Jestem chora… Czuję sie fatalnie. Mam katar, gardło mnie boli, jestem strasznie słaba no i jeszcze mdłości. Mam dużo pić, a nic mi nie wchodzi z płynów. W ogóle nic mi nie smakuje. Ostatnio taka chora byłam pół roku temu jak Julka była w szpitalu, wtedy zaraziłam się tam, a teraz.. Hmmm… Ta pogoda jest paskudna.

Dobrze że Julka jest odporniejsza ode mnie. Szybko przeszła jej gorączka. Ma jeszcze gęstą wydzielinę, ale nie jest tak źle, żeby musiała brać antybiotyk. Pani doktor powiedziała, że taka uroda jej płuc. Raz są w lepszej raz gorszej formie. Za to formę psychiczną ma idealną, po czym wnioskuję, że nie czuje tego co ja. Bo mi się nie chce nic poza spaniem. Chce mi się też pić, ale nie ma takiego płynu który by mi smakował. Pamiętam jak byłam w ciąży z Julką to też tak miałam. Dopiero po 3 miesiącach zaczęła mi smakować na nowo herbata…

Pozdrawiam Was spod koca i proszę: Nie dajcie się jesiennym wirusom!!! Chociaż Wy… 

Właściwie najgorsze już za nami. Po tej nocy mogę to spokojnie powiedzieć. Przespała całą, nawet nie mruknąwszy… Z nosa się jeszcze katar wydostaje, ale to w końcu dopiero 4 dzień… Póki co siedzimy w domu, nawilżamy nosek (solą morską – Sterimar – POLECAM) i łykamy różne witaminki.

Jest dobrze… Nasza dzielna dziewczynka zwalcza to… coś (przeziębienie, wirus). I choć ma stan podgorączkowy, jest w świetnym humorze. Dziś przyjechała do nas pani doktor, osłuchała, wymieniła rurkę (żeby nic się od niej nie zasiało) i kazała dużo nawilżać nosa… Przejdzie samo. Nie mniej wciąż pozostaję pod napięciem, a właściwie napięta. Najgorsze są noce, co trzy godziny się budzi zalana katarem i potem. A potem jak już jej pomogę, to zasypia jak gdyby nigdy nic, ale ja już nie mogę spać… Nie mniej, jest już lepiej.

A jutro przyjeżdża narzeczony do Julki z mamą do mnie 😉 Będzie się działo! Nie mogę się doczekać!

Jest tu kto? Czy ja już naprawdę tak kiepsko piszę, że tylko 1-2 osoby zostawiają komentarz?? Napiszcie mi czego Wam brakuje, to się poprawię… Pozdrowienia dla wszystkich czytających!!!

Wczoraj byliśmy na działce nad jeziorkiem Gowidlińskim. Pogoda była cudowna… Zresztą dziś też jest 🙂 Niestety Julka nie była zachwycona klimatem tak bardzo jak my. Cały czas z buzi lała się ślina, a z nosa woda… Już nie wiem czy to od pyłków (ja jestem alergikiem wziewnym jak pół mojej rodziny) czy może kolejne zęby. Tak czy inaczej nasza sielanka skończyła się, gdy w domu po kąpieli Julkę położyliśmy spać, a ona miała akcję serca powyżej 160. O czwartej rano zmierzyłam jej temperaturę. 38,6stC, akcja prawie 180. Może to i nie dramat, ale ja wciąż pamiętam trzy miesiące spędzone w szpitalu. Tak więc, aby tego uniknąć, rozebrałam ją do pampresa, podałam ibufen na zbicie gorączki, zamiast mleka, które miała dostać wlałam w nią herbatkę rumiankową, zrobiłam zimny okład na wątrobę i czuwałam. Kiedy w końcu się uspokoiła i zasnęła ok. 5:30, ja również przysnęłam, ale co pół godziny przestawiałam budzik, żeby niczego nie przespać. O 7:00 obudziła się witając mnie swoim czarującym uśmiechem z akcją 130. Teraz znowu śpi, już nie ma gorączki, akcja ok. 140… Zobaczymy. Oby to były zęby!

Chciałam Wam dzis pokazać zdjęcie Julki, uśmiechniętej i zadowolonej, nie podłączonej do respiratora, tylko oddychającej sobie spokojnie samej przez rurkę w szyji… Chciałam napisać, że ją miałam na rękach i bardzo nam się to podobało i że odessałam ją sama z rurki (przełamuję lody)… Nie chciałam pisać, że znowu sieje się jakaś bakteria w oskrzelach i dostała nowy antybiotyk i że coraz ciężej czeka się na dzień jej powrotu do domu, coraz niecierpliwiej… Zdjęcia dzisiaj nie będzie. Od dwóch godzin próbuję je wrzucić na bloga, ale nie udaje się… Musicie poczekać do jutra, bo ja już muszę iść spać (przedwczoraj miałam bliskie spotkanie z rotawirusem, albo jakimś takim).

JULINEK:

Stan zdrowia: katar i kaszel, ale bez gorączki… Pan doktor zapomniał stetoskopu, ale na oko stwierdził, że małej trzeba pomóc i jutro pani pielęgniarka przyjedzie do nas z koflatorem i będziemy Julkę odkrztuszać… Dziś wieczorem drugi raz w ruch poszedł ssak – poszło lepiej niż za pierwszym razem (3 dni temu – nie pisałam, bo to porażka była). Teraz mała śpi i spokojniej oddycha.

Stan psychiczny: posyła wszystkim fantastyczne uśmiechy i znowu zaczęła gadać i pluć (bo przez ostatnie kilka dni to była pochmurna jak niebo w listopadzie) …

Stan fizyczny: Na ćwiczeniach zdecydowanie słabsza niż przed tygodniem, ale nie cofnęła się (ufff), a dzięki ciągłemu uciekaniu głową przed fridą, maścią majerankową, butelką z jedzeniem wyrobiła sobie obracanie jej na wszystkie strony (nowość!!!). Już nawet robi półobroty (z boku na plecy) i muszę uważać, żeby jej nie zostawić za blisko krawędzi łóżka.

Jedzenie: Wraca jej apetyt, ale narazie tylko na owoce ze słoiczka i zupkę babciną. Albo jej się mleko znudziło albo przestało smakować albo nie wiem co, bo skubana od dwóch dni nie chce go pić (Julka dostaje okropny w smaku Nutramigen bo ma alergię na białko krowie). Muszę to mleko zaprawiać kaszkami i owocami. Czyste 🙂 wypija tylko po pierwszym przebudzeniu rano.

MAMA: ból kręgosłupa <– noszenie ośmiokilogramowego brzdąca; podkrążone oczy <– brak snu, podczas snu czuwanie; skręt kiszek <– braki w jedzeniu i piciu; początek infekcji <– zarażona przez Julkę…

TATA: czerwone oczy <– siedzenie non stop przed komputerem i pisanie pracy magisterskiej, której obrona za tydzień (???), ja naprawdę nie wiem jak On chce to zrobić; koniec infekcji

BABCIA – zainfekowana, na zwolnieniu;

DZIADEK I PRABABCIA – (jeszcze i oby tak zostało) zdrowi, dziękować;

MŁODY WUJEK – wraca do zdrowia po infekcji;

STARY WUJEK pojechał odwieść CIOCIĘ MONIĘ na lotnisko – oboje (jeszcze i oby tak zostało) zdrowi, dziękować;

A jutro WUJEK – OJCIEC CHRZESTNY (zdrowy) ma 18-ste urodziny!!! Będzie imprezka…

Przez to choróbsko w rodzinie dwa razy nie pojechaliśmy do OWI, musieliśmy odwołać wizytę u neurologa, na którą czekaliśmy 1,5 miesiąca i ani razu nie byliśmy na spacerku 😦 Ale to wszystko nadrobimy… A teraz spać!

No i dopadło nas… 38,4stC, katar taki, że frida nie nadąża ze ściaganiem, brak epetytu i jeszcze oko łzawiące i wychodzące zęby… Wszystko naraz. A ja: stres taki, że nie czuję zmęczenia chociaż mam dwie nocy w plecy i cały dzień Julkę na rękach… (Przy okazji pobiła rekord nie spania w ciągu dnia – 20minut drzemki). Teraz przysnęła, ale za chwilę będzie trzeba znowu nos wyczyścić… I niech to szybko przejdzie, a nie zejdzie!!!

Przyszło w końcu orzeczenie o niepełnosprawności Julki… ALE:

1) "orzeczenie wydaje się na okres do dnia 31.12.2010" – może w ciągu tych czterech lat wymyślą lekarstwo na SMA… albo pani w komisji nie za bardzo widziała co to za choroba (bo takie sprawiała wrażenie)…

2) "konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiajce funkcjonowanie: NIE" – hmm… a ssak, pulsoksymetr i te inne, to są zabawki czy co? Jak mam teraz dołączyć takie orzeczenie do pisma z prośbą o pomoc finansową przy zakupie sprzętu?

A z GOPSu stos papierów do wypełnienia i do załatwienia, żeby dostać parę groszy… Idzie sie wykończyć… Nawet Julka przez sen myśli jak to wszystko ogarnąć 🙂