Weszliśmy w Nowy Rok… W towarzystwie przyjaciół i Julki, która dzielnie wytrzymała do godziny pierwszej w nocy. Nie wiem skąd wiedziała, że o północy będą fajerwerki, ale od 21:00 czekała, wprawdzie trochę niecierpliwie, ale z szeroko otwartymi oczami. Gdy o 24:00 na niebie robłysły kolorowe światła odsłoniłyśmy okno i patrzyłyśmy. Musiało się jej podobać bo przestała na ten czas płakać. Dopiero po życzeniach, przed telewizorem, podczas fascynującego filmu 🙂 odpłynęła jako pierwsza w krainę snów (potem padła mama, tata, ciocia i na końcu wujek) 🙂 W ten sposób nasza dzidzia przetrwała pierwszego Sylwestra…

I nie dopadło nas przeziębienie… Ufff!!! Święta były cudowne. Chociaż nie obeszło się bez małych wahań nastrojów naszej córci. Albo kolejne zęby idą, albo barszcz zaszkodził, bo dała taki popis wieczorem, że tata padł jak strzała po półgodzinnej batalii… Poza tym incydentem Julka bardzo dzielnie zniosła jazdy samochodem od jednej babci do drugiej i ciągłe koczowanie przy stole zastawionym smakołykami, których nie mogła spróbować w postaci oryginalnej. W jej życiu pojawili się też nowi przyjaciele: pan Miś i pan Żółw. Trochę niemrawi, ale ona świetnie się z nimi rozumie… A śmieje się do wszystkich (nawet do cioci Moni) i ręce wyciąga, żeby łapać wszystkich za włosy (poza dziadkiem, bo on ich nie posiada) czy korale no i swoje nogi… Najchętniej to by chciała, żeby jej cały czas te nóżki w góre trzymać tak, żeby widziała i mogła dotykać. Bo jak sie opuszcza na dół to się złości… I Elvis Presley 🙂 Wujek dostał płytę country. Tańczyłyśmy jak szalone, aż się zanosiła śmiechem… I jak tu nie wierzyć w cuda? Każdy uśmiech, każdy ruch ręki i nogi i przekręcenie głowy w lewą stronę to cuda, dzięki którym zamiast łez na twarzy pojawia się uśmiech, a głęboko zakorzeniona czujność pozwala się oderwać i nie myśleć przez chwilę o papierze z Warszawy…