie cofnęła się ani trochę, wręcz przeciwnie, jeszcze się rozruszała. Zwłaszcza głowa lepiej chodzi na boki (to od uciekania przed ssakiem). W formie jest doskonałej: nie zapłakała prawie ani razu podczas ćwiczeń, a po nich zdrzemnęła się tylko przez 15 minut.

Za to opóźnia się nasz powrót do zdrowia. Cały czas zalega straszne fuj na gardziołku, a pan doktor nie może przyjechać bo jego dzieci też są chore… Totalna epidemia, strach się bać co będzie jak sie jeszcze ociepli. Przydałoby sie trochę mrozu na zabicie wszystkich "robali"… Dobrze, że ja się w miarę trzymam zdrowotnie…

A jutro wielki dzień: o godzinie 12:40 tatuś broni magisterkę… Trzymać kciuki mocno!!!

Komentarze

Po liczniku widzę, że oglądacie stronę. Wiem, że niektórzy regularnie sprawdzają co u nas nowego… Dziękujemy Wam za to. Dzięki temu wiemy, że nie jesteśmy sami. Mam tylko prośbę jeszcze jedną –  nie bójcie się wpisywać komentarzy.  Bardzo lubię je czytać (nie chodzi mi tylko o porady czy skomentowanie mojego stylu pisania –  jestem umysłem ścisłym), wciąż sprawdzam czy ktoś coś dopisał… Tak bardzo ciepło mi się robi na serduchu, gdy się odzywacie, wtedy nie jest to tylko mój monolog. Mama Precla napisała, że blog jest swego rodzaju psychoteriapią – coś w tym jest. To co nas spotkało wygląda na pierwszy rzut oka dramatycznie, ale my staramy się żyć normalnie i  to chcemy pokazać w tym blogu.  Już przyzwyczailiśmy się do ssaka (nie musimy go używać non stop – ale podczas infekcji) i  do tego, że Julka musi więcej ćwiczyć niż inne dzieci. To stało się częścią naszego świata, w którym nie brakuje normalności. Tata dba o dyscyplinę, ja staram się nie zaniedbywać innych rzeczy (np. prania, gotowania). Choroba Julki zmieniła nas, dzięki niej starmy się być lepsi i lepiej wykorzystywać czas. Nie bójcie się nas i nie martwcie się, że nie wiecie co powiedzieć… my nie wiemy co chcemy usłyszeć. Pozdrawiam Was wszystkich ciepło… Dla nas najważniejsze jest to, że jesteście z nami…

Rocznik 2006

Mówią w TV, że taki przyrost naturalny niski… A wśród naszych znajomych urodziła sie w tym roku piętnastka słodkich dzieci:

Pawełek, Wiktoria, Zuzia, Madzia, Maks, Julka (nasza), Nobcio, Julka, Hania, Bartosz, Miłosz, Franek, Amelka, Piotruś i Mateusz

I bynajmniej, żadne z nich nie urodziło się dla becikowego…

Asystor kaszlu…

Koflator (asystor kaszlu) przyjechał wczoraj… Spodziewałam się ogromnej maszyny, robiącej dużo hałasu i wyciągającej z płuc ostatnie soki… A tu: mały aparacik (na zdjęciu po lewej), robiący mniej hałasu niż ssak (po prawej) i wcale nie taki groźny jakby się wydawało. Tylko cena przeraża… Julka płacze tylko jak włączam (szumi jak odkurzacz), a jak jej przykładam maseczkę to robi wielkie oczy (zdziwiona?). Do ssaka też powoli sie przyzwyczaja, nawet cewnik gryzie i ssie. Mam nadzieję, że to oczyszczanie skróci czas egzystowania wirusa w Julki małym (8kg) ciałku… Dobrze, że jest hospicjum, i że nam mogli pożyczyć na ten czas koflator…

maszyny

Rodzinka na dzień dzisiejszy…

JULINEK:

Stan zdrowia: katar i kaszel, ale bez gorączki… Pan doktor zapomniał stetoskopu, ale na oko stwierdził, że małej trzeba pomóc i jutro pani pielęgniarka przyjedzie do nas z koflatorem i będziemy Julkę odkrztuszać… Dziś wieczorem drugi raz w ruch poszedł ssak – poszło lepiej niż za pierwszym razem (3 dni temu – nie pisałam, bo to porażka była). Teraz mała śpi i spokojniej oddycha.

Stan psychiczny: posyła wszystkim fantastyczne uśmiechy i znowu zaczęła gadać i pluć (bo przez ostatnie kilka dni to była pochmurna jak niebo w listopadzie) …

Stan fizyczny: Na ćwiczeniach zdecydowanie słabsza niż przed tygodniem, ale nie cofnęła się (ufff), a dzięki ciągłemu uciekaniu głową przed fridą, maścią majerankową, butelką z jedzeniem wyrobiła sobie obracanie jej na wszystkie strony (nowość!!!). Już nawet robi półobroty (z boku na plecy) i muszę uważać, żeby jej nie zostawić za blisko krawędzi łóżka.

Jedzenie: Wraca jej apetyt, ale narazie tylko na owoce ze słoiczka i zupkę babciną. Albo jej się mleko znudziło albo przestało smakować albo nie wiem co, bo skubana od dwóch dni nie chce go pić (Julka dostaje okropny w smaku Nutramigen bo ma alergię na białko krowie). Muszę to mleko zaprawiać kaszkami i owocami. Czyste 🙂 wypija tylko po pierwszym przebudzeniu rano.

MAMA: ból kręgosłupa <– noszenie ośmiokilogramowego brzdąca; podkrążone oczy <– brak snu, podczas snu czuwanie; skręt kiszek <– braki w jedzeniu i piciu; początek infekcji <– zarażona przez Julkę…

TATA: czerwone oczy <– siedzenie non stop przed komputerem i pisanie pracy magisterskiej, której obrona za tydzień (???), ja naprawdę nie wiem jak On chce to zrobić; koniec infekcji

BABCIA – zainfekowana, na zwolnieniu;

DZIADEK I PRABABCIA – (jeszcze i oby tak zostało) zdrowi, dziękować;

MŁODY WUJEK – wraca do zdrowia po infekcji;

STARY WUJEK pojechał odwieść CIOCIĘ MONIĘ na lotnisko – oboje (jeszcze i oby tak zostało) zdrowi, dziękować;

A jutro WUJEK – OJCIEC CHRZESTNY (zdrowy) ma 18-ste urodziny!!! Będzie imprezka…

Przez to choróbsko w rodzinie dwa razy nie pojechaliśmy do OWI, musieliśmy odwołać wizytę u neurologa, na którą czekaliśmy 1,5 miesiąca i ani razu nie byliśmy na spacerku 😦 Ale to wszystko nadrobimy… A teraz spać!

Przeziębiona…

No i dopadło nas… 38,4stC, katar taki, że frida nie nadąża ze ściaganiem, brak epetytu i jeszcze oko łzawiące i wychodzące zęby… Wszystko naraz. A ja: stres taki, że nie czuję zmęczenia chociaż mam dwie nocy w plecy i cały dzień Julkę na rękach… (Przy okazji pobiła rekord nie spania w ciągu dnia – 20minut drzemki). Teraz przysnęła, ale za chwilę będzie trzeba znowu nos wyczyścić… I niech to szybko przejdzie, a nie zejdzie!!!

Orzeczenie…

Przyszło w końcu orzeczenie o niepełnosprawności Julki… ALE:

1) "orzeczenie wydaje się na okres do dnia 31.12.2010" – może w ciągu tych czterech lat wymyślą lekarstwo na SMA… albo pani w komisji nie za bardzo widziała co to za choroba (bo takie sprawiała wrażenie)…

2) "konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiajce funkcjonowanie: NIE" – hmm… a ssak, pulsoksymetr i te inne, to są zabawki czy co? Jak mam teraz dołączyć takie orzeczenie do pisma z prośbą o pomoc finansową przy zakupie sprzętu?

A z GOPSu stos papierów do wypełnienia i do załatwienia, żeby dostać parę groszy… Idzie sie wykończyć… Nawet Julka przez sen myśli jak to wszystko ogarnąć 🙂

Julka myślicielem...