Jak pisałam Wam tydzień temu, Jula miała "senno-żywieniowy" problem. Badania cukru wyszły bardzo dobrze, ale ALAT i ASPAT (próby wątrobowe) były znacznie podwyższone (130 i 180 – norma jest do ~40) oraz CRP 20. CRP powyżej 5 oznacza stan zapalny.

Nasza pani doktor od żywienia zaleciła spokój, dietę i wykonanie na nowo badań po kilku dniach. Jeszcze zanim powtórzyliśmy badania Jula odzyskała formę, zaczęła normalnie trawić i przestała spać w dzień. Przed chwilą dowiedziałam się że poziomy markerów wątrobowych spadły do 54 i 65 a CRP do 1,5. To musiał być jakiś wirus.

Kamień z serca! Można dalej szykować święta. Dziś rodzinne pieczenie pierniczków…

Kilka dni temu Jula zaczęła mieć problemy z trawieniem (jak większość domowników, tyle, że każdy przychodził inaczej), a przez dwa ostatnie dni Jula co chwilę zasypiała i spała… Spała wprawdzie jak aniołek słodko, ale trochę (bardzo) to nas zaniepokoiło. Ja akurat przez te dni szkoliłam się z animacji pod Warszawą i przez to nie miałam kontroli nad domem (a lubię ją mieć, bo czuję się wtedy bezpiecznie).
Jadąc w śnieżycy ze stolicy do domu (ponad 6 godzin) wykonałam z 20 telefonów i dzięki dobrym duszyczkom udało się szybko załatwić glukometr i wykluczyć najgorsze – cukier w miarę ok, w każdym razie poziom nie cukrzycowy. Uff..
W takim razie co?
Pani doktor Ania przyjechała do Julki (Bogu niech będą dzięki!), obejrzała, stwierdziła że jest ogólnie dobrze  i dla pewności wypisała skierowanie na badania. Jutro pani Grażynka przyjedzie pobrać badania i będziemy sprawdzać… Może to wirus, a może zapalenie pęcherza. Na szczęście oddechowo wszystko w porządku i bez gorączki.

Tak to u nas wygląda… Cisza, cisza, a potem chwila podniesionej adrenaliny… A potem znowu cisza.

Wniosek – jak jest cicho to znaczy, że jest spokojnie… (Wiecie, że chcę przez to powiedzieć, że jak nic nie pisze, to znaczy że nie musicie się martwić?)

A co u nas pokrótce?
Jak większość ludzi na świecie oczekujemy i przygotowujemy się powoli do Bożego Narodzenia. Nie tylko pieczemy pierniczki i piszemy listy do Gwiazdora, ale też przygotowujemy paczki (teraz tyle okazji jest ku temu – w kościele, w pracy, w sklepie) i czasem udolnie, a czasem niestety mniej udolnie realizujemy adwentowe postanowienia. W każdym razie coś się dzieje… jak zawsze.

Marysia weszła w czas buntu. Jej ostatnim najczęściej używanym tekstem na wszystko i do prawie wszystkich jest "Nie mów tak do mnie, tylko mama może!"… I jeszcze nauczyła się zakładać rękę na rękę i robić naburmuszoną minę – tak z 30 razy dziennie.

To tyle na dziś…

Dziś Marysia ni stąd ni zowąd zaczęła nam nagle się zasypywać czerwonymi plamkami na twarzy i na rękach. Pierwsze myśli były takie że to coś zakaźnego. W głowie szukałam z kim miała i jaki kontakt. Po telefonie do naszej pani doktor nasza wyobraźnia zaczęła pracować dość intensywnie. Jula nie ma żadnych szczepień, a choroby zakaźne typu ospa, odra itp. będzie przechodzić gorzej niż zdrowe dzieci. Nietrudno sobie wyobrazić, że w tym już prawie zimowym czasie, jeszcze tylko tego by nam brakowało.
Z racji tego, że jest niedziela i w naszej przychodni drzwi są zamknięte na klucz, tata wybrał się z Marysią do szpitala na Polankach. W drodze wysypka się uspokoiła i zaczęła cofać, więc kiedy dojechali na miejsce lekarz dyżurujący trochę się zdziwił po co tu przyjechali. Dopiero po wyjaśnieniach taty (o Julce itd.) zbadał Mary od stóp do głów i stwierdził, że to wygląda na jakiś odczyn alergiczny na to jedzenie. Przepisał krople i nakazał obserwować, bo nigdy nie wiadomo co może z tego być.

Może na koniec weekendu trochę adrenaliny było potrzebne 😉