Mama Precla zawsze znajduje ciekawe rzeczy w sieci. Jak ona to robi? Ja nie mam sił na szperanie…
Zobaczcie sami… i tu www.jablonska.org
Nie muszę chyba pisać co mi przychodzi do głowy 😀 😀 😀
Po prawie 11 latach z rdzeniowym zanikiem mięśni Julia biega po niebieskich polanach. Ten blog jest pamiątką dla tych, którzy nie chcą zapomnieć i świadectwem dla tych, którzy jej nie poznali…
Mama Precla zawsze znajduje ciekawe rzeczy w sieci. Jak ona to robi? Ja nie mam sił na szperanie…
Zobaczcie sami… i tu www.jablonska.org
Nie muszę chyba pisać co mi przychodzi do głowy 😀 😀 😀
Wstaję rano, myję się i jem śniadanie. Potem lecę na busa do Gdańska, tam wsiadam w kolejkę na Przymorze i maszeruję z buta 15 minut pod górkę do szpitala na Polankach. Pierwsze drzwi to oddział V (niemowlęcy): mały Filipek właśnie wychodzi do domu, życzę jego mamie żebyśmy się już tu w szpitalu nie spotkały, potem spotykam kolejną mamę: jej mały ma skurcz oskrzeli, jeszcze nie wyjdzie do domu 😦 Kolejna mama miała wyjść z córeczką przedwczoraj, nie wyszły. Idę dalej. Staję przed drzwiami OIOMu. Naciskam dzwonek i czuję jak mi ściska żołądek po wczorajszych wieściach… Otwierają się drzwi. Myję i dezynfekuję ręce. Julka nie śpi. Saturacja idealna – 100%. Ale jakaś taka zmęczona… Dowiaduję się, że miała wkłucie nowe zrobione (werflon w szyi) i może jeszcze ją boleć. Uśmiecha się do mnie, trochę się bawi zabawkami i zasypia. Rozmawiam z mamą Maji, Maja dziś pakuje rączki do buzi i cmoka sobie cały czas, potem gazik próbuje zjeść… Karmię Julkę przez sondę (pozwalają mi), jeszcze się bawimy, śmiejemy. Szczególnie śmieje się na słowo "mama"… Hmm… 🙂 Na drugim łóżku Lena uśmiechnęła się w końcu po kilku dniach do taty 🙂 Ok. 17 przychodzi tata Julki, żegnam się z małą i idę na czekoladę z automatu. Przy okazji spotykam w świetlicy dla rodziców kolejną mamę, rozmawiamy sobie. Tata przychodzi jak Julka zasypia i jedziemy do domu… I tak od trzech tygodni. Wracam do domu i dalej myślę o dzieciakach ze szpitala. To jest inny świat, nie lepszy, ale też nie gorszy…
Zaczynam się bać wchodzić na OIOM. Dziś przywitały mnie jeszcze gorsze wieści niż wczoraj… Moje dziecko miało zrobioną bronchoskopię, bo lewe płuco było zalane i w ogóle nie oddychało… Opatrzność Boża czuwała: był lekarz w pobliżu, któremu coś podpadło i drugi, który mógł wykonać zabieg… Całe szczęście sam zabieg przebiegł spokojnie, bez żadnych ekscesów, a z narkozy się wybudziła ładnie. Trochę mniej się uśmiechała, ale to przez leki przeciwbólowe. W końcu bronchoskopia polega na wprowadzeniu metalowej rury do płuc i odessaniu z nich wydzieliny… Poza tym: nowa bakteria (jakiś Enterobacter…), nowy antybiotyk (już szósty), stan zapalny utrzymuje się i kolejne sugestie, żeby zrobić trechaostomię… Nic to… Czekamy…
Wczoraj rano (12.02) idąc do Julki spotkałam mamę dziewczynki z łóżeczka obok. Powiedziała mi, że Julka została ekstubowana, ale nie dała rady i jest znów podłączona… Ciśnienie mi skoczyło. Wiedziałam, że próba ekstubacji odbędzie sie w tym tygodniu, ale nie liczyłam, że dziś i że tak rano i że bez wcześniejszego przygotowania jej (wczoraj cały dzień była na wspomganym oddechu i wysokim tlenie). Wchodzę na salę, a tam Julka ma rurkę w buzi, pytam lekarza co jest grane, a on mi na to, że w nocy rurka przytkała się gęstą wydzieliną i trzeba było ją wyciągnąć i nową założyć, a że do nosa nie szło, to poszła do buzi. A rano i ta była przytkana i znów ją trzeba było wymienić… Uff… Myślałam że ją specjalnie ekstubowali i nie dała rady. Najgorsze, że dalej się sieją bakterie – wprowadzono nowy antybiotyk i jeszcze na dokładkę założyli Julce cewnik, bo mało siusiała… Jakiś koszmar.
A Julka? Julka dalej ma dobry nastrój, rurka nie przeszkadza jej zbytnio, w respirator się tak skubana wstawiła, że na CPAPie nie chce sama oddychać. I wcale się jej nie dziwię, bo jakby mnie ktoś przyzwyczaił, że za mnie oddycha to po co miałabym się męczyć sama? Próba ekstubacji się przesunie trochę. Dobrze, że chociaż tlenu potrzebuje coraz mniej. Jakie to wszystko porąbane!
Wiem jedno: SMA czy nie SMA, trzeba spróbować (niektórzy uważają, że skoro jest chora na rdzeniowy zanik mięśni, to nie warto). Nie ma żadnych logicznych następstw, dzieci są nieprzewidywalne – tego dowiedziałam sie właśnie na OIOMie. Julka jest w dobrej formie i jak się wyleczy z tych paskudnych „robali” to będziemy walczyć o jej oddech. Choćby miała oddychać sama jeszcze tylko miesiąc czy dwa, myślę że warto. Bo nie po to Bóg dał człowiekowi zdolność samodzielnego oddychania… Jak nie da rady, ok, wykorzystamy maszynę i też będzie dobrze. Ale póki co – po co człowiekowi z wadą wzroku -1 zakładać okulary -3 na wszelki wypadek?
Przychodzi taki moment kiedy bilans dobrych i złych wiadomości wychodzi na zero, gdy złe wiadomości nie martwią, a dobre nie cieszą, gdy perspektywa powrotu do domu staje się bardziej odległa niż by sie wydawało, gdy 4 godziny uśmiechów Julki nie wypełnią 20 godzin pustego domu, gdy wyczerpuje się limit uśmiechu do świata, gdy ucieka siła do tłumaczenia wszystkim dookoła, że respirator nie jest ostatecznością, ale wsparciem i szansą, gdy nie wiadomo czego się pragnie, poza tym, żeby Julka wróciła do domu i żeby można ją było przytulić… I wtedy naprawdę nie chce się pisać, bo cokolwiek się napisze, brzmi jak przeciągjący się epizod serialu brazylijskiego – rentgen dobry, ale gorączka i stan zapalny się utrzymują, maleją szanse na własny oddech, ale właściwie niekoniecznie, saturacja kiepska, choć wszystko wygląda dobrze, itd… I co druga mama w szpitalu opowiada jak już 3,4,5 miesiąc koczuje w szpitalu albo co chwilę do niego wraca… A jutro pogrzeb dziadka taty i dylemat, czy jechać na pogrzeb czy do Julki…
A czas leci… Zaczął się czwarty tydzień.
I w zasadzie zostaje tylko patrzeć przez te 20 godzin w uśmiechniętą buzię Julci i wierzyć, że w końcu będzie lepiej i będziemy znowu razem…
Dziś wzięłam aparat do szpitala. Stwierdziłam, że mogę podzielić się z Wami uśmiechami mojego kwiatuszka, w końcu na nie czekacie tak długo… Zanim jednak pokażę zdjęcia coś o stanie zdrowia: dziś we krwi odkryto nowe bakterie (we krwi nie mogą być żadne!!!), jutro będzie dokładnie wiadomo co i jak, ale już dziś podano nowy antybiotyk, dzięki czemu pierwszy raz od tygodnia gorączka spadła poniżej 37stC… Płuca coraz lepiej, jeszcze trochę jest wydzieliny, ale już mniej. Oddechowo nienajgorzej, jednak tutaj nic nie da się przewidzieć… Wciąż na respiratorze, na opcji CPAP.
A teraz zdjęcia 🙂
"Zobaczyłam aparat… Przecudnie macham króliczkiem… W sondzie zostało mi trochę zupy jarzynowej na później (ta rurka z żółtym nadzieniem)… Ta druga rurka, niebieska, to od respiratora – wcale mi nie przeszkadza… Tej trzeciej, do której podają leki w ogóle nie czuję, nawet nie wiem, że tam jest"
"Tu widzicie mojego zęba i zezowatego ptaszka, któremu obgryzłam nogi i ogon… A tam z tyłu leży mała Maja…"
"Nie martwcie się, te rurki tylko tak strasznie wyglądają… Chyba zostanę modelką."
Od kilku dni lekarze podejmują z nami temat wspomagania jedzenia przez sondę prosto do żołądka (PEG) i wspomagania oddychania metodą inwazyjną z użyciem trechaostomii. Muszę przyznać, że nie są to łatwe rozmowy. Dzieci z SMA I prędzej czy później wymagają takiego wsparcia. Każdy rodzic (w tym my) woli, żeby to było później… Jednakże patrząc na męczące się dziecko do pewnych rzeczy się dojrzewa. A lekarze nas jeszcze bardziej sprowadzają na ziemię. Jest tylko jeden problem. Oni patrzą na Julkę przez pryzmat zapalenia płuc, które teraz przechodzi. Nie wiedzą, jak ona będzie funkcjonować jak wyzdrowieje. Ja też nie wiem, ale nie chcę jej uposażać na zapas. Może się okazać, że wrócimy do domu i pociągniemy jakiś czas bez respiratora (tego pragnę), ale jeśli jej będzie ciężko oddychać to nie będziemy się zapierać. Dziś, podczas jednej z takich rozmów, dowiedziałam się że dobrze zrobiona trechaostomia umożliwia jedzenie bez narażania na zachłystywanie, a także mówienie. A co to znaczy dobrze zrobiona? Czy może być źle zrobiona? Pocieszające.
Dziś pierwszy raz od 3 dni pojechałam do szpitala. Nie będę się rozwodzić nad stanem zdrowia Julki, bo specjalnie się nie zmienia. Dodatkowy antybiotyk, pozycja drenażowa – powoli do przodu. Dziś coś o jej stanie psychicznym:
Jak przyjechałam do szpitala to spała. Obudziła się wypoczęta i spokojna, no może trochę agresywnie rzuciła się na różowego króliczka i prawie odgryzła mu uszy, ale nie dziwię się skoro nie ma za dużo okazji by coś do buzi włożyć… Na wiersz "Lokomotywę" reagowała płaczem. Hmm, wcześniej się cieszyła… Za to jak zaczęłam gruchać jak gołębie… UŚMIECHNĘŁA SIĘ!!! Tydzień czasu czekałam na ten uśmiech, jej uśmiech… Potem przypomniałam jej zabawę w "a kuku" (zakrywanie pieluszką i odkrywanie) – rozbawiłam ją całkowicie. Przez godzinę uśmiech nie schodził z jej twarzy. I wszystko było takie radosne dopóki nie przyszła rehabilitantka. Nie dość, że nie wiedziała gdzie co podłączyć (inhalację), to na dodatek podczas odsysania, niechcący pociągnęła za rurkę od respiratora i rozintubowała Julcię… Julka była przerażona, ja jeszcze bardziej. Dobrze, że w pobliżu był lekarz. Wyciągnął rurkę i założył Julce maseczkę z tlenem. (Ale to za wcześnie żeby ją stawiać na własny oddech, bo trzeba ją wyleczyć z tego zapalenia płuc.) Pod maską oddychała sama z wielkim wysiłkiem, ale nie radziła sobie z wydychaniem dwutlenku węgla (co wyszło na badaniu krwi) i musiała być powrotem zaintubowana. Ile ją to kosztowało stresu i sił? Podobno na OIOMie takie rzeczy się zdarzają…
A łzy z tytułu notki były moje…
Dziś Julka została znowu napromieniowana radiologicznie. Wyniki mogłyby być lepsze. Niedodma nie odpuściła całkowicie. Została w górnym płacie prawego płuca … Teraz dużo zależy od rehabilitacji i drenażu.