Ciąg dalszy nadrabiania zaległości:

9 sierpnia, we wtorek po naszym wyjeździe na Warmię, zabraliśmy się całą paczką (my, dziewczynki i dziadek Grzesiu) do oliwskiego zoo. Pogoda była wietrzna i momentami padało, ale nie zraziliśmy się i odwiedziliśmy prawie wszystkie zwierzaki (nie doszliśmy do łosi). Julia była już raz w tym zoo (4 lata temu). Marysia pierwszy raz widziała tyle zwierzaków na żywo. Ciężko mi stwierdzić co najbardziej im się podobało, bo obie stały/siedziały zachwycone przy każdej klatce czy wybiegu. Nowością (dla mnie) była żyrafiarnia, surykatki i gepard. Zwiedzanie zajęło nam kilka godzin, ale dziewczyny wykazały się ogromną wytrzymałością.

Dwa najbardziej sympatyczne momenty wycieczki:

Po pierwsze zapłaciliśmy za pięć osób w sumie 22zł i 50gr – jeden normalny (mój) i jeden emerycki (mojego taty), Julia (niepełnosprawna) z opiekunem (tatą) za darmo i Marysia poniżej 4 lat tez za darmo. Dzięki tej oszczędności mogliśmy zrealizować drugi sympatyczny moment czyli, usiąść sobie i zjeść pyszne jedzonko z grilla 🙂

W tym roku urlop zaczęliśmy rekolekcjami na Świętej Warmii, w cieniu Sanktuarium Eucharystycznego w Głotowie. Droga do celu była wąska i zawiła, ale się nie zgubiliśmy. Słoneczko grzało, więc Julia pożyczyła ode mnie okulary.

Na miejscu był czas na dosłownie wszystko – zabawę, wyciszenie, zwiedzanie, gadanie z ludźmi, czytanie, spacerowanie, świętowanie (dwie rocznice ślubu i urodziny). Dzieci miały super zaplecze w postaci drewnianego placu zabaw, z którego nie chciały wychodzić. Julia preferowała ciszę i spokój, więc w tym roku z dziećmi mało przebywała. Częściej była blisko nas.

Podczas tego tygodnia odbyliśmy wycieczkę do Stoczka Warmińskiego. Stoczek to przede wszystkim Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju z cudownym obrazem Matki Najświętszej, ale nie tylko. W latach 1953-54 ówczesne władze uwięziły tam Prymasa Polski Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Przy okazji polecam do obejrzenia film „Prymas – trzy lata z tysiąca.”

Po rekolekcjach tata z dziewczynkami wrócił do domu, a mama z okazji swojego małego jubileuszu pojechała w druga stronę – najpierw do Gietrzwałdu, a potem do Józefowa.

Pamiętam jakby to było wczoraj… A to juz rok minął, kiedy siedzieliśmy sobie właśnie tak jak dzisiaj u babci Gosi w ogródku. Wtedy jeszcze nie było Emilki na świecie, Jula miała sondę, a Marysia nie umiała jeść nie wysmarowawszy się przy tym do reszty… Tylko miny do pozowanych zdjęć zostały te same 😉

Spontaniczny wypadzik dzisiejszy zakończył się ciężką pracą, wiem… niedziela… ale co miałam zrobić. Marysia zbierała z babcią agrest, jabłka, koper, miętę i magę (lubczyk). W rezultacie zaopatrzyliśmy spiżarnię w 5 słoiczków z dżemem, 2 słoje z musem jabłkowym, mrożony koper oraz przygotowaliśmy do suszenia mięte i magę. Skończyłam zabawę w kuchni po północy… Raczej nie wyobrażam sobie, żebyśmy posiadali działkę uprawną (taką mieli moi rodzice przed laty). Chyba nie wychodziłabym z kuchni przez pół lata…

Julia pozazdrościła Preclowi i od dwóch dni też można ją znaleźć na Facebooku 🙂

http://www.facebook.com/julinekisma

Oczywiście na blogu będą się dalej pojawiac wpisy… Jednak czytelników którzy bardziej niecierpliwie oczekują nowych julinkowych wieści zapraszam na FB 🙂

Jakiś czas temu na naszym forum „po tracheotomii” pojawił się ciekawy pomysł. Mielibyśmy  opisać jeden dzień z życia naszych dzieciaków. Za pomysłem poszła lawina innych pomysłów – żeby zrobić konkurs, żeby te opowiadania potem wydać….

Póki co powstają opowiadania. Są dostępne na stronie użytkownika naszego forum http://lgmd.andreovia.pl/1dzien.htm

Ja również opisałam nasz dzień. Wybrałam sobotę, bo w sobotę tatuś nie pracuje, jesteśmy razem i jest to najbardziej zakręcony dzień tygodnia. W tygodniu też jest ciekawie, ale dopiero po 15-stej jak tatuś wróci do domu 😉

Poza tym u nas wszyscy zdrowi, trwa sezon urodzinowy. Za nami urodziny obu babć, roczek Weronisi. Przed nami wyjazd urodzinowy do Oliwki, urodziny wujka, no i lada moment naszych dziewczynek. 5 lat i 3 lata – jak ten czas leci…

Na deser zdjęcie z procesji Bożego Ciała. W tym roku dziewczyny (wszystkie trzy – w ostatnim wózku Weronisia) wytrwały do końca uroczystości (4 godziny) i otrzymały błogosławieństwo prymicyjne księdza Krystiana, z którym się zaprzyjaźniliśmy w czasie jego praktyki diakońskiej w naszej parafii.