Rurka

I już po… W krótkiej szyjce Julinka zawitała rurka trechaotomijna. Obeszło się bez ekscesów, no może poza tym, że Julka jest trudna do znieczulenia i zabieg musiał być przeprowadzony w pełnej narkozie. Całe szczęście mała się wybudziła bez problemu i od razu uśmiechała się do pielęgniarek. Kiedy do niej przyjechałam spała i w zasadzie cały dzień miała taki śpiący, może i lepiej, bo przecież zrobili jej dziurę w szyji, a to boli. Teraz tydzień będziemy w tym szpitalu. W przyszły czwartek wymienią rurkę i przewiozą Julkę na Polanki. Szczerze mówiąc już nie mogę się doczekać. Personel szpitala wojewódzkiego jest fantastyczny – zarówno siostry jak i lekrze przemili i Julka ich polubiła – tylko sam szpital przygnębiający. Mają robić remont, ale to pewnie jeszcze trochę potrwa… Poza tym tęsknimy za Leną i Majką (Filip pojechał do domu i mam nadzieję, że tym razem nie wróci!).

Swoją drogą, 'super' Dzień Kobiet… Nie powiem, że jestem zachwycona, ale jak napisała kiedyś mama Precla – z rurką się trzeba oswoić… i to zamierzam zrobić, bo innego wyjścia nie widzę.

A wszystkim babkom – najlepszego!!!

Do przodu… powoli

Tyle się dzieje, że prawie nic… Julka uśmiechnięta czeka na tracheostomię. Jak dobrze pójdzie, to w tym tygodniu zostanie przeprowadzony zabieg w Szpitalu Wojewódzkim. Tam poleżymy tydzień, aż do zdjęcia szwów i pierwszej wymiany rurki. Potem najprawdopodobniej wrócimy na Polanki, gdzie będziemy czekać na decyzję z Domu Sue Ryder z Bydgoszczy, zajmującego się wentylacją domową w ramach NFZ. Działa to mniej więcej tak, że Sue Ryder dostarcza sprzęt (respirator, ssak, pulsoksymetr) oraz zapewnia opiekę lekarza i pielęgniarki. Doktor z Bydgoszczy przyjedzie, wstawi Julkę na respirator domowy i jak nie będzie problemów to 'papa szpital' i jedziemy do domu. Jak się sprawa wyklaruje będę umiała więcej napisać. Teraz czekamy…

A tymczasem Julka coraz więcej czasu spędza w pozycji półsiedzącej, dzięki czemu może dokładnie oglądać salę na której leży. Poza tym widzi każdego kto do niej przychodzi i wita wszystkich swoim czarującym, szczerbatym uśmiechem… A my latamy po sklepach w poszukiwaniu sensownych zabawek, które umożliwią rozwijanie jej zdolności poznawczych. Musi to śmiesznie wyglądać: Tata stukający delikatnie (jak Julka) we wszystkie przyciski, sprawdzając czy są wystarczająco czułe na dotyk. Narazie udało się dostać tylko pianinko 🙂 Julka jest zachwycona dźwiękiem i uderza w klawisze z całej siły. A w drodze jest 'Szczeniaczek uczniaczek', którego zaprezentowała mi mama Filipa, przeurocza zabawka: wystarczy lekko dotknąć i robi dużo pozytywnego hałasu…

Siedzę...

To nie tak…

Wczorajsza ekstubacja nie jest sukcesem, a przynajmniej nie w pełni…  Motor oddechowy (chociaż niezły) to jedno. Jak już pisałam Julka nie kaszle, a bez tego nas ze szpitala nie wypiszą 😦 Jesteśmy niejako zawieszeni w próżni. Dzisiaj Julka wciąż oddychała sama, ale już w południe była zmęczona zatykaniem się, a w oskrzelach było słychać duże zalegania wydzieliny… Gdyby miała trechaostomię, to by się odessało i problem z głowy. A skoro nie ma, to się nie da wszystkiego porządnie odessać i mogą się zalać płuca i może dojść do kolejnego zapalenia (a tego nie chcemy). Dlatego zamontują Julce rurkę w krtani i wtedy mamy szansę wyjść do domu (najprawdopodobniej bez respiratora)… Podkreślam "mamy szansę", a nie "wyjdziemy", bo okazuje się, że bardzo ciężko opuścić szpital. Pozostaje pytanie "kiedy zamontują?". I na to pytanie nie znam odpowiedzi jeszcze… I ta niewiedza doprowadza mnie do szału. Bo przesiadywanie w szpitalu staje się w pewnym momencie coraz bardziej dołujące… Chwilowo nie mam siły na nic.

A co do komisji: Było spokojnie. Chociaż pani dr w komisji była zdziwiona, że tak mało świstków jej przyniosłam… W ciągu dwóch tygodni przyślą pocztą orzeczenie, mam nadzieję, że poprawione 🙂

Ekstubacja

Po dłuższym czasie milczenia i bezczynności z OIOMu znowu nadchodzą nowe wieści. O ekstubacji. Dzisiaj lekarze podjęli decyzję, że to najlepszy moment na odłączenie Julki od respiratora. Wszystkie wyniki fantastyczne, żadnych stanów podgorączkowych, żadnych prametrów zapalnych, żadnych bakterii… O godz. 12:00 wyciągnięto z Julki noska rurkę intubacyjną. Wynik? Jeśli chodzi o samą motorykę oddychania, to jest ekstra. Utrzymuje parametry, nie potrzebuje dużo tlenu, jednym słowem "ok"… ALE… Ten brak kaszlu! Wydzielina po zapaleniu płuc jeszcze nie zeszła całkiem i regularnie zatyka tchawicę Julki uniemożliwaiając jej spokojny oddech. Jest lepiej niż było ostatnim, nieplanowanym, razem, ale zobaczymy… Lekarze nie wpadają w euforię. Jak dzwoniłam na OIOM o godz. 23:00 spała sobie spokojnie. Następny kontakt rano…

A o 9:00 komisja d/s orzekania o niepełnosprawności – "powtórka z rozrywki". Coś o komisji: Pewna pani z dzieckiem z zespołem Downa podczas takiej komisji została zapytana przez lekarza "Od kiedy dziecko choruje?"… Nie mam pytań!

W kalejdoskopie

Na OIOMie, może trochę częściej niż w życiu w ogóle, następują zwroty akcji… Wczoraj były wieści o kaszlu, dziś też będą o kaszlu, ale z drugiej strony medalu. Zacznijmy od początku….

Wchodzę jak co południe na salę, patrzę, i ciśnienie mi podskakuje, bo Julka leży bez rury w nosie, maska tlenowa obok, saturacja 98% (czyli całkiem dobrze), trochę szarpie przeponą, ale nie tragicznie… Co jest grane? Boję się podejść, bo ostatnio jak była bez rurki to masakara – płacz, męka na twarzy itp. Podchodzę. Julcia się do mnie uśmiecha, trochę rzęzi jej w płucach, ale daje radę. Pytam lekarza, a pani doktor mi odpowiada, że się dziecko samo ekstubowało, rurka się z nosa wyślizgnęła. I wszystko byłoby pięknie gdyby nie kaszel, a właściwie jego brak. To co wydawało mi się wczoraj, że jest kaszlem, w rzeczywistości jest tylko podkasływaniem, które w żaden sposób nie ewakuuje wydzieliny z płuc. Właściwie w tym momencie szanse na wyjście ze szpitala bez tracheo zmalały praktycznie do zera. Problem nie tkwi w samym oddychaniu, bo to ona potrafi robić sama, ale właśnie w odkrztuszaniu i usuwaniu flegmy. Bez rurki na stałe jest to praktycznie niemożliwe. 

Dzieci są nieprzewidywalne (pani doktor była zaskoczona Julki możliwościami oddechowymi – wytrzymała 12 godzin, i gdyby nie ta flegma, dałaby radę dłużej), ale ile można leżeć w szpitalu i czekać, aż nas zaskoczą? My chcemy Julkę w domu odkarmić, dopieścić i wyćwiczyć (bo forma ruchowa spadła jej strasznie). Nie wiem jak długo to jeszcze potrwa (ten szpital), ale myślę, że jesteśmy na dobrej drodze… Już teraz jesteśmy na to gotowi. I pewnie nie bez powodu Julka się esktubowała dzisiaj. Pokazała, że nie jest taką siłaczką, jaką byśmy chcieli żeby była. Ona ma prawo być słaba, a gdy jej odpowiednio pomożemy, będzie mogła skoncentrowac siły na innych rzeczach, tych w których jest mocna…

Ile jeszcze może być zwrotów akcji? Nie wiem… Ale wierzę, że każdy przetrwam, bo "nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia, kiedy Bóg drzwi zamyka, to otwiera okno"…

Śledzikowe wieści

Tata pojechał w delegację, mama na śledziku, a Julka?

Leży grzecznie na OIOMie w łóżeczku i przepięknie uśmiecha się do wszystkiego co zobaczy (i do ludzi i do zabawek). Rentgen płuc jest przepiękny (ale półtora tygodnia temu też był ładny, a potem była bronchoskopia), wyniki dobre (spadły niektóre parametry zapalne, ale wciąż jest stan podgorączkowy), jeszcze dużo wydzieliny jest w płucach, co do bakterii: to nie ma jeszcze wyników posiewów, ale w moczu chyba jednak nie ma żadnych, oddycha na CPAPie (czyli lepiej, bo sama), no i co mnie szczególnie cieszy: zaczęła kaszleć (??), zobaczymy jak jej będzie szło. Narazie nie ma nawet tematu odłączania i perspektywy wyjścia do domu (dlatego nie pytajcie). A dzisiaj rano(bo to po północy już) będzie wykąpana w swojej własnej wanience (dziadek przywiózł)… Najbardziej jednak raduje jej forma psychiczna i póki ona się nie zmieni to będzie dobrze, bo śmiech to zdrowie, a ona się śmieje prawie cały czas (jak głupi do sera).

Kończy dziś 7 miesięcy… Miesiąc minął od kiedy przekroczyła próg szpitala.

Wieści z OIOMu i nowe miny

Na OIOMie czasem zdarzają się również dobre wieści. Np. dzisiaj widziałam wyniki morfologii Julki. Poziom białych krwinek we krwi (WBC) spadł z 22 000 na 8 000, co może oznaczać, że infekcja się cofa. Antybiotyk trafiony? Poza tym spektakularnych zmian nie ma. Są za to nowe miny i mlaskanie, no i zgrabniejsza figura (Julka schudła ok. kilograma). I jeszcze Lena się do mnie uśmiechnęła 🙂 A z mniej radosnych wieści: Filip wrócił do szpitala…

A poniżej Kulka w obiektywie 🙂 Zaznaczam, że na ostatnim zdjęciu nie płacze tylko zagryza sobie dolną wargę, bo tak lubi (zamiast smoczka).

Uśmiechnięty brzdąc

mina1

mina2