Miesiąc niepewności

W trzeci miesiąc weszliśmy z brakiem diagnozy i ogromną niepewnością. Zaczeliśmy też rehabilitację w Ośrodku Wczesnej Interwencji w Gdańsku. Ania (nasza rehabilitantka) nauczyła nas jak prawidłowo opiekować się maleństwem (nosić, podnosić, przewijać itp.). Człowiek nawet sobie nie zdaje sprawy, jaki to ma wpływ na dalszy rozwój dziecka, na kształtowanie jego postawy i umożliwienie mu przejście przez wszystkie etapy rozwoju bez problemów. Bardzo cieszę się z tej wiedzy i uczulam wszystkie mamy do nauczenia się tego (http://www.wczesniak.pl/publikacje/Poradnik-srodek.pdf).

Przez cały miesiąc czekaliśmy na wyniki DNA z Warszawy. Za to byliśmy na badaniu EMG i przewodnictwa nerwowego, których wyniki wskazały SMA. Jak się później okazało, wiele chorób może dawać taki obraz EMG, dlatego też nie wpadaliśmy w panikę. Na początku listopada zadzwoniłam do Warszawy. Wstępne wyniki wykluczyły SMA… Wpadliśmy w szał radości, bo nie zdarza się, żeby wstępne wyniki wychodziły inaczej niż ostateczne…

Wciąż jednak nie znaliśmy przyczyny wiotkości Julki. Na ten czas więcej nic nie można było zrobić. Została rehabilitacja. Juliś dzielnie znosiła ćwiczenia z Anią (3 razy w tygodniu) i ze mną (codziennie). Ćwiczyliśmy i ćwiczymy wciąż metodą Vojty i Bobathów. Powolutku mała odzyskiwała siły i robiła drobne postępy ku naszej ogromnej radości.

Początek łez

Pierwsze dwa tygodnie drugiego miesiąca były cudowne. Ja już się pozbierałam po porodzie, Julka zaczęła być bardziej kontaktowa. Taka uśmiechnięta i to bystre spojrzenie (kto mógł przypuszczać, że są związane z chorobą). Wprawdzie czekaliśmy aż podniesie głowę, ale nie było to wtedy takie ważne. Dopiero w 6 tygodniu przed szczepieniem zaczeliśmy się denerwować.

No i zaczęło się… Na kontrolnej wizycie po 6 tygodniu u pediatry w przychodni usłyszałam kilka mało przyjemnych słów i skierowanie do szpitala na oddział neurologii dziecięcej. Julka była baaaardzo wiotka. Dość szybko trafiliśmy do neurologa w AMG, który skierował nas do szpitala na diagnostykę. Było to 11 września (rocznica WTC), tego dnia też odbył się chrzest Julki. Nie mogłam się skupić na uroczystości, cały czas myślałam, że jutro idziemy do szpitala. W akademii spędziliśmy 4 dni… Te 4 dni zmieniły mnie całkowicie, całkiem inaczej spojrzałam na chore dzieci, poznałam nowych ludzi, matki, które przeżywały tą samą niepewność i strach o życie własnych dzieci. Badania na akademii po kolei wykluczały różne rzeczy. Zostało EMG, przewodnictwo mięśniowe oraz badanie genetyczne w kierunku SMA (rdzeniowego zaniku mięśni). Pobrali krew Julki i naszą i wysłali do Warszawy… I tak skończył się drugi miesiąc.

Bocian

21 lipca 2006 o godz. 8:00 podłączyli mi kroplówkę, a o 16:35 na świat już wyszła Julia Maria (3610g i 54cm). Była taka cudna, wyglądała jak Angelina Jolie (te usta…). Szybko polubiła ramiona tatusia, w których spędziła 40 minut zanim mnie puścili z fotela. Trzy dni przepisowo spędziłyśmy w szpitalu i do domu…

Pierwszy miesiąc był ciężki, jakoś nie mogłam się zorganizować i jeszcze te stresy związane z karmieniem. Mała krztusiła się, nie chciała ciągnąć cycka. Później się okazało, że wciąż traci na wadze. Zaczeliśmy ją dokarmiać. Szybko nadrobiła zaległości wagowe, ale pojawił się nowy problem: była wiotka. Nie wiem kiedy to się zaczęło, ale poprostu przestawała się ruszać no i nie zaczęła podnosić głowy. Ale o tym następnym razem… 

 

Startujemy!!!

Zainspirowana przez mamę Precla i dr W. zaczynam pisać… Chcę podzielić się z wszystkimi tym, co nas spotkało (o tym zaraz) i jak z tym żyjemy. Trochę zajmie mi dotarcie do momentu w jakim jesteśmy teraz (nie sposób w jednym zdaniu streścić ostatnie 5 miesięcy). Ale do rzeczy…