Podgląd

Od kiedy nie ogranicza nas potrzeba gniazdka z prądem, dużo czasu spędzamy poza domem.

Na huśtawce z mamą:

Na huśtawce

Drzemka w wózeczku:

drzemka

W ogrodzie z ciocią:

z ciocią Monią

Z rodzicami na huśtawce uczymy się o zwierzątkach:

z rodzicami

W kąpieli:

W kąpieli

Śpię na brzuchu:

sen na brzuchu

Siedzę na leżaczku:

na leżaczku

Komunikacja

Od kiedy Jula jest podłączona do respiratora, tylko jedna rzecz, bardziej niż brak ruchu, dobija mnie maksymalnie: brak głosu, a co za tym idzie problemy z komunikacją. Wielu ludzi z rurkami tracheotomijnymi mówi, ale pewnie mówili oni też przed założeniem tracheo. Jula nie zdążyła nauczyć się mówić, niestety… A teraz ze szczelną rurą nie wydaje żadnych dźwięków. Pierwszy raz gdy zobaczyłam jak bezdźwięcznie płacze ugięły mi się kolana – to było na OIOMie, jeszcze w styczniu. Dziś oswoiłam się z tym widokiem. To samo dotyczy śmiechu – czasem jak się ją rozśmieszy dobrze, to jej przepona skacze (jaki to musiałby być cudowny głośny śmiech)… Jedyne pocieszenie znajduję w sposobach komunikowania się za pomocą metod alternatywnych: piktogramów, czy komputera. Dwa razy w tygodniu przychodzi do nas pani Iwonka i oswaja Julę z obrazkami – co małej się bardzo podoba, ale narazie jeszcze nie za bardzo rozumie o co chodzi (w końcu ma dopiero 9 miesięcy). Ja natomiast pokładam dużą nadzieję w komputerze. Kiedy czytam na naszym forum "Po tracheotomii" o dokonaniach Antosia z komputerem to aż łzy wzruszenia mi się kręcą w oku. Już widzę Julę w przyszłości, jak sama koloruje, ukłda puzzle, czyta bajki, liczy, uczy się itd. Trochę się bałam o jej ręce – na ile wytrzymają… Ale dziś pierwszy raz otworzyłam stronę HARPO i znalazłam tam różne rozwiązania. Już jestem spokojna. Bo nawet jak padna ręce, to zawsze będą oczy (podobno SMA oszczędza powieki)…

BlinkIT – http://www.harpo.com.pl/index.php?prtlid=1098&kat_id=164&art_id=273 – "Jeśli nie możesz obsługiwać komputera rękami i żadne specjalne klawiatury nie pomagają – nic straconego: jest BlinkIt.
Za pomocą mrugania możesz pisać na ekranie, a nawet sterować myszką! BlinkIt za pomocą dodatkowego oprogramowania Mrugopis i MrugoMysz umożliwia dostęp do ważnych funkcji komputera!"

A przecież technika idzie wciąż do przodu i nie wiadomo co jeszcze wymyślą do czasu kiedy zaczniemy uczyć się obsługi komputera…

C.d.

Dziękuję Wam za miłe słowa i rady dotyczące ostaniego wpisu. Nie sądziłam, że może on spowodować taką lawinę energii…

Chciałabym tylko sprostować parę rzeczy:

1. Ja naprawdę lubię gotować i robić porządek – właśnie dla siebie, dla własnej przyjemności – nie chcę z tego rezygnować… To tak jak niektórzy chodzą do kina 🙂 Dziwna jestem.

2. Co do czasu z mężem – mamy go dzięki Julce (bo nasza mała śpi od 20:00 do 7:00 rano) – każdy wieczór dla siebie i lubimy z tych wieczorów korzystać…

3. Moja rodzina mnie nie krytykuje, czasem ktoś coś palnie, ale nie dlatego, że coś źle robię, tylko dlatego że traktuje naszą sytuację normalnie (zresztą na moje życzenie)

4. Na koniec – właśnie zabawa z Julką (nie rehabilitacja) i nasze leniuchowanie (np. na dworze) zabiera czas, który mógłby być spożytkowany na inne rzeczy (tu jest zasadniczy mój problem, bo nie chcę rezygnować z tego rodzaju normalności). Mnie nie drażni brak obiadu czy porządku, tylko to że trzeba wykonywać te wszystkie ćwiczenia (których po części Jula nie lubi)…

To nie jest kryzys, to jest ciągłe pytanie, co zrobić, żeby było lepiej, żeby dojść do jakiegoś kompromisu. Bo do opisanego wcześniej ideału to nam baaaaaardzo daleko… A każdy specjalista (rehabilitant, logopeda, anestezjolog) prawie każdą wizytę kończy słowami: "To niech Pani jeszcze robi to i to…"

Fakt, jestem zmęczona, ale przynajmniej zaczęłam jeść 🙂 A w ogóle to czuję się dobrze i byłam już z Julą na huśtawce na placu zabaw 🙂

Wyrzuty

Co wieczór kiedy idę spać dręczą mnie wyrzuty sumienia, że nie wszystko udało mi się zrobić. Niektórym wydaje się, że nie ma tego wiele. Mi się tak wydawało… na początku, ale dziś wiem, że nie potrafię efektywnie połączyć ról, w jakie przyszło mi sie wcielić (zresztą z własnego wyboru): matki, żony, pani domu (to było zanim dowiedziałam się że Jula jest chora) oraz rehabilitanki, logopedki i pielęgniarki OIOMowej (te doszły potem).

Ideał? 3-4 razy Vojta, 3 razy masaż logopedyczny, przynajmniej 30minut Bobathów, masaż całego ciała, regularne kładzenie na brzuchu i w pozycji drenażowej (choćby 3 razy po 5-10 minut), 7 razy karmienie (przynajmniej 3 poprzedzone ćwiczeniami buzi), odłączanie od respiratora (jak najwięcej – ale wtedy jak się coś robi to się Jula szybciej męczy), ciągłe pilnowanie czy nie trzeba odessać, pamiętanie, żeby często zmieniać pozycje – to są czynności związane z SMA, a jeszcze są te związane z normalną pielęgnacją niemowląt (przewijanie, kąpanie, przytulanie). Trzeba to wpleść między spacer (ok. 2h), dwie drzemki w ciągu dnia, noc i dołożyć zabawę, w której trzeba aktywnie uczestniczyć. W między czasie powinnam przygotować coś do jedzenia (dla siebie, dla Julii, dla taty – żarcie ze słoików na dłuższą metę nie zdaje egzaminu), zadbać też o siebie (chociaż sie umyć i ubrać), zrobić pranie, zmyć naczynia, wywiesić pranie i je wyprasować potem i jeszcze parę inych rzeczy można by wymienić…

I zawsze coś nie wyjdzie, bo ja poprostu nie umiem napisać sobie programu dnia i trzymać się harmonogramu. I juz chyba zawsze będę zasypiać z poczuciem winy… Bo już nie ma mojej intuicji, jest tylko masa informacji o chorobie (co należy i ile robić z dzieckiem z SMA), wskazania lekarzy i uszczypliwe uwagi rodziny… Czasem naprawdę cieżko jest się ogarnąć, zorganizować – taki mam charakter, temperament. I chciałabym bardzo żeby było jak najlepiej, ale od chcieć do móc w moim przypadku jest kawał drogi. I nie chodzi o użalanie się nad sobą, bo mi nie żal siebie. Mi szkoda Julki. Boję się że, przez to, że Vojty nie zrobię czy nie wymasuję buzi, na mniej jej wystarczy siły w mięśniach i będzie się uśmiechać jeden dzień mniej (bo mięśnie mimiczne też zanikają z czasem w tej chorobie)… Tak wiele zależy ode mnie, za wiele…

Pawełek z SMA

Dwa miesiące młodszego od Juli Pawełka poznałam 24 stycznia, kiedy trafił na naszą salę w szpitalu na Polankach. Jego rodzice jeszcze wtedy nie byli pewni czy to SMA. Kiedy my poszlismy na OIOM, Pawełek w niedługim czasie miał bronchoskopię i wymagał wentylacji na OIOMie. Jednak na Polankach nie było miejsca i trafił do Wojewódzkiego, gdzie spotkaliśmy się drugi raz, gdy Jula miała robioną trechaotomię.

Dlaczego piszę o Pawełku? Bo on dalej leży w szpitalu i czeka na sprzęt. Jest w kolejce do Sue Rydera, ale nie wiadomo ile to jeszcze potrwa (dużo dzieci jest w kolejce z naszego województwa)… Jego rodzice bardzo by chcieli zabrać go do domu, ale nawet jak dostaną się do programu wentylacji domowej, to będzie im potrzeba środków na urządzenie godnego i wygodnego życia Pawełkowi. Nie bądźmy obojętni! Jeśli możecie w jakiś sposób im pomóc – pomóżcie tak jak pomogliście/pomagacie nam: modlitwą, ofiarą pieniężną, zaskakującymi pomysłami, zainteresowaniem…

Odsyłam na jego blog – www.pavelek.blox.pl

Ssak, fotelik i leżaczek do kąpieli

Ostatni tydzień był przepełniony nadchodzącymi nowymi akcesoriami dla Julki.

Najpierw niespodziewanie dostaliśmy leżaczek do kąpieli (http://www.rifton.com/products/hygiene/bathchairs/index.html). Ma on bardzo szerokie zastosowanie: do wanny, pod prysznic, nad jeziorem, do basenu, ale również w domu do siedzenia(leżenia)… Na stronie wygląda duży, ale nadaje się też dla takich brzdąców jak Jula. Jak będę miała zdjęcie jej na nim to Wam pokażę. Zaletą są pasy stabilizujące i zagłówki i łatwość obsługi… Już sobie wyobrażam Julkę w baseniku na naszej działce nad jeziorem w wakacje 🙂

Wczoraj zadzwoniła pani z Intertomu i poinformowała mnie że wysyła ssak akumulatorowy firmy Medela: http://www.intertom.com.pl/news_7.html Dotarł dzisiaj. Jest zaskakująco mały, lekki, a ssie jak trza… Działa jak komórka, można podłączyć go do zapalniczki w samochodzie i w razie czego do prądu. Ma specjalną torbę, którą można zabierać wszędzie. Razem z tym ssakiem możemy wybierać się poza teren naszej posesji 🙂 Co mamy zamiar uczynić jak tylko sie naładuje…

No i ostatnia rzecz: fotelik samochodowy. Po konsultacji z fachowcem zdecydowaliśmy się na foteli firmy Bebe Confort. (http://www.bebeconfort.com/UK/voiture_iseos_ss.htm).  Tata pojechał go kupić…

Teraz już mamy wszystko, co potrzebne do wyjścia z domu (wózek dotrze za kilka tygodni, ale póki co korzystamy z naszego normalnego wózka głębokiego) i pójdziemy 1 maja na coroczną, pieszą pielgrzymkę z Katedry Oliwskiej do Matemblewa. Jest tam sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej – rok temu szłam w 7 miesiącu ciąży…

Łóżko i wózek

Julka ma nowe łóżko. Niemieckiej firmy AKS (http://www.aks.de/index.htm). [W zakładce "Neuheiten" jest nowa wersja tego łóżka.] Julka dostała model starszy, po promocyjnej cenie, dzięki zaangażowaniu naszego kolegi Patryka (JESTEŚMY MU BARDZO WDZIĘCZNI), który zajmuje się sprzedażą sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego (http://www.gomed.pl). Razem z łóżkiem mamy też specjalny przeciwodleżynowy materac. Postaram się niedługo zamieścić zdjęcie, ale narazie tylko Wam powiem, że łóżko jest wielkie (160×90) w stosunku do Juli 🙂 Można ją położyć w poprzek, co akurat jest przydatne podczas pielęgnacji i ćwiczeń. Elektronicznie można w nim regulować wysokość oraz położenie głowy. Jednym słowem jest bajeranckie i posłuży małej jeszcze przez lata…

A wózek zamówiliśmy (u tego samego kolegi 🙂 ) w porozumieniu z naszą rehabilitantką, która zatwierdziła pewne detale. Jest to wózek niemieckiej firmy Otto Bock (http://www.ottobock.com). Nazywa się ładnie – Kimba (taki sam wehikuł ma nasz kolega Precel i koleżanka Hanusia). Jest to jedyny wózek na rynku, który ma specjalną półkę pod respirator i można go używać jako pionizator. Zdecydowaliśmy się na niego ze względu na obie funkcje. Dzięki specjalnym pasom i innym bajerom można dziecko tak ustabilizować, aby mogło spędzać czas w maksymalnie pionowej (dla siebie) pozycji. Naszym plusem jest to, że Julia świetnie toleruje wysokie ułożenia i mamy nadzieję że wykorzystamy to maksymalnie, chociażby na spacerach – w wyższej pozycji ma szansę zobaczyć więcej świata np. zwierzątka w ZOO, albo jak mama karmi łabędzie nad stawem 😉 [Ania, Ty wiesz :)]. Wózek powienien być w ciągu najbliższych tygodni. Nie możemy się go doczekać…

Obie rzeczy mogliśmy zakupić, dzięki Waszej pomocy, za co kolejny raz bardzo mocno dziękujemy.

Od początku

Po powrocie ze szpitala czuję się jak wtedy, gdy wróciłam do domu z Julką po porodzie: pierwsza kąpiel w nowej wanience, pierwszy biszkopt, pierwszy spacer, pierwsze ćwiczenia itp. Wszystko nowe od nowa… To takie niezwykłe.

Pierwszy spacer odbył się wczoraj w ogródku (30min, bo strasznie wiało). Julka nie zamknęła oka na chwilę, chciała się rozglądać 🙂 Dzisiaj już siedziałyśmy na dworze dwie godziny, z  czego Jula przespała 1,5, a ja zdążyłam sobie poczytać (czego nie robiam od dawna, a tak uwielbiam)…

Pierwszy spacer z rurąPierwszy spacer z rurąZabawa z wujkiem

Pierwsza rehabilitacja też miała miejsce wczoraj. Ciocia Ania była zachwycona Julką. Stwierdziła, że ten szpital wcale jej tak nie wykończył. Wręcz sie rozruszała – nawet nóżki trochę pracują. Ogólnie jest dobrze.

Ćwiczymy