Są już zdjęcia (TUTAJ) z koncertu charytatywnego, który odbył się 1 marca br. w klubie Ave Cezar w Lubinie.
Jeszcze raz bardzo gorąco dziękujemy organizatorom, wykonawcom i uczestnikom koncertu!!!
Po prawie 11 latach z rdzeniowym zanikiem mięśni Julia biega po niebieskich polanach. Ten blog jest pamiątką dla tych, którzy nie chcą zapomnieć i świadectwem dla tych, którzy jej nie poznali…
Są już zdjęcia (TUTAJ) z koncertu charytatywnego, który odbył się 1 marca br. w klubie Ave Cezar w Lubinie.
Jeszcze raz bardzo gorąco dziękujemy organizatorom, wykonawcom i uczestnikom koncertu!!!
Przyszła pora żeby się podzielić wrażeniami z pierwszych dni pobytu Julki w domu po tracheotomii…
Ogólnie: jest nieźle. Bałam się, że będzie gorzej. To zasługa personelu szpitalnego, który ponad tydzień przygotowywał mnie do wyjścia do domu. Przydało się codzienne przyjeżdżanie rano na kąpiel i zmianę opatrunków, karmienie, odsysanie. Gorzej jest z organizacją miejsca pracy. Przez pierwsze dwa dni pokój wyglądał jak jedno wielkie wysypisko – gaziki, cewniki, pudła z filtrami, rury do respiratora zapasowe, pieluchy, strzykawki, kocyki, zabawki, wałki – Meksyk – a w tym wszystkim moje uśmiechnięte dziecko… Trzy razy przestawialiśmy meble w pokoiku i chyba już doszliśmy do optymalnej wersji 🙂 Poza tym i tak mało przesiadujemy w naszym mieszkaniu (na poziomie 0. Rano pakujemy się do spacerówki, zabieramy co się da i maszerujemy do góry do babci i dziadka – tam jest więcej ludzi do zabawiania 🙂 a Julka uwielbia być zabawiana… Pierwsze dwa dni była trochę dzika, ale teraz jest w swoim żywiole. I spowrotem polubiła bycie na rękach…
Noce mijają spokojnie, mimo że pulsoksymetr nie ma alarmu (?)… Nawet go nie podłączamy na stałe (szkoda paluszków – bo dostaliśmy taki na zatrzask gumowy). A Julka przesypia każdą noc od 21:00 do 6:30 w swoim własnym łóżeczku. Tylko ją w nocy przekładam i karmię przez sen…
Co do respiratora: W ciągu dnia odłączamy Julę do zabawy na rękach, ćwiczeń, kąpieli – trochę się tego zbiera, a jak zasypia albo bawi się sama na leżąco to ją podłączamy spowrotem. Nie chcemy jej przemęczać, zwłaszcza, że bez respiratora w pewnym momencie nie chce się bawić (musi skupić się na oddychaniu).
Zaczynamy też pracować nad połykaniem (Julia przed szpitalem zjadała wszystko bez problemów, ale dwa miesiące tylko na sondzie i kilka znieczuleń mogły zrobić swoje). Cieszę się, że ssie smoczka, to chyba dobrze wróży. Masujemy buzię i próbujemy…
Nareszcie udało się!!! Od tygodnia przyjeżdżam na 7:30 rano i kąpię Julkę, zmieniam gaziki, zmieniam już sondę, odsysam, przeszliśmy szkolenie z zakresu pierwszej pomocy, a jutro będę wymieniać rurkę… Nie chciałam wcześniej nic pisać, bo z tą służbą zdrowia nigdy nic nie wiadomo. Dzięki otwartości i zawziętości dr S. (za co jesteśmy Jej niezmiernie wdzięczni) wczoraj kurier przywiózł respirator dla Julki z Bydgoszczy. Dzisiaj od rana lekarze anestezjolodzy ustawiali maszynę i od południa Julka oddycha przy pomocy maszyny, z którą wrócimy do domu. Właściwie mała nie poczuła różnicy (choć jest taka wielka jak między mercedesem a maluchem – mercedes to szpitalny respirator), trochę przeraża ją dźwięk wydobywający się z respiratora po odłączeniu od rurki tracheotomijnej – piszczy jak wiatr w kratkach wentylacyjnych, ale jutro coś poradzą lekarze na to. Aparat jest niewielki, niegłośny i nieciężki… W środę ma przyjechać doktor Wachulski z Sue Ryder i podpiszemy umowę. Niewykluczone, że przyjmiemy go już w domu 🙂 Jak nie będzie niespodzianek, to w poniedziałek: 'Bye Polanki!'
Przed nami nowe wyzwania. To dopiero początek…
A teraz znajdź różnice:
Nie wiesz? 🙂
Pierwsze jest z mercedesem, drugie z maluchem:
Szukam fotelika samochodowego dla Julki. Musi mieć 5-punktowe szelki i musi być montowany tyłem do kierunku jazdy (tak powiedział pan ze sklepu – i wysłał nas do Szwecji). Ten co mamy jest już za mały i w ogóle nie odpowiedni… Czy w ogóle dla wiotkich dzieci są foteliki czy inaczej się je przewozi samochodem? Macie jakieś sposoby?
Julka uśmiechnięta przywitała wiosnę kalendarzową i czeka… i niczym się nie martwi… A my jutro (w sobotę) o 10:00 pędzimy na szkolenie z pierwszej pomocy… I zaczynamy myśleć o przemeblowaniu pokoiku 🙂
Coraz bliżej dzień, w którym zmierzymy się z nowym, innym światem… Coraz bliżej dzień powrotu do domu… Oczekując na ten dzień uczę się wszystkiego od nowa: odsysania z rurki, noszenia, przekładania, karmienia, przytulania, wkrótce się nauczę zakładać sondę, kąpać, zmieniać opatrunki przy rurce, wymieniać rurkę, pójdę na kurs pierwszej pomocy, potem przeszkolę całą rodzinę – wszystko po to, żeby moje dziecko czuło się bezpiecznie w domu.
Julka ma się dobrze, kończy ostatni antybiotyk, nie ma żadnych bakterii, w zasadzie tylko czeka… A jak dobrze pójdzie to niedługo przekażę Wam naprawdę dobre wieści…
Chciałam Wam dzis pokazać zdjęcie Julki, uśmiechniętej i zadowolonej, nie podłączonej do respiratora, tylko oddychającej sobie spokojnie samej przez rurkę w szyji… Chciałam napisać, że ją miałam na rękach i bardzo nam się to podobało i że odessałam ją sama z rurki (przełamuję lody)… Nie chciałam pisać, że znowu sieje się jakaś bakteria w oskrzelach i dostała nowy antybiotyk i że coraz ciężej czeka się na dzień jej powrotu do domu, coraz niecierpliwiej… Zdjęcia dzisiaj nie będzie. Od dwóch godzin próbuję je wrzucić na bloga, ale nie udaje się… Musicie poczekać do jutra, bo ja już muszę iść spać (przedwczoraj miałam bliskie spotkanie z rotawirusem, albo jakimś takim).
Właśnie postawiono mi pytanie na co zbieramy pieniądze, bo na blogu nie zostało to sprecyzowane. Przejrzałam i zorientowałam się, że rzeczywiście nie ma takiej informacji. Dlatego też postanowiłam napisać parę słów na ten temat… Przepraszam, jeśli będzie to chaotyczne…
Tak jak wielu rodziców niepełnosprawnych dzieci i nas najzwyczajniej w świecie nie stać na to, co w innych krajach zapewnia służba zdrowia. Specjalistyczny sprzęt wspomagający funkcje życiowe (np. koflator zastępujący kaszel co w przypadku Julki jest klasyczną piętą Achillesa kosztuje ok. 20tyś zł.; koncentrator tlenu – ok. 10tyś. zł; ssak i pulsoksymetr, które można wozić na spacer czy w podróż – ok. 8tyś. zł.) oraz rehabilitacja (jedna godzina specjalistycznych ćwiczeń to koszt 50zł – Julka powinna być rehabilitowana codziennie) potrzebne już teraz znacznie przekraczają nasze możliwości finansowe (jedna pensja + trochę z pomocy społecznej). Julka szybko rośnie, lada dzień będzie potrzebowała specjalistycznego wózka (kilkanaście tyś. zł.), łóżka, sprzętów rehabilitacyjnych (np. pionizatora), które są dofinasowywane przez NFZ w stopniu niewystarczającym. Nie wiemy jeszcze wszystkiego na temat tego co będzie potrzebne Julce w miarę jej rozwoju. Wciąż pojawiają się nowoczesne technologie wspomagające rozwój takich dzieci jak Julka. Wierzymy, że w końcu medycyna pójdzie do przodu na tyle, że będzie możliwa jakaś metoda leczenia SMA (może przeszczep komórek macierzystych), którą najprawdopodobniej będzie trzeba finansować samemu. Na to wszystko nie damy rady zapracować sami.
Na dzień dzisiejszy: część sprzętu, włącznie z respiratorem, dostarczy nam Dom Hospicyjny Sue Ryder z Bydgoszczy, do którego jak pisałam, Julka została zgłoszona. Jak załatwią się sprawy formalne, dowiemy się co jeszcze będziemy musieli dokupić i wrócimy do domu z całym ambulatorium.
Dlatego jeszcze raz dziękujemy za każdą złotówkę przekazaną na subkonto Julii w Fundacji. Ziarenko do ziarenka i nasze dziecko będzie mogło się uśmiechać nie w szpitalu, ale w swoim własnym domku, na spacerze i w innych miejscach, w które chcemy je zabierać, żeby mogło żyć normalnie.
Gdyby nasza zbiórka pieniążków przekroczyła potrzeby Julki, to zapewniam, że środki takie spożytkowane zostaną na pomoc innym dzieciom o podobnych problemach.